Η εύρεση της κάρας του Οσίου Συμεών του Μονοχίτωνος

Δύο αντάρτες άρπαξαν την πολύτιμη κάρα του Οσίου Συμεών και την έκρυψαν μέσα σε ένα βαρέλι κοντά στο μοναστήρι του Φλαμουρίου. Όταν επέστρεψαν εφτά χρόνια αργότερα για να πάρουν τα κλοπιμαία, ένα σμήνος σφηκών όρμησε καταπάνω τους και τους θανάτωσε με τα φαρμακερά κεντρίσματά του. Ο Όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος έζησε στο Άγιο Όρος και διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου. Στις δεκαεννέα Απριλίου του χιλίους πεντακόσιους ενενήντα τέσσερα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία πάνω από εκατό ετών.

Ο Πατριάρχης Ιερεμίας ο Δεύτερος, μαζί με τον κλήρο και τον λαό, τον κήδευσαν στον ναό της Θεοτόκου της Χάλκης. Ο τάφος του έγινε αμέσως πηγή θαυμάτων για τους σκλαβωμένους χριστιανούς που έτρεχαν εκεί με πίστη. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, μοναχοί από τη μονή του ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη για την εκταφή των ιερών λειψάνων. Τα κόκκαλά του ευωδίαζαν, και οι πατέρες τα έπλυναν με κρασί και τα έβαλαν με ευλάβεια σε λάρνακα. Την αγία κάρα την τοποθέτησαν σε ένα ξεχωριστό πολύτιμο κουβούκλιο και επέστρεψαν στο μοναστήρι.

Στην Κωνσταντινούπολη, κατά την εκταφή του Οσίου, ένας σχοινοποιός υπέφερε από βαριά αρρώστια που τον βασάνιζε χρόνια. Κάθε φορά που έβηχε, έβγαζε φλέγματα που λέρωναν τον γύρω χώρο και τον γέμιζαν με ντροπή και απελπισία. Έτρεξε με πίστη και προσκύνησε την κάρα του Οσίου, και αμέσως ο Κύριος του χάρισε την υγεία του. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο πρώην άρρωστος δώρισε το πολύτιμο κουβούκλιο μέσα στο οποίο φύλαξαν την αγία κάρα. Μια άλλη φορά, οι πατέρες της μονής πήραν το δάκτυλο του Αγίου και επισκέφτηκαν την Εύβοια για παρηγοριά των πιστών.

Στην κωμόπολη των Ωρεών συνάντησαν έναν άνθρωπο βαριά άρρωστο που δεν μπορούσε να χωνέψει καθόλου την τροφή του. Είχε φουσκώσει ολόκληρος, στο πρόσωπο, στην κοιλιά, στα χέρια και στα πόδια, και δεν φαινόταν πια άνθρωπος. Με όση δύναμη του απέμενε έτρεξε και προσκύνησε το ιερό λείψανο, ικετεύοντας τους πατέρες να του κάνουν αγιασμό. Οι μοναχοί δέχτηκαν και βούτηξαν το λείψανο μέσα στο αγιασμένο νερό μπροστά στα μάτια του. Ο άρρωστος ήπιε με πίστη από τον αγιασμό και προσκύνησε ξανά το λείψανο του θαυματουργού Οσίου Συμεών.

Αμέσως έγινε το θαύμα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων όσοι παρευρίσκονταν εκείνη τη συγκλονιστική στιγμή. Από το σώμα του έτρεχε νερό σαν ποτάμι, με αφόρητη μυρωδιά, και ξεφούσκωσε επιστρέφοντας στην κανονική του όψη. Από ευγνωμοσύνη παρέδωσε όλη του την περιουσία στο μοναστήρι και έγινε ο ίδιος μοναχός για την υπόλοιπη ζωή του. Σε ανάμνηση του θαύματος ιδρύθηκε στην πόλη των Ωρεών μετόχι της Ιεράς Μονής Φλαμουρίου, που σώζεται μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, δύο αντάρτες εισέβαλαν στο μοναστήρι και έκλεψαν το πολύτιμο κουβούκλιο μαζί με κειμήλια.

Τα έκρυψαν προσωρινά μέσα σε ένα βαρέλι κοντά στη μονή, με σκοπό να επιστρέψουν αργότερα για να τα ξεθάψουν. Τον Αύγουστο του χιλίους εννιακόσιους πενήντα δύο γύρισαν, αλλά οι σφήκες που είχαν φωλιάσει εκεί τους τσίμπησαν θανάσιμα. Ο ένας πέθανε ακαριαία, ενώ ο άλλος πρόλαβε να εξομολογηθεί στον ηγούμενο Δοσίθεο Μαχαιρίτσα όλο το αμάρτημά του. Στις είκοσι δύο Αυγούστου εκείνου του έτους η αγία κάρα επανατοποθετήθηκε πανηγυρικά στη μονή του Φλαμουρίου.

**`08_22_Όσιος_Συμεών_Μονοχίτων_Εύρεση_Κάρας. Δύο αντάρτες άρπαξαν την πολύτιμη κάρα του Οσίου Συμεών και την έκρυψαν μέσα σε ένα βαρέλι κοντά στο μοναστήρι του Φλαμουρίου. Όταν επέστρεψαν εφτά χρόνια αργότερα για να πάρουν τα κλοπιμαία, ένα σμήνος σφηκών όρμησε καταπάνω τους και τους θανάτωσε με τα φαρμακερά κεντρίσματά του. Ο Όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος έζησε στο Άγιο Όρος και διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου. Στις δεκαεννέα Απριλίου του χιλίους πεντακόσιους ενενήντα τέσσερα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία πάνω από εκατό ετών.

Ο Πατριάρχης Ιερεμίας ο Δεύτερος, μαζί με τον κλήρο και τον λαό, τον κήδευσαν στον ναό της Θεοτόκου της Χάλκης. Ο τάφος του έγινε αμέσως πηγή θαυμάτων για τους σκλαβωμένους χριστιανούς που έτρεχαν εκεί με πίστη. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, μοναχοί από τη μονή του ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη για την εκταφή των ιερών λειψάνων. Τα κόκκαλά του ευωδίαζαν, και οι πατέρες τα έπλυναν με κρασί και τα έβαλαν με ευλάβεια σε λάρνακα. Την αγία κάρα την τοποθέτησαν σε ένα ξεχωριστό πολύτιμο κουβούκλιο και επέστρεψαν στο μοναστήρι.

Στην Κωνσταντινούπολη, κατά την εκταφή του Οσίου, ένας σχοινοποιός υπέφερε από βαριά αρρώστια που τον βασάνιζε χρόνια. Κάθε φορά που έβηχε, έβγαζε φλέγματα που λέρωναν τον γύρω χώρο και τον γέμιζαν με ντροπή και απελπισία. Έτρεξε με πίστη και προσκύνησε την κάρα του Οσίου, και αμέσως ο Κύριος του χάρισε την υγεία του. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο πρώην άρρωστος δώρισε το πολύτιμο κουβούκλιο μέσα στο οποίο φύλαξαν την αγία κάρα. Μια άλλη φορά, οι πατέρες της μονής πήραν το δάκτυλο του Αγίου και επισκέφτηκαν την Εύβοια για παρηγοριά των πιστών.

Στην κωμόπολη των Ωρεών συνάντησαν έναν άνθρωπο βαριά άρρωστο που δεν μπορούσε να χωνέψει καθόλου την τροφή του. Είχε φουσκώσει ολόκληρος, στο πρόσωπο, στην κοιλιά, στα χέρια και στα πόδια, και δεν φαινόταν πια άνθρωπος. Με όση δύναμη του απέμενε έτρεξε και προσκύνησε το ιερό λείψανο, ικετεύοντας τους πατέρες να του κάνουν αγιασμό. Οι μοναχοί δέχτηκαν και βούτηξαν το λείψανο μέσα στο αγιασμένο νερό μπροστά στα μάτια του. Ο άρρωστος ήπιε με πίστη από τον αγιασμό και προσκύνησε ξανά το λείψανο του θαυματουργού Οσίου Συμεών.

Αμέσως έγινε το θαύμα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων όσοι παρευρίσκονταν εκείνη τη συγκλονιστική στιγμή. Από το σώμα του έτρεχε νερό σαν ποτάμι, με αφόρητη μυρωδιά, και ξεφούσκωσε επιστρέφοντας στην κανονική του όψη. Από ευγνωμοσύνη παρέδωσε όλη του την περιουσία στο μοναστήρι και έγινε ο ίδιος μοναχός για την υπόλοιπη ζωή του. Σε ανάμνηση του θαύματος ιδρύθηκε στην πόλη των Ωρεών μετόχι της Ιεράς Μονής Φλαμουρίου, που σώζεται μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, δύο αντάρτες εισέβαλαν στο μοναστήρι και έκλεψαν το πολύτιμο κουβούκλιο μαζί με κειμήλια.

Τα έκρυψαν προσωρινά μέσα σε ένα βαρέλι κοντά στη μονή, με σκοπό να επιστρέψουν αργότερα για να τα ξεθάψουν. Τον Αύγουστο του χιλίους εννιακόσιους πενήντα δύο γύρισαν, αλλά οι σφήκες που είχαν φωλιάσει εκεί τους τσίμπησαν θανάσιμα. Ο ένας πέθανε ακαριαία, ενώ ο άλλος πρόλαβε να εξομολογηθεί στον ηγούμενο Δοσίθεο Μαχαιρίτσα όλο το αμάρτημά του. Στις είκοσι δύο Αυγούστου εκείνου του έτους η αγία κάρα επανατοποθετήθηκε πανηγυρικά στη μονή του Φλαμουρίου.