Όσιος Βαρνάβας ηγούμενος του Βετλούγκα

Στη ρωσσικήν πόλιν του Μεγάλου Ούστιουγκ εγεννήθη ο όσιος Βαρνάβας, που αργότερα έγινε φωτεινός ηγούμενος της μονής Βετλούγκα. Πριν αναχωρήσει για την έρημον, υπηρέτησε ως ευλαβής ιερεύς σε έναν από τους ναούς της πόλεώς του. Στο χιλιοστόν τετρακοσιοστόν δέκατον έβδομον έτος, ο όσιος εγκαταστάθηκε σε μίαν όχθην του ποταμού Βετλούγκα, στον Κόκκινον Λόφον. Ησκήτεψε εκεί στην απομονωμένην εκείνην περιοχήν για είκοσι οκτώ ολόκληρα έτη με βαθεία μοναχικήν ησυχίαν και προσευχήν.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο βιογράφος του, εκοπίαζε ακούραστα για τον Θεόν με ψαλμωδίες και θερμές προσευχές αδιαλείπτως. Η τροφή του ήταν εξαιρετικά λιτή, και επιβίωνε μόνον από χόρτα της γης και βαλανίδια του δάσους. Ερχόντουσαν συχνά κοντά στο ταπεινόν κελλί του διάφορα άγρια ζώα, και ιδιαίτερα πολλές αρκούδες κατοικούσαν εκεί κοντά. Ο γέρων ωστόσο εβάδιζε ανάμεσά τους ωσάν κτηνοτρόφος μεταξύ ζώων του, με στοργήν, ηρεμίαν και χαράν.

Επρόσεχε στοργικά εκείνα τα άγρια ζώα και ευχαριστιόταν βαθύτατα με την παρουσίαν τους, δοξάζων τον μεγάλον Θεόν. Χαιρόταν ότι τα θηρία εκείνα είχαν γίνει για χάριν του ήμερα, σαν τα κατοικίδια ζώα του οικιακού περιβάλλοντος. Έτσι αποκαταστάθηκε εν μέρει η αρχική παραδείσιος αρμονία μεταξύ ανθρώπου και κτίσεως, χάριν της αγιότητός του. Ο ευλογημένος τόπος εκείνος του Κόκκινου Λόφου μετετράπη σε φωτεινόν τόπον αγιασμού και ησυχαστικής προσευχής για τους πιστούς.

Στην περιοχήν εκείνην του Κόκκινου Λόφου δεν υπήρχε κανένα ανθρώπινον κατοικητήριον σε απόστασιν πενήντα βερστίων ολόκληρων. Περιστασιακά, μερικοί ερημίτες της περιοχής τον επεσκέπτοντο για να λάβουν την ευλογίαν του και πνευματικήν καθοδήγησιν. Ο όσιος γέρων προεφήτευε σε αυτούς ότι μετά την κοίμησίν του στις όχθες του ποταμού Βετλούγκα θα συμβεί κάτι σπουδαίον. Είπε ότι ο Θεός θα πολλαπλασίαζε τους ανθρώπινους κατοίκους, και στον τόπον της κατοικίας του θα ζούσαν φιλόπονοι μοναχοί.

Σύμφωνα με την ιεράν παράδοσιν, στο χιλιοστόν τετρακοσιοστόν τριακοστόν ένατον έτος, ήλθε στον Βαρνάβαν για διδασκαλίαν ο όσιος Μακάριος. Ο όσιος Μακάριος, πριν εγκατασταθεί στον ποταμόν Ούνζα για ασκητικόν βίον, ήλθε στον Βετλούγκα για ευλογίαν. Ο όσιος Βαρνάβας εκοιμήθη ειρηνικώς σε προχωρημένην ηλικίαν, στις ένδεκα Ιουνίου του χιλιοστού τετρακοσιοστού τεσσαρακοστού πέμπτου. Μετά τον θάνατόν του, στον τόπον των πνευματικών του αγώνων ήλθαν να εγκατασταθούν αμέτρητοι μοναχοί από διαφόρους τόπους.

Στη συνέχειαν ήλθαν εκεί και αγρότες, και πολλοί άνθρωποι εξαπλώθηκαν σε όλον τον ποταμόν έως τον μεγάλον Βόλγαν. Στον Κόκκινον Λόφον οι μοναχοί έκτισαν δύο εκκλησίες, μίαν προς τιμήν της Αγίας Τριάδος και μίαν προς τιμήν του αγίου Νικολάου. Αυτές οι δύο νέες εκκλησίες εξυπηρετούσαν τις ολοένα αυξανόμενες λατρευτικές ανάγκες της νέας αδελφότητος της μονής. Ο ναός του αγίου Νικολάου του θαυματουργού οικοδομήθηκε ακριβώς επάνω από τον ιερόν τάφον του οσίου ασκητού.

Ίδρυσαν εκεί επίσημα ένα κοινοβιακόν μοναστήρι, που έλαβε το όνομα Βαρναβίνσκ έρημος-μοναστήρι, προς τιμήν του ιδρυτού του. Ο βίος του οσίου Βαρνάβα συνετέθη επιμελώς το χιλιοστόν εξακοσιοστόν τριακοστόν ένατον έτος, από έναν ευσεβή μοναχόν της μονής. Ο μοναχός εκείνος ήταν ο σεβάσμιος ιερομόναχος Ιωσήφ Ντιάντκιν, ο οποίος αργότερα ανέλαβε την επιθεώρησιν του τυπογραφείου της Μόσχας. Για την επιβεβαίωσιν και την επαλήθευσιν των αμέτρητων θαυμάτων που εγίνοντο στον τάφον του οσίου, εγένετο ανακομιδή.

Η εύρεσις των ιερών λειψάνων ετελέσθη ακριβώς εκείνον τον ίδιον χρόνον, υπό την κατεύθυνσιν του πατριάρχου Ιωάσαφ. Με το πέρασμα του χρόνου στον τόπον της Βαρναβίνσκ μονής αναπτύχθη μία ολόκληρη επαρχιακή πόλις των πιστών. Η πόλις αυτή έλαβε το ίδιο όνομα Βαρναβίν, προς τιμήν του ιερού ιδρυτού της μονής και της επαρχιακής εκκλησιαστικής ιστορίας. Ο κεντρικός ναός της μονής ανεκηρύχθη επίσημος καθεδρικός ναός της επαρχίας, αφιερωμένος στον άγιον απόστολον Βαρνάβαν.

Έτσι ο τόπος της προσευχής του οσίου ανεμνηματωνόταν σε νέαν εποχήν, ως ζωντανόν κέντρον της Ορθόδοξης πνευματικότητος. Όσιε πάτερ Βαρνάβα, ηγούμενε του Βετλούγκα, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.