Ο Άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος είναι ένας από τους πιο ένδοξους νεομάρτυρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που μαρτύρησε φρικτά κατά την σκληρότατη εποχή του αθεϊστικού διωγμού στην Ρωσία. Γεννήθηκε την πρώτη ημέρα του μηνός Αυγούστου του χιλιοστού οκτακοσιοστού εβδομηκοστού έτους μετά Χριστόν, στο μικρό χωριό Ποβόντνεβο της επαρχίας Γιαροσλάβ της κεντρικής ορθόδοξης Ρωσίας. Στο Άγιο Βάπτισμα οι ευλαβείς γονείς του τού έδωσαν το ευλογημένο όνομα Βλαδίμηρος, με βαθιές πνευματικές ρίζες στην ιστορία της ορθόδοξης ρωσικής πατρίδας του. Όταν συμπλήρωσε την ηλικία των δέκα ετών, οι γονείς του τον έγραψαν στο Εκκλησιαστικό Σχολείο, για να λάβει την πρώτη του ιερή μόρφωση.

Μετά την επιτυχή αποφοίτησή του, στο χιλιοστό οκτακοσιοστό ογδοηκοστό πέμπτο έτος, εγγράφεται στο σπουδαίο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο της πόλης Γιαροσλάβ. Στο χιλιοστό οκτακοσιοστό ενενηκοστό πρώτο έτος, ως αριστούχος και ξεχωριστός απόφοιτος του Σεμιναρίου, γίνεται δεκτός στην ξακουστή Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας. Κατά τα χρόνια εκείνα ο νεαρός φλογερός φοιτητής συναντήθηκε ταπεινά με τον μέγαν Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, και του εζήτησε με συντριβή τις φωτισμένες πνευματικές συμβουλές του. Την πρώτη ημέρα του μηνός Αυγούστου του χιλιοστού οκτακοσιοστού ενενηκοστού τρίτου έτους, στον ναό της Ακαδημίας τελέστηκε η μοναχική του κουρά και ονομάστηκε επισήμως Ανδρόνικος.

Ξεκινούσε έτσι μια λαμπρή και ευλογημένη πορεία ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον γλυκύτατο Δεσπότη και Σωτήρα Χριστό. Λίγο μετά την μοναχική του κουρά, στις έξι Αυγούστου του χιλιοστού οκτακοσιοστού ενενηκοστού τρίτου έτους, ο νέος μοναχός Ανδρόνικος χειροτονήθηκε διάκονος. Λίγα χρόνια αργότερα, στις είκοσι δύο Ιουλίου του χιλιοστού οκτακοσιοστού ενενηκοστού πέμπτου έτους, χειροτονήθηκε με τη χάρη του Θεού πρεσβύτερος. Ανέλαβε με μεγάλο ζήλο και πραγματική αυτοθυσία το ιερό έργο της λειτουργικής διακονίας μέσα στην αγία ρωσική Εκκλησία.

Στις τρεις Σεπτεμβρίου του χιλιοστού οκτακοσιοστού ενενηκοστού εβδόμου έτους, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας τον διόρισε στην ορθόδοξη Ιεραποστολή της μακρινής Ιαπωνίας. Τον μήνα Μάρτιο του χιλιοστού οκτακοσιοστού ενενηκοστού ενάτου έτους, έλαβε ως αναγνώριση των κόπων του το τιμητικό οφίκιο του αρχιμανδρίτου. Στις είκοσι τρεις Οκτωβρίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού έκτου έτους, διορίστηκε επίσημα βοηθός του Αγίου επισκόπου Νικολάου της Ιαπωνίας. Λόγω όμως της εύθραυστης σωματικής υγείας του αρρώστησε βαριά, και στις επτά Ιουλίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού εβδόμου έτους η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε την οριστική ανάκλησή του.

Στις είκοσι έξι Οκτωβρίου του ιδίου έτους η Σύνοδος ανέθεσε στον επίσκοπο Ανδρόνικο την προσωρινή διαποίμανση της επαρχίας Χολμ της Ρωσίας. Λίγους μήνες μετά, στις δεκαπέντε Μαρτίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού ογδόου έτους, διορίστηκε βοηθός του αρχιεπισκόπου της σπουδαίας πόλης Νόβγκοροντ. Έπειτα ανέλαβε τις απομακρυσμένες επαρχίες της Σιβηρίας και τελικά την επαρχία Πέρμ της Βόρειας Ρωσίας, όπου θα μαρτυρούσε. Στις τρεις Ιουνίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού δέκατου ογδόου έτους, ο πιστός ιεράρχης Ανδρόνικος πληροφορήθηκε με ψυχραιμία τα φρικτά σχέδια της επικείμενης συλλήψεώς του από τους αθέους.

Αποφάσισε όμως αμέσως, με αληθινό αρχιερατικό φρόνημα, να μην εγκαταλείψει την επαρχία του ποιμνίου του ούτε στιγμή. Έδωσε αμέσως ρητή εντολή στον ταπεινό μοναχό Μιχαήλ να σημάνει δυνατό συναγερμό με τις άγιες καμπάνες του Καθεδρικού Ναού της Πέρμ. Ήθελε με αυτόν τον τρόπο να ενημερώσει το πιστό ποίμνιό του για την επικείμενη σύλληψη και την έναρξη του διωγμού του. Την ίδια εκείνη φοβερή νύχτα, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, όλο το τετράγωνο γύρω από το επισκοπείο κυκλώθηκε ξαφνικά από στρατιώτες.

Είχαν φέρει μαζί τους μιαν άμαξα με γρήγορα και δυνατά άλογα, για να μεταφέρουν αμέσως τον αρχιεπίσκοπο μακριά από την πόλη. Ξήλωσαν ανελέητα την κλειδωμένη εξώπορτα, μπήκαν με ορμή και ζήτησαν αυστηρά να βρουν τον φοβερό κατά την κρίση τους ιεράρχη. Ο σεβάσμιος Ανδρόνικος αγρυπνούσε ήδη ήρεμα μαζί με δύο πιστούς συνεργάτες του κληρικούς, προσευχόμενος στον Κύριο. Στην ερώτηση των δημίων ποιος ήταν ο αρχιεπίσκοπος, εκείνος αποκρίθηκε με βαθιά γαλήνη, εγώ είμαι, χωρίς ίχνος φόβου ή ταραχής.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σήμαναν συναγερμό οι καμπάνες, αλλά γρήγορα τις σταμάτησαν με σκληρούς πυροβολισμούς οι στρατιώτες των αθέων. Πρόσταξαν αμέσως τον αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο να τους ακολουθήσει χωρίς την παραμικρή χρονοτριβή ή την οποιαδήποτε αντίσταση. Εκείνος υπάκουσε με αδιαμαρτύρητη γαλήνη, φορώντας ένα τριμμένο ράσο, καλογερικό σκούφο και κρατώντας στο χέρι του το αρχιερατικό εγκόλπιο. Η άμαξα τον μετέφερε γρήγορα στην γειτονική πόλη Μοτοβίλιχα, όπου τον έκλεισαν προσωρινά σε ένα μικρό και αυστηρά φυλασσόμενο γραφείο.

Στις πέντε Ιουνίου το βράδυ έγινε η μεταφορά του και πάλι στην Πέρμ, και η παράδοσή του στην φοβερή Εκτελεστική Επιτροπή. Όλη την ημέρα της έκτης Ιουνίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού δέκατου ογδόου έτους την πέρασε κλεισμένος στο σκοτεινό κρατητήριο της Επιτροπής. Τον φρουρούσαν εκεί κόκκινοι στρατιώτες ιδιαίτερα σκληροί και αμετανόητοι, οι οποίοι τον χλεύαζαν και τον έβριζαν αδιάκοπα. Το βράδυ τον έφεραν στο γραφείο για ανάκριση, όπου ο σκληρός πρόεδρος Μάλκωφ και ο Σίβκωφ τον βομβάρδιζαν συνέχεια με ερωτήσεις.

Δεν απάντησε σε καμία απολύτως ερώτηση, αλλά είχε κλειστεί ολόκληρος στον εαυτό του και προσευχόταν ακατάπαυστα στον Κύριο. Στο σεβάσμιο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένη με θαυμαστό τρόπο η ειρήνη και η ανδρεία της ομολογίας της πίστεως. Οι ανακριτές, βλέποντας τελικά ότι έχαναν άσκοπα τον πολύτιμο καιρό τους, τον έστειλαν αμέσως πάλι στο σκοτεινό κρατητήριο. Η εκτέλεσή του ανατέθηκε εν τέλει στους αστυνομικούς Ουβάρωφ και Πλατούνωφ, καθώς επίσης και σε τρεις Λιθουανούς οπλισμένους.

Στη μία η ώρα μετά τα μεσάνυχτα της εβδόμης Ιουνίου, οι σκληροί δήμιοι έβγαλαν τον σεβάσμιο ιεράρχη από το κρατητήριο. Ακολούθησαν την κεντρική οδό Σιμπίρσκι και βγήκαν έξω από την πόλη Πέρμ προς το πυκνό σιβηρικό δάσος της περιοχής. Σταμάτησαν τελικά εκατό μέτρα μέσα στο δάσος, σε μια ερημική απόμερη γωνιά, και κατέβηκαν όλοι από την άμαξα. Εκεί ο σκληρός Ζουζγκώφ έδωσε στον σεβάσμιο αρχιεπίσκοπο ένα από τα σκαπτικά εργαλεία και τον πρόσταξε με σκληρότητα σκάψε τον τάφο σου τώρα.

Ο μακάριος ιεράρχης άρχισε με γαλήνη και προσευχή να σκάβει, και τον βοηθούσαν στο φοβερό αυτό έργο τρεις Λιθουανοί στρατιώτες. Όταν τελείωσε με κόπο τον τάφο, ζήτησε ταπεινά την άδεια να προσευχηθεί, και του την επέτρεψαν χωρίς δυσκολία οι δήμιοι. Προσευχήθηκε γύρω στα δέκα λεπτά, στράφηκε προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ευλόγησε από μακριά το πιστό ποίμνιό του. Έπειτα είπε στους δήμιους με σταθερή και δυνατή φωνή είμαι έτοιμος, χωρίς να δείξει ποτέ ίχνος φόβου ή δειλίας.

Ο σκληρός Ζουζγκώφ τον απείλησε ότι θα τον θάψει ζωντανό, αν δεν ανακαλέσει την απόφαση για την απεργία των ιερέων. Ο γενναίος ιερομάρτυς απάντησε αποφασιστικά δεν θα την ανακαλέσω ποτέ, και ξάπλωσε γαλήνια στον τάφο του. Πρεσβείαις του Αγίου ιερομάρτυρος Ανδρονίκου, Χριστέ ο Θεός, ενίσχυσον ημάς εις την ομολογίαν της αληθείας, αμήν.