Ο Ιερομάρτυς Μάρκελλος και η πτώση του ναού του Δία

Ένας ολόκληρος ειδωλολατρικός ναός του Δία στην Απάμεια κατέρρευσε όταν ο επίσκοπος Μάρκελλος ευλόγησε νερό και πρόσταξε να ραντιστούν τα ξύλα που στήριζαν τους κίονες. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ιεράρχης συνελήφθη από εξαγριωμένους ειδωλολάτρες κοντά στην Αυλώνα και ρίχτηκε ζωντανός μέσα στις φλόγες μιας πυρκαγιάς. Καταγόταν από την Κύπρο και είχε γεννηθεί από επιφανείς γονείς, οι οποίοι του χάρισαν εξαιρετική μόρφωση και χριστιανική ανατροφή. Στο νησί ανέλαβε υψηλό πολιτικό αξίωμα και ξάφνιασε τους συμπατριώτες του με την καθαρότητα της ζωής του και την πραότητά του.

Η καλοσύνη του και η ευγλωττία του τον έκαναν αγαπητό σε όλους όσοι τον γνώριζαν από κοντά. Γύρω στα τριακόσια εβδομήντα πέντε μετά Χριστόν, άφησε σύζυγο και παιδιά για να ασκηθεί μοναχικά στη Συρία. Όταν χρειάστηκε να επισκεφθεί την Απάμεια για κάποια πρακτική υπόθεση, οι κάτοικοι αναγνώρισαν αμέσως την αξία του και τον εξέλεξαν επίσκοπό τους. Έτσι, από τη γαλήνη της ερήμου, βρέθηκε ξανά μέσα στον κόσμο για να ποιμάνει λαό. Ανέλαβε τον επισκοπικό θρόνο με ταπείνωση και αληθινό ζήλο για την πίστη του Χριστού.

Ως ποιμενάρχης στάθηκε δίκαιος και άγρυπνος, και βρισκόταν πάντοτε κοντά στα προβλήματα και στις ανάγκες του ποιμνίου του. Αναδείχθηκε θερμός ζηλωτής της χριστιανικής πίστης, και φρόντισε να ανεγείρει πολλές εκκλησίες σε όλη την περιοχή της επισκοπής του. Συγχρόνως κατεδάφισε αρκετούς ειδωλολατρικούς ναούς, που κρατούσαν ακόμη ζωντανή τη λατρεία των παλαιών θεών. Από τη διήγηση του Θεοδωρήτου Κύρου μαθαίνουμε ότι ζήτησε άδεια από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Μέγα για να γκρεμίσει έναν στιβαρό ναό του Δία στην Απάμεια.

Ο ναός όμως ήταν τόσο γερά κτισμένος, ώστε ο άγιος δεν έβρισκε τρόπο να φέρει σε πέρας το έργο του. Τότε ένας εργάτης του υποσχέθηκε βοήθεια και υπέσκαψε τρεις από τους τεράστιους κίονες του ναού. Στήριξε προσωρινά τους κίονες με ξύλα ελιάς και ύστερα προσπάθησε να βάλει φωτιά για να καούν τα στηρίγματα. Παρά τις προσπάθειές του όμως, τα ξύλα δεν έπιαναν με κανέναν τρόπο φωτιά. Όταν ο άγιος Μάρκελλος έμαθε για την αποτυχία, αποφάσισε να καταφύγει στη δύναμη της προσευχής και της Εκκλησίας.

Τέλεσε αμέσως τον Μικρό Αγιασμό και πρόσταξε να ραντιστούν με πίστη τα ξύλα γύρω από τους υποσκαμμένους κίονες. Μόλις ράντισαν τα ξύλα, εκείνα άρπαξαν γρήγορα φωτιά, οι κίονες σωριάστηκαν και ολόκληρο το οικοδόμημα έπεσε από μόνο του. Έτσι, ο ναός που στεκόταν τόσο γερά για χρόνια, διαλύθηκε μέσα σε λίγη ώρα μπροστά στα μάτια όλων. Λίγο αργότερα, στρατιώτες κοντά στην Αυλώνα της περιοχής της Απάμειας προχώρησαν σε γκρέμισμα κι άλλου ειδωλολατρικού ναού.

Ο άγιος παρακολουθούσε τη σκηνή από κάποια απόσταση, χωρίς να συμμετέχει ενεργά στην κατεδάφιση. Τότε εξαγριωμένοι ειδωλολάτρες όρμησαν εναντίον του, τον άρπαξαν και τον έριξαν ζωντανό μέσα σε μια πυρκαγιά. Με αυτόν τον τρόπο ο επίσκοπος Μάρκελλος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο, μαρτυρώντας για την πίστη. Όταν αργότερα εντοπίστηκαν οι δολοφόνοι του, οι γιοι του αγίου θέλησαν να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους. Τοπική όμως Σύνοδος τους εμπόδισε, κρίνοντας ότι θα ήταν λάθος να εκδικηθούν έναν τέτοιο ένδοξο μαρτυρικό θάνατο. Όφειλαν, αντίθετα, να ευχαριστούν τον Θεό για τη δόξα που χάρισε στον πατέρα τους. Έτσι, η μνήμη του αγίου τιμήθηκε με ειρήνη, ευγνωμοσύνη και βαθιά πνευματική χαρά.