Στην αγιόλεκτον χορείαν των ιερών επισκόπων της αρχαίας Εκκλησίας τιμάται με ευλάβειαν ο άγιος Απολλώς, που λέγεται και Απόλλων. Ο συναξαριστής υμνητής του τονίζει με νόημα ότι ζων υπήλθε τον γλυκύν ζυγόν του Σωτήρος Χριστού, βιώνοντας την υπακοήν. Πραγματικά, η ζωή του ήταν αφιερωμένη στην εφαρμογήν του ευαγγελικού νόμου, με αυτοθυσίαν, υπακοήν και βαθεία αγάπην προς τον Χριστόν. Ως ένας ευσεβής επίσκοπος της Εκκλησίας ανέλαβε με ιεράν υπευθυνότητα την πνευματικήν φροντίδα του ποιμνίου του Χριστού.

Λίγα μόνον στοιχεία της επιγείου ζωής του έχουν διασωθεί στους αιώνες, αλλά η μνήμη του παρέμεινε φωτεινό υπόδειγμα. Με τη φλογερή του διδασκαλία και το θεάρεστον παράδειγμά του, στερέωνε τους χριστιανούς στην Ορθόδοξον πίστιν, βαπτίζοντας πολλούς. Ησκήτευσε με αυστηρότητα μέσα στις φροντίδες της επισκοπικής διακονίας, χωρίς να αμελήσει την προσευχήν, τη νηστείαν και την νοεράν εργασίαν. Υπηρέτησε αδιάκοπα τα ιερά Μυστήρια και το θείον θυσιαστήριον, με ζήλον για τη σωτηρίαν των πιστών της επαρχίας του.

Καθοδηγούσε με στοργικήν πατρικήν καρδίαν τους πιστούς προς τη σωτηρίαν εν Χριστώ Ιησού, αναδεικνυόμενος αληθινός ποιμένας. Όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες της επιγείου του διακονίας, εκοιμήθη ειρηνικώς, αναπαυθείς εις χείρας του Νυμφίου Χριστού. Όπως μαρτυρεί ο υμνητής, μετά τον θάνατον ωμολόγησε ότι ο ζυγός του Χριστού υπήρξε όντως χρηστός. Παρέστη ευάρεστος ενώπιον του Δεσπότου, λαμβάνοντας τον αμάραντον στέφανον της δόξης από τον Σωτήρα και Δεσπότην Χριστόν.

Άγιε Απολλώ, επίσκοπε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της ουρανίου Βασιλείας Του, αμήν.