Στον τοίχο του καθολικού της Μονής Ιβήρων σώζεται μια επιγραφή που λέει πως οι κίονες θα μείνουν ασάλευτοι στους αιώνες. Κάτω από αυτήν υπογράφει ο μοναχός Γεώργιος ο Γεωργιανός, ο Κτήτορας, ο τρίτος ηγούμενος της ιστορικής αυτής μονής του Άθω. Σύμφωνα με ορισμένες παραδόσεις, ο Γεώργιος ήταν ανιψιός του Αγίου Ιωάννη, του ιδρυτή και πρώτου ηγουμένου της Μονής Ιβήρων. Ανέλαβε τη διοίκηση της αδελφότητας όταν ο Άγιος Ευθύμιος άφησε τη μονή και ξεκίνησε το προσκυνηματικό του ταξίδι προς τα Ιεροσόλυμα.

Η ευθύνη που έπεσε στους ώμους του ήταν μεγάλη, καθώς η μονή χρειαζόταν στιβαρή πνευματική και οικοδομική καθοδήγηση εκείνη την περίοδο. Με δική του πρωτοβουλία και επίβλεψη ολοκληρώθηκε το επιβλητικό καθολικό, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, καρδιά λατρευτική της Μονής Ιβήρων. Από τότε ο λαός τον αποκάλεσε Κτήτορα, γιατί σήκωσε πέτρα πέτρα τον ναό που στέκει ακόμη και σήμερα. Οι Γεωργιανοί μοναχοί συνέδεσαν για πάντα το όνομά του με αυτό το ιερό οικοδόμημα.

Η ζωή του υπήρξε μια σιωπηλή προσφορά αγάπης προς την Παναγία και τους πατέρες του Άθω. