Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι δυόμισι χιλιάδες σύντροφοί του

Δίπλα του στάθηκαν δύο χιλιάδες πεντακόσιοι ενενήντα τρεις στρατιώτες που ασπάστηκαν τον Χριστό μέσα στη φωτιά της μάχης. Κι όμως ο ίδιος ο Ανδρέας, όταν οδήγησε τον μικρό λόχο του εναντίον των Περσών, δεν είχε ακόμη βαπτιστεί χριστιανός. Υπηρετούσε στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας, την εποχή του Μαξιμιανού Γαλερίου, γύρω στα τριακόσια πέντε μετά Χριστόν. Η ζωή του έλαμπε ανάμεσα στους ειδωλολάτρες συναδέλφους του σαν τριαντάφυλλο μέσα στα αγκάθια.

Ο αρχιστράτηγος Αντίοχος, γνωστός για τη σκληρότητά του απέναντι στους χριστιανούς, βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μια περσική εισβολή. Θυμήθηκε τότε τον γενναίο αξιωματικό και του ανέθεσε την αρχηγία του εκστρατευτικού σώματος. Ο Ανδρέας διάλεξε λίγους μόνο πιστούς στρατιώτες, σαν άλλος Γεδεών, αρνούμενος τη βοήθεια του μεγάλου αριθμού. Πριν από τη σύγκρουση τους μίλησε με παρρησία για τους ψεύτικους θεούς και τους αποκάλυψε τον αληθινό Θεό του ουρανού και της γης.

Τους βεβαίωσε πως όποιος επικαλείται το όνομα του Χριστού δέχεται γρήγορη και ισχυρή βοήθεια από ψηλά. Οι στρατιώτες πείστηκαν αμέσως και όρμησαν στη μάχη με τη δύναμη του Σωτήρα στα χείλη. Αόρατη δύναμη κατέβηκε από τον ουρανό και διασκόρπισε τους πολυάριθμους Πέρσες σαν καπνό μέσα στον άνεμο. Οι Ρωμαίοι τους κυνηγούσαν στα βουνά και θέριζαν τα κεφάλια τους όπως ο θεριστής τα στάχυα του καλοκαιριού. Ο Ανδρέας επέστρεψε νικητής στην Αντιόχεια, στεφανωμένος με δόξα μαζί με τους πιστούς συντρόφους του.

Οι φθονεροί συνάδελφοί του έσπευσαν να τον καταγγείλουν στον Αντίοχο για την πίστη του στον Χριστό. Ο αρχιστράτηγος έστειλε αξιωματικούς για να επιβεβαιώσει την κατηγορία και έπειτα τον κάλεσε σε δίκη με απειλές. Του θύμισε τον Ευθύμιο, τον γιο του Πολυεύκτου, και τα φοβερά μαρτύρια όσων είχαν προηγηθεί στο ίδιο μονοπάτι. Ο Ανδρέας απάντησε πως τα λόγια αυτά τον ενθάρρυναν αντί να τον τρομάξουν. Στο βήμα του δικαστή ομολόγησε φανερά τον Χριστό ως αληθινό Θεό και τον εαυτό του ως δούλο εκείνου.

Ο τύραννος διέταξε να φέρουν χάλκινο κρεβάτι και να το πυρώσουν μέχρι να πετάγονται σπίθες από παντού. Ο μάρτυρας έβγαλε μόνος του τα ρούχα και ανέβηκε στο πυρακτωμένο κρεβάτι σαν να ξάπλωνε σε μαλακό στρώμα του σπιτιού του. Η φωτιά έχασε αμέσως τη δύναμή της και δεν άγγιξε καθόλου το σώμα του. Οι στρατιώτες του καρφώθηκαν στα χέρια και στα πόδια πάνω σε ξύλα σχηματισμένα σταυρωτά, αλλά κανείς δεν αρνήθηκε τον Χριστό. Ο Αντίοχος, βλέποντας ότι κανείς δεν λύγιζε, τους έκλεισε στη φυλακή με κρυφή πονηριά.

Φοβόταν να εκτελέσει δημόσια έναν τόσο αγαπητό αξιωματικό, μήπως ξεσηκωθεί ολόκληρος ο στρατός εναντίον της αυτοκρατορικής εξουσίας. Ο Μαξιμιανός απάντησε με γράμμα και διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι, αλλά μυστικά να εκτελεστούν αργότερα με άλλη πρόφαση. Ο Θεός φανέρωσε όμως στον Ανδρέα όλο το κρυφό σχέδιο του εχθρού. Ο άγιος έφυγε με τους συντρόφους του προς την πόλη της Ταρσού της Κιλικίας. Εκεί ο επίσκοπος Πέτρος μαζί με τον επίσκοπο Νόνο της Βεροίας τους βάπτισαν όλους στο όνομα της Αγίας Τριάδας.

Έπειτα κατευθύνθηκαν προς την περιοχή των Ταξανάτων, υπακούοντας στην εντολή του Κυρίου που έλεγε για φυγή από πόλη σε πόλη. Ο Αντίοχος έγραψε αμέσως στον Σελεύκο, διοικητή της Κιλικίας, και τον πρόσταξε να τους συλλάβει με πρόσχημα την λιποταξία. Ο Σελεύκος ξεκίνησε αμέσως καταδίωξη, ορκισμένος να ξεριζώσει τη μικρή ποίμνη του Χριστού. Οι μάρτυρες πέρασαν στα όρη του Ταύρου, στα σύνορα της Αρμενίας, και έφτασαν σε ένα στενό πέρασμα ανάμεσα σε απόκρημνους βράχους.

Εκεί ο Ανδρέας σταμάτησε και κάλεσε τους συντρόφους του αδελφούς και παιδιά του μέσα στην αγάπη του Χριστού. Τους ζήτησε να μην σηκώσουν χέρι εναντίον των διωκτών τους, αλλά να υψώσουν τα χέρια τους μόνο σε προσευχή ευχαριστίας. Παρακάλεσε τον Κύριο να δεχτεί τις ψυχές τους, όπως είχε δεχτεί τον πρωτομάρτυρα Στέφανο μέσα στον λιθοβολισμό του. Ζήτησε επίσης να αναβλύσει στον τόπο τους πηγή με ιαματικό νερό για όσους θα τιμούσαν τη μνήμη τους. Την ώρα ακριβώς της προσευχής έφτασαν οι στρατιώτες του Σελεύκου με γυμνά τα ξίφη και άγρια πρόσωπα.

Οι άγιοι έσκυψαν τους τραχήλους τους σαν αρνιά πρόθυμα και δέχτηκαν τον αποκεφαλισμό χωρίς αντίσταση. Από το χώμα ανέβλυσε αμέσως πηγή καθαρού νερού, καθώς το αίμα τους πότιζε σαν ποτάμι τη γη του τόπου. Οι δύο επίσκοποι παρακολουθούσαν κρυμμένοι από βράχο και έθαψαν με τιμή τα λείψανα μετά την αναχώρηση των στρατιωτών. Ένας κληρικός που υπέφερε από ακάθαρτο πνεύμα ήπιε από την πηγή και ελευθερώθηκε αμέσως από το δαιμόνιο. Η φήμη του ιαματικού νερού διαδόθηκε γρήγορα σε όλη τη γύρω περιοχή της Κιλικίας και της Συρίας.

Οι ντόπιοι κάτοικοι έρχονταν στην πηγή με κάθε λογής αρρώστιες και έφευγαν θεραπευμένοι από τα νοσήματά τους. Έπιναν από το νερό, λούζονταν με αυτό και δοξολογούσαν τον Θεό για τα θαύματα που έβλεπαν μπροστά τους. Με τις πρεσβείες του Ανδρέα και των δύο χιλιάδων πεντακοσίων ενενήντα τριών μαρτύρων, η χάρη του Κυρίου άγγιζε χιλιάδες ψυχές. Το μαρτύριό τους συντελέστηκε τη δέκατη ένατη ημέρα του μηνός Αυγούστου, ημέρα Κυριακή και δεύτερη ώρα της ημέρας.

Ο επίσκοπος Πέτρος δεν επέστρεψε στην Ταρσό, επειδή ο Σελεύκος τον αναζητούσε για να τον θανατώσει, και κατέφυγε στην Ισαυρία μαζί με τους κληρικούς του. Η Εκκλησία τίμησε από τότε με ιδιαίτερη ευλάβεια τον γενναίο στρατηλάτη και τους σιωπηλούς συμμαθητές του στο μαρτύριο. Η μορφή του Ανδρέα έμεινε ζωντανή στη μνήμη των πιστών ως εικόνα ανδρείας, ταπείνωσης και βαθιάς αγάπης προς τον Χριστό. Όσοι προσέρχονται με πίστη στη μνήμη του βρίσκουν παρηγοριά, υγεία της ψυχής και του σώματος, καθώς και βοήθεια μέσα στις δοκιμασίες της καθημερινής ζωής.