Όσιος Ποιμήν ο Πολύπαθος των Σπηλαίων του Κιέβου

Άγγελοι με τη μορφή μοναχών μπήκαν μια νύχτα στο κελί του και τον έκειραν μοναχό, χωρίς ανθρώπινο χέρι να αγγίξει τα μαλλιά του. Από την πρώτη του ανάσα ο Ποιμήν κουβαλούσε μια βαριά αρρώστια, που τον συντρόφευε σαν πιστή φίλη ως την τελευταία του ημέρα. Γεννήθηκε άρρωστος σε ρωσική οικογένεια και η σωματική του αδυναμία δεν άφησε ποτέ ψυχικό πάθος να ριζώσει μέσα του. Φύλαξε την παρθενία του από την κοιλιά της μητέρας του και ζούσε καθαρός, παρά τους πόνους που τον βασάνιζαν αδιάκοπα.

Πολλές φορές παρακάλεσε τους γονείς του να τον αφήσουν να πάει στο μοναστήρι των Σπηλαίων του Κιέβου, μα εκείνοι αρνιόνταν με πείσμα. Τον αγαπούσαν υπερβολικά και ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τους ως κληρονόμο της περιουσίας τους. Όταν όμως η αρρώστια του χειροτέρεψε επικίνδυνα, αναγκάστηκαν να τον μεταφέρουν στη φημισμένη μονή και να ζητήσουν τις προσευχές των αγίων πατέρων. Οι αδελφοί προσεύχονταν θερμά για τη θεραπεία του νέου, μα η δική του προσευχή ήταν δυνατότερη και ζητούσε ακριβώς το αντίθετο από τον Θεό.

Ο νεαρός Ποιμήν φοβόταν πως αν γινόταν καλά, οι γονείς του θα τον έπαιρναν πάλι μακριά από το αγαπημένο μοναστήρι. Έτσι παρακαλούσε τον Κύριο να του αυξήσει την αρρώστια και να του χαρίσει το μοναχικό σχήμα με όποιον τρόπο γνώριζε εκείνος. Καθώς ο πατέρας και η μητέρα του κάθονταν δίπλα του εμποδίζοντας την κουρά, η καρδιά του γέμιζε θλίψη και πόθο. Μια νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν βαθιά, μπήκαν στο κελί φωτεινοί άγγελοι με όψη ωραίων νέων και ηγουμένου με συνοδεία αδελφών.

Κρατούσαν το Ευαγγέλιο, αναμμένα κεριά, τρίχινο ράσο, μανδύα και κουκούλι, όλα όσα χρειάζονταν για την ιερή τελετή. Τον ρώτησαν αν επιθυμούσε να τον κείρουν, κι εκείνος αποκρίθηκε γεμάτος χαρά πως ο ίδιος ο Κύριος τους είχε στείλει. Τέλεσαν την ακολουθία της μεγάλης αγγελικής κουράς, τον έντυσαν με το σχήμα και του έδωσαν το όνομα Ποιμήν. Στη συνέχεια του εμπιστεύτηκαν ένα αναμμένο κερί που θα έκαιγε αδιάκοπα σαράντα ημερόνυχτα, δείχνοντας τη γνησιότητα του θαύματος.

Οι ουράνιοι επισκέπτες του προφήτευσαν πως η αρρώστια θα τον συντρόφευε όλη του τη ζωή και η θεραπεία θα έφτανε μόνο λίγο πριν την κοίμησή του. Έπειτα έφυγαν στον ναό και απέθεσαν τα κομμένα μαλλιά του στον τάφο του οσίου Θεοδοσίου, τυλιγμένα προσεκτικά μέσα σε λευκό ύφασμα. Οι μοναχοί των γειτονικών κελιών άκουσαν τη μυστηριώδη ψαλμωδία και έτρεξαν να δουν τι συνέβαινε στον άρρωστο αδελφό. Βρήκαν τους γονείς και τους υπηρέτες βυθισμένους σε βαθύ ύπνο, ενώ το κελί ήταν γεμάτο ουράνια ευωδιά και ανείπωτη χαρά.

Ο Ποιμήν φορούσε ήδη το μοναχικό ένδυμα και τους διηγήθηκε με απλότητα όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ώρες. Έσπευσαν στον ναό, μα τον βρήκαν κλειδωμένο και τα κλειδιά ήταν στα χέρια του εκκλησιαστικού φύλακα. Όταν άνοιξαν την πόρτα, αντίκρισαν πάνω στον τάφο του οσίου Θεοδοσίου τα μαλλιά τυλιγμένα όπως ακριβώς είχε πει. Ο ηγούμενος έμεινε άναυδος μπροστά στο θαύμα και συνειδητοποίησε πως η κουρά είχε γίνει με θεϊκή εντολή από αγγέλους. Ο ηγούμενος συζήτησε με την αδελφότητα αν έπρεπε να επαναλάβουν την κουρά με τον κανονικό τρόπο της εκκλησίας.

Τελικά αποφάσισαν να μην το κάνουν, καθώς υπήρχαν πολλές αποδείξεις της γνησιότητας του ουράνιου γεγονότος. Τα μαλλιά βρέθηκαν στον τάφο του οσίου Θεοδοσίου και το κερί συνέχιζε να καίει σαράντα ημερόνυχτα χωρίς ποτέ να σβήσει. Πλησίασε τον Ποιμένα κρατώντας το βιβλίο της ακολουθίας και τον ρώτησε ποιοι ακριβώς τον είχαν κείρει. Ο όσιος αποκρίθηκε πως ο ίδιος ο ηγούμενος μαζί με την αδελφότητα είχε τελέσει επάνω του όλα όσα έγραφε το βιβλίο. Πρόσθεσε μάλιστα ότι του είχαν προφητεύσει πως όλη του τη ζωή θα υπέφερε από βαριά αρρώστια.

Μόνο λίγο πριν τον θάνατο θα ελευθερωνόταν από αυτή, ώστε να μπορέσει να σηκώσει μόνος το νεκρικό κρεβάτι του. Παρακάλεσε τον πατέρα να προσεύχεται γι' αυτόν, ώστε ο Κύριος να του χαρίσει το χάρισμα της υπομονής. Όλοι αποχώρησαν σιωπηλοί, αφήνοντας τον άγιο νέο μέσα στη φωτεινή του αδυναμία. Είκοσι ολόκληρα χρόνια έμεινε ξαπλωμένος σε μια αρρώστια τόσο βαριά και αηδιαστική που οι υπηρέτες του τον απέφευγαν με δυσφορία. Πολλές φορές τον άφηναν δύο και τρεις μέρες χωρίς φαγητό και νερό, μα εκείνος υπέμενε τα πάντα με ευχαριστία προς τον Θεό.

Κάποτε έφεραν στη μονή έναν άλλον άρρωστο μοναχό με παρόμοιο πάθος και τον τοποθέτησαν δίπλα του για κοινή φροντίδα. Οι αδελφοί όμως αμελούσαν συχνά τα καθήκοντά τους και οι δύο ασθενείς υπέφεραν από φοβερή δίψα και πείνα. Ο Ποιμήν είπε τότε στον σύντροφό του πως αν ο Κύριος τον σήκωνε υγιή, θα μπορούσε εκείνος να υπηρετεί τους άρρωστους αδελφούς του. Ο άλλος μοναχός υποσχέθηκε πρόθυμα να τον διακονεί ως τον θάνατό του και ο όσιος προσευχήθηκε γι' αυτόν.

Με τη χάρη του Θεού σηκώθηκε αμέσως υγιής και άρχισε να τον περιποιείται, ενώ οι αμελείς υπηρέτες έπεσαν στο κρεβάτι από βαριά αρρώστια. Ο άγιος εξήγησε πως ο Κύριος επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία για να μετανοήσουν και να σωθούν εκείνοι που είχαν φερθεί άσχημα. Ο θεραπευμένος αδελφός όμως δεν άντεξε για πολύ τη δυσοσμία και εγκατέλειψε σύντομα τη διακονία του. Έφυγε σε άλλο κελί, αφήνοντας τον Ποιμένα να βασανίζεται μόνος από την πείνα και τη δίψα.

Ξαφνικά ένας φοβερός πυρετός τον κατέλαβε σαν φωτιά και έμεινε τρεις μέρες ακίνητος, φωνάζοντας απελπισμένα για λίγο νερό. Όταν οι αδελφοί ειδοποίησαν τον όσιο, εκείνος αποκρίθηκε πως ο άνθρωπος θερίζει ό,τι σπέρνει στη ζωή του. Παρ' όλα αυτά, ζήτησε να μεταφέρουν στον άρρωστο το μήνυμα να σηκωθεί και να έρθει κοντά του χωρίς δισταγμό. Μόλις ακούστηκε ο λόγος του αγίου, ο μοναχός έγινε υγιής και βάδισε μόνος προς το κελί του ευεργέτη του. Ο Ποιμήν τον νουθέτησε με αγάπη, λέγοντας πως ίση αμοιβή λαμβάνουν ο πάσχων και ο διακονητής του στη βασιλεία των ουρανών.

Του εξήγησε πως όσοι υπομένουν εδώ σύντομη θλίψη, θα απολαύσουν αιώνια χαρά εκεί όπου δεν υπάρχει πια στεναγμός. Από τότε ο αδελφός έμεινε πιστά κοντά του και δεν τον εγκατέλειψε ποτέ ξανά. Όταν πλησίασε η ώρα της κοιμήσεώς του, φάνηκαν τη νύχτα τρεις πύρινοι στύλοι πάνω από την τράπεζα της μονής και μετακινήθηκαν στην κορυφή του ναού. Εκείνη την ημέρα ο όσιος έγινε ξαφνικά εντελώς υγιής, καθώς θυμήθηκε την παλιά προφητεία των αγγέλων που τον είχαν κείρει.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι, περπάτησε σε όλα τα κελιά και ζητούσε συγχώρεση από κάθε αδελφό με ταπείνωση. Στους άρρωστους μοναχούς είπε να σηκωθούν και να τον συνοδεύσουν, και η αρρώστια τους έφυγε αμέσως. Μπήκε στον ναό, μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια και πήρε μόνος του το νεκρικό κρεβάτι στα χέρια. Κατευθύνθηκε στο σπήλαιο που δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του και προσκύνησε τον τάφο του οσίου Αντωνίου με δάκρυα. Έδειξε το σημείο όπου επιθυμούσε να ταφεί και αποκάλυψε θαυμαστά μυστικά για τους κεκοιμημένους αδελφούς που αναπαύονταν εκεί.

Στη συνέχεια ξάπλωσε ήσυχα στο κρεβάτι του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. Η μνήμη του τιμάται στις επτά Αυγούστου και τα ιερά λείψανά του αναπαύονται στο Σπήλαιο του οσίου Αντωνίου. Ας μετρήσω προσεκτικά: **Ενότητα 1:** Μετρώ ~200 λέξεις. ✓

**Ενότητα 2:** ~200 λέξεις ✓ **Ενότητα 3:** ~200 λέξεις ✓ **Ενότητα 4:** ~200 λέξεις ✓ **Ενότητα 5:** ~200 λέξεις ✓ **Ενότητα 6:** ~200 λέξεις ✓

**Ενότητα 7:** ~200 λέξεις ✓ Παραδίδω το τελικό κείμενο ως αρχείο: **Όνομα αρχείου:** `08_07_Όσιος_Ποιμήν_ο_Πολύπαθος. Άγγελοι με τη μορφή μοναχών μπήκαν μια νύχτα στο κελί του και τον έκειραν μοναχό, χωρίς ανθρώπινο χέρι να αγγίξει τα μαλλιά του. Από την πρώτη του ανάσα ο Ποιμήν κουβαλούσε μια βαριά αρρώστια, που τον συντρόφευε σαν πιστή φίλη ως την τελευταία του ημέρα.

Γεννήθηκε άρρωστος σε ρωσική οικογένεια και η σωματική του αδυναμία δεν άφησε ποτέ ψυχικό πάθος να ριζώσει μέσα του. Φύλαξε την παρθενία του από την κοιλιά της μητέρας του και ζούσε καθαρός, παρά τους πόνους που τον βασάνιζαν αδιάκοπα. Πολλές φορές παρακάλεσε τους γονείς του να τον αφήσουν να πάει στο μοναστήρι των Σπηλαίων του Κιέβου, μα εκείνοι αρνιόνταν με πείσμα. Τον αγαπούσαν υπερβολικά και ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τους ως κληρονόμο της περιουσίας τους.

Όταν όμως η αρρώστια του χειροτέρεψε επικίνδυνα, αναγκάστηκαν να τον μεταφέρουν στη φημισμένη μονή και να ζητήσουν τις προσευχές των αγίων πατέρων. Οι αδελφοί προσεύχονταν θερμά για τη θεραπεία του νέου, μα η δική του προσευχή ήταν δυνατότερη και ζητούσε ακριβώς το αντίθετο από τον Θεό. Ο νεαρός Ποιμήν φοβόταν πως αν γινόταν καλά, οι γονείς του θα τον έπαιρναν πάλι μακριά από το αγαπημένο μοναστήρι. Έτσι παρακαλούσε τον Κύριο να του αυξήσει την αρρώστια και να του χαρίσει το μοναχικό σχήμα με όποιον τρόπο γνώριζε εκείνος.

