Ο Όσιος Άτταλος ο Θαυματουργός έλαμψε με ασκητικήν λαμπρότητα μέσα εις τας μοναχικάς τάξεις της Εκκλησίας του Χριστού. Εφρόντισε με ζήλον αξιοθαύμαστον να γνωρίσει εις βάθος τον θείον νόμον, διά να τον φυλάξει με κάθε προσοχήν και ακρίβειαν αυστηράν. Εγνώριζε με τέλειον τρόπον να λατρεύει εν αληθεία τον αληθινόν Θεόν και να προσεύχεται καθαρώς εν πνεύματι αγίω. Υπήρξε υπερβολικά ελεήμων προς όλους τους πτωχούς και θλιμμένους και διεκρίνετο από αυστηροτάτην εγκράτειαν εις τα σωματικά πάθη.

Ποτέ δεν έτρωγε δύο φοράς μέσα εις την ιδίαν ημέραν, και μάλιστα η μεγαλυτέρα του ευχαρίστησις ήτο να τρώγει μίαν φοράν εις δύο ολοκλήρους ημέρας. Εις τον ύπνον του ήτο ακόμη πιο εγκρατής και αυστηρός, διδάσκων τους νεωτέρους μοναχούς διά του προσωπικού του παραδείγματος. Έλεγε με σοφίαν ότι το κρεβάτι αποτελεί ένα είδος επιγείου φερέτρου, και διά τούτον τον λόγον περισσότερες ώρες ύπνου σημαίνουν περισσότερες ώρες νεκρότητος. Παρόλον ότι είχε τόσον σκληράν ασκητικήν ζωήν και αυστηράν εξωτερικήν μορφήν, μέσα του εφώλευε ψυχή πάρα πολύ τρυφερά και ευαίσθητη.

Η αυστηρότης προς τον εαυτόν του δεν άμβλυνε ποτέ την βαθείαν στοργήν προς τους άλλους ανθρώπους και προς ολόκληρον την κτίσιν του Θεού. Ο όσιος ζούσε με συνέπειαν τον λόγον του Ευαγγελίου, διδάσκων διά του παραδείγματος ότι η αληθινή άσκησις γεννά αληθινήν αγάπην. Κάθε πρωί τα μικρά πτηνά του δάσους έρχονταν με αφοβίαν κοντά του και μαζί έστελναν την ορθρινήν δοξολογίαν προς τον πλάστην Θεόν. Ο φιλάνθρωπος Θεός εχάρισε γενναιοδώρως στον όσιον Άτταλον και την υπερφυσικήν δύναμιν να θαυματουργεί εις βοήθειαν των πασχόντων αδελφών.

Η θερμή προσευχή του εθεράπευε ποικίλας ασθενείας του σώματος και του πνεύματος, παρηγορούσα τους θλιβομένους ευλαβείς πιστούς. Όταν προαισθάνθηκε από τον Θεόν την επικείμενην μακαρίαν τελείωσίν του, ζήτησε με ταπείνωσιν, ζωντανός ακόμη, να ασπασθή τους συμμοναστάς. Τους έδωσε με συγκίνησιν τον τελευταίον αδελφικόν εν Χριστώ ασπασμόν, αναλογιζόμενος τα κοινά ασκητικά τους παλαίσματα. Ο μακάριος θάνατος τον ευρήκε ευλαβώς προετοιμασμένον μέσα σε λαμπρόν πνευματικόν φως, που εφανέρωνε ολοφάνερα την αγιότητα της ψυχής.

Τα δύο επιγραμματικά δίστιχα του ιερού Συναξαριστού φανερώνουν με χάριν την συνέχειαν της θαυματουργικής χάριτος του οσίου ασκητού. Λέγουν ότι, εάν θαυματουργούσε ο Άτταλος ζων εις την σάρκα, δεν είναι παράδοξον να θαυματουργεί και ως νεκρόν χώμα του τάφου. Έτσι η Εκκλησία τον τιμά πανηγυρικώς ως διδάσκαλον της αυστηράς εγκρατείας, της θερμής προσευχής και της θαυματουργικής χάριτος. Διά πρεσβειών του οσίου Αττάλου του θαυματουργού, διδασκάλου της εγκρατείας και της ταπεινώσεως, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών.