Στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, στα χρόνια της σκληρής βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, μια ευγενής ειδωλολάτρισσα νέα ονόματι Ιέρεια αναζήτησε μια συνάντηση που θα άλλαζε τη ζωή της. Η νέα κοπέλα είχε ακούσει για τη φήμη της πανέμορφης και ενάρετης Φεβρωνίας, μιας μοναχής που ζούσε στο γυναικείο κοινόβιο της ηγουμένης Βρυαίνης. Αποφάσισε να επισκεφτεί τον Παρθενώνα και ζήτησε με επιμονή να μιλήσει με την ονομαστή ασκήτρια και ανεψιά της ηγουμένης. Όταν αντίκρισε τη Φεβρωνία και άκουσε τα λόγια της, μια βαθιά κατάνυξη γέννησε στην ψυχή της Ιερείας έναν εσωτερικό σεισμό.

Έμεινε άγρυπνη ολόκληρη τη νύχτα χύνοντας ποταμούς δακρύων και αναζητώντας με όλη της την καρδιά τον αληθινό Θεό. Η αλλαγή που προκάλεσε μέσα της η συνάντηση εκείνη ήταν τόσο ισχυρή, ώστε δεν μπορούσε να την κρατήσει για τον εαυτό της μόνο. Επιστρέφοντας στο πατρικό της σπίτι, διηγήθηκε στους δικούς της όλα όσα είδε και άκουσε από τη Φεβρωνία στον ιερό εκείνο Παρθενώνα. Με μεγάλη προθυμία και θερμό ζήλο τους πρότεινε να εγκαταλείψουν την ειδωλολατρία και να ασπαστούν οικογενειακώς τη χριστιανική πίστη.

Η ψυχή της είχε ήδη γεννηθεί άνωθεν, και η μετάνοιά της κυκλοφορούσε σαν φως μέσα στο αρχοντικό σπίτι των ευγενών γονέων της. Η Ιέρεια έγινε από εκείνη την ημέρα η πρώτη ομολογήτρια του Χριστού στον στενό οικογενειακό κύκλο της. Όταν ο Ρωμαίος έπαρχος Σελήνος έφτασε με τους στρατιώτες του και επέδραμε εναντίον του Παρθενώνος της ηγουμένης Βρυαίνης, οι μοναχές διαλύθηκαν τρομαγμένες προς όλες τις κατευθύνσεις. Δίπλα στην ηγουμένη παρέμειναν μόνον δύο πιστές ψυχές, η νεαρή Φεβρωνία και η αδελφή Θωμαΐς, που δεν θέλησαν να εγκαταλείψουν την πνευματική τους μητέρα.

Η αμετάθετη γνώμη της Φεβρωνίας στις ιερές αρχές του χριστιανισμού και του μοναχισμού έγινε αιτία να οδηγηθεί σε φρικτά μαρτύρια από τον σκληρό έπαρχο. Η Ιέρεια ήταν παρούσα εκείνη τη στιγμή και έβλεπε από κοντά το αιματηρό πάθος της αγαπημένης πνευματικής της αδελφής. Η ευαίσθητη καρδιά της δεν άντεξε το θέαμα της σκληρότητας και των βαρβαρικών βασανιστηρίων που υπέφερε η Φεβρωνία. Διαμαρτυρήθηκε με κραυγές προς τον τύραννο και υπερασπίστηκε δημόσια την αγία Φεβρωνία ομολογώντας ξεκάθαρα την πίστη της στον Χριστό.

Μάταια όμως πάσχιζε με τις παρακλήσεις και τους στεναγμούς της να σταματήσει το ανήκουστο μαρτύριο της αγίας ασκήτριας. Ο Σελήνος εξοργίστηκε ακόμη περισσότερο, και με μεγαλύτερη ωμότητα έδωσε εντολή να κατακοπεί το σώμα της μάρτυρος μεληδόν. Στο τέλος των φρικτών αυτών βασανιστηρίων η αγία Φεβρωνία αποκεφαλίστηκε και παρέδωσε με χαρά την ψυχή της στον Νυμφίο Χριστό. Η Ιέρεια έμεινε σε βαθιά συγκλονισμένη κατάσταση, αλλά το αίμα της μάρτυρος είχε ήδη ποτίσει τη δική της καρδιά και τον σπόρο της πίστης μέσα της.

Ο ανεψιός του έπαρχου Σελήνου, ο νεαρός Λυσίμαχος που είχε ήδη ευαισθητοποιηθεί από τα γεγονότα, μετέφερε με σεβασμό τα λείψανα της μάρτυρος Φεβρωνίας στον Παρθενώνα της ηγουμένης. Η ηγουμένη Βρυαίνη και οι μοναχές που είχαν επιστρέψει πλέον στην άσκησή τους δέχθηκαν τα τίμια λείψανα θρηνώντας με δάκρυα και υμνωδίες. Το άδικο μαρτύριο της Φεβρωνίας δεν αποθάρρυνε την Ιέρεια, αλλά αντιθέτως γιγάντωσε ακόμη περισσότερο τη νεοφώτιστη πίστη της στον αληθινό Θεό. Έσπευσε με όλη της την οικογένεια να βαπτιστεί στο όνομα της Αγίας Τριάδος, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Η μεταστροφή της οικογένειάς της αποτέλεσε καρπό της ομολογίας και του αίματος της αγίας Φεβρωνίας στον τόπο εκείνο της Νισίβης. Στη συνέχεια η Ιέρεια αποφάσισε να εγκαταλείψει εντελώς τον κόσμο και να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής αφιέρωσης στον Χριστό. Εκάρη μοναχή στον ίδιο τον Παρθενώνα της Βρυαίνης, εκεί όπου είχε γνωρίσει για πρώτη φορά τη Φεβρωνία και την αληθινή πίστη. Έζησε ασκητικά πλάι στις άλλες μοναχές μέχρι το τέλος της ζωής της, αναπαυόμενη στα θαυματουργά λείψανα της πνευματικής χειραγωγού της Φεβρωνίας.

Έτσι ετελειώθη εν ειρήνη μετά από πολλούς αγώνες αρετής και προσευχής, αξιωμένη να συναριθμηθεί με τον χορό των ομολογητριών παρθένων. Ο τάφος της παρέμεινε για αιώνες τόπος προσκυνήματος δίπλα στον τάφο της αγαπημένης της Φεβρωνίας στη Νίσιβη. Δυστυχώς για τους μελετητές του βίου της οσίας Ιερείας δεν έχει σωθεί χωριστό συναξαριακό υπόμνημα από την αρχαία παράδοση. Από το Συναξάριο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως του δεκάτου αιώνα γνωρίζουμε ότι ετελειώθη εν ειρήνη και η μνήμη της τιμάται στις τρεις του μηνός Ιουνίου.

Μοναδικό αρχαίο κατάλοιπο της αναφοράς στο πρόσωπό της είναι το δίστιχο του Μηνολογίου που υμνεί την ασκητική της πολιτεία. Στο Τριώδιο της Εκκλησίας μας, στον Όρθρο του Σαββάτου της Τυρινής, υπάρχει αναφορά στις όσιες αυτές γυναίκες της ερήμου. Στο δεύτερο τροπάριο της εβδόμης ωδής αναφέρονται μαζί η χριστοφόρος Βρυαίνη, η θεία Φεβρωνία, η Θωμαΐς, η Ιέρεια και η Πλατωνίδα. Έτσι έχουμε αναφορά όλων των αγίων γυναικών που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα του βίου της οσίας Ιερείας στη Νίσιβη.

Στην ακολουθία των οσίων γυναικών που συνέθεσε ο γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης το χίλια εννιακόσια εξήντα οκτώ, υπάρχει επίσης λαμπρή αναφορά. Στην έκτη ωδή του όρθρου μακαρίζονται μαζί η Ιούστα, η Ισιδώρα, η σεμνή Ιερεία και η Ιουλιανή για τους στερρούς ασκητικούς αγώνες τους. Στους χαιρετισμούς των οσίων γυναικών διαβάζουμε επίσης ψαλμωδικά τη φράση χαίρε Ιερεία αγίων συμμέτοχε και υμνείται η αρετή της. Οσία μήτηρ Ιέρεια, που αξιώθηκες με τα δάκρυα της μετάνοιας να γνωρίσεις τον αληθινό Νυμφίο Χριστό, πρέσβευε εις τον Κύριον για τη σωτηρία των ψυχών μας.