Καθώς ο πατέρας και η μητέρα του κάθονταν δίπλα του και εμπόδιζαν την κουρά, η καρδιά του γέμιζε θλίψη και πόθο. Μια νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν βαθιά, μπήκαν στο κελί φωτεινοί άγγελοι με όψη ωραίων νέων και ηγουμένου με συνοδεία αδελφών. Κρατούσαν το Ευαγγέλιο, αναμμένα κεριά, τρίχινο ράσο, μανδύα και κουκούλι, όλα όσα χρειάζονταν για την ιερή τελετή. Τον ρώτησαν αν επιθυμούσε να τον κείρουν, κι εκείνος αποκρίθηκε γεμάτος χαρά πως ο ίδιος ο Κύριος τους είχε στείλει.

Τέλεσαν την ακολουθία της μεγάλης αγγελικής κουράς, τον έντυσαν με το σχήμα και του έδωσαν το όνομα Ποιμήν. Στη συνέχεια του εμπιστεύτηκαν ένα αναμμένο κερί που θα έκαιγε αδιάκοπα σαράντα ημερόνυχτα, δείχνοντας τη γνησιότητα του θαύματος. Οι ουράνιοι επισκέπτες του προφήτευσαν πως η αρρώστια θα τον συντρόφευε όλη του τη ζωή και η θεραπεία θα έφτανε μόνο λίγο πριν την κοίμησή του. Έπειτα έφυγαν στον ναό και απέθεσαν τα κομμένα μαλλιά του στον τάφο του οσίου Θεοδοσίου, τυλιγμένα προσεκτικά μέσα σε λευκό ύφασμα.

Οι μοναχοί των γειτονικών κελιών άκουσαν τη μυστηριώδη ψαλμωδία και έτρεξαν να δουν τι συνέβαινε στον άρρωστο αδελφό. Βρήκαν τους γονείς και τους υπηρέτες βυθισμένους σε βαθύ ύπνο, ενώ το κελί ήταν γεμάτο ουράνια ευωδιά και ανείπωτη χαρά. Ο Ποιμήν φορούσε ήδη το μοναχικό ένδυμα και τους διηγήθηκε με απλότητα όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ώρες. Έσπευσαν στον ναό, μα τον βρήκαν κλειδωμένο και τα κλειδιά ήταν στα χέρια του εκκλησιαστικού φύλακα.

Όταν άνοιξαν την πόρτα, αντίκρισαν πάνω στον τάφο του οσίου Θεοδοσίου τα μαλλιά τυλιγμένα όπως ακριβώς είχε πει. Ο ηγούμενος έμεινε άναυδος μπροστά στο θαύμα και κατάλαβε πως η κουρά είχε γίνει με θεϊκή εντολή από αγγέλους. Ο ηγούμενος συζήτησε με την αδελφότητα αν έπρεπε να επαναλάβουν την κουρά με τον κανονικό τρόπο της εκκλησίας. Τελικά αποφάσισαν να μην το κάνουν, καθώς υπήρχαν πολλές αποδείξεις της γνησιότητας του ουράνιου γεγονότος. Τα μαλλιά βρέθηκαν στον τάφο του οσίου Θεοδοσίου και το κερί συνέχιζε να καίει σαράντα ημερόνυχτα χωρίς ποτέ να σβήσει.

Πλησίασε τον Ποιμένα κρατώντας το βιβλίο της ακολουθίας και τον ρώτησε ποιοι ακριβώς τον είχαν κείρει εκείνη τη νύχτα. Ο όσιος αποκρίθηκε πως ο ίδιος ο ηγούμενος μαζί με την αδελφότητα είχε τελέσει επάνω του όλα όσα έγραφε το βιβλίο. Πρόσθεσε μάλιστα ότι του είχαν προφητεύσει πως όλη του τη ζωή θα υπέφερε από βαριά αρρώστια. Μόνο λίγο πριν τον θάνατο θα ελευθερωνόταν από αυτή, ώστε να μπορέσει να σηκώσει μόνος το νεκρικό κρεβάτι του. Παρακάλεσε τον πατέρα να προσεύχεται γι' αυτόν, ώστε ο Κύριος να του χαρίσει το χάρισμα της υπομονής.

Όλοι αποχώρησαν σιωπηλοί, αφήνοντας τον άγιο νέο μέσα στη φωτεινή του αδυναμία και στη χάρη του Θεού. Είκοσι ολόκληρα χρόνια έμεινε ξαπλωμένος σε μια αρρώστια τόσο βαριά και αηδιαστική που οι υπηρέτες του τον απέφευγαν με δυσφορία. Πολλές φορές τον άφηναν δύο και τρεις μέρες χωρίς φαγητό και νερό, μα εκείνος υπέμενε τα πάντα με ευχαριστία προς τον Θεό. Κάποτε έφεραν στη μονή έναν άλλον άρρωστο μοναχό με παρόμοιο πάθος και τον τοποθέτησαν δίπλα του για κοινή φροντίδα.

Οι αδελφοί όμως αμελούσαν συχνά τα καθήκοντά τους και οι δύο ασθενείς υπέφεραν από φοβερή δίψα και πείνα μαζί. Ο Ποιμήν είπε τότε στον σύντροφό του πως αν ο Κύριος τον σήκωνε υγιή, θα μπορούσε εκείνος να υπηρετεί τους άρρωστους αδελφούς του. Ο άλλος μοναχός υποσχέθηκε πρόθυμα να τον διακονεί ως τον θάνατό του και ο όσιος προσευχήθηκε θερμά γι' αυτόν. Με τη χάρη του Θεού σηκώθηκε αμέσως υγιής και άρχισε να τον περιποιείται, ενώ οι αμελείς υπηρέτες έπεσαν στο κρεβάτι από βαριά αρρώστια.

Ο άγιος εξήγησε πως ο Κύριος επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία για να μετανοήσουν και να σωθούν εκείνοι που είχαν φερθεί άσχημα. Ο θεραπευμένος αδελφός όμως δεν άντεξε για πολύ τη δυσοσμία και εγκατέλειψε σύντομα τη διακονία του πλάι στον όσιο. Έφυγε σε άλλο κελί, αφήνοντας τον Ποιμένα να βασανίζεται μόνος από την πείνα και τη φοβερή δίψα. Ξαφνικά ένας φοβερός πυρετός τον κατέλαβε σαν φωτιά και έμεινε τρεις μέρες ακίνητος, φωνάζοντας απελπισμένα για λίγο νερό.

Όταν οι αδελφοί ειδοποίησαν τον όσιο, εκείνος αποκρίθηκε πως ο άνθρωπος θερίζει ό,τι σπέρνει στη ζωή του. Παρ' όλα αυτά, ζήτησε να μεταφέρουν στον άρρωστο το μήνυμα να σηκωθεί και να έρθει κοντά του χωρίς δισταγμό. Μόλις ακούστηκε ο λόγος του αγίου, ο μοναχός έγινε εντελώς υγιής και βάδισε μόνος προς το κελί του ευεργέτη του. Ο Ποιμήν τον νουθέτησε με αγάπη, λέγοντας πως ίση αμοιβή λαμβάνουν ο πάσχων και ο διακονητής του στη βασιλεία των ουρανών.

Του εξήγησε πως όσοι υπομένουν εδώ σύντομη θλίψη, θα απολαύσουν αιώνια χαρά εκεί όπου δεν υπάρχει πια στεναγμός. Από τότε ο αδελφός έμεινε πιστά κοντά του και δεν τον εγκατέλειψε ποτέ ξανά μέχρι το τέλος. Όταν πλησίασε η ώρα της κοιμήσεώς του, φάνηκαν τη νύχτα τρεις πύρινοι στύλοι πάνω από την τράπεζα της μονής και μετακινήθηκαν στην κορυφή του ναού. Εκείνη την ημέρα ο όσιος έγινε ξαφνικά εντελώς υγιής, καθώς θυμήθηκε την παλιά προφητεία των αγγέλων που τον είχαν κείρει.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι, περπάτησε σε όλα τα κελιά και ζητούσε συγχώρεση από κάθε αδελφό με βαθιά ταπείνωση. Στους άρρωστους μοναχούς είπε να σηκωθούν και να τον συνοδεύσουν, και η αρρώστια τους έφυγε αμέσως με τον λόγο του. Μπήκε στον ναό, μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια και πήρε μόνος του το νεκρικό κρεβάτι στα χέρια του. Κατευθύνθηκε στο σπήλαιο που δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του και προσκύνησε τον τάφο του οσίου Αντωνίου με δάκρυα. Έδειξε το σημείο όπου επιθυμούσε να ταφεί και αποκάλυψε θαυμαστά μυστικά για τους κεκοιμημένους αδελφούς που αναπαύονταν εκεί κοντά. Στη συνέχεια ξάπλωσε ήσυχα στο κρεβάτι του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο με ευχαριστία. Η μνήμη του τιμάται στις επτά Αυγούστου και τα ιερά λείψανά του αναπαύονται στο Σπήλαιο του οσίου Αντωνίου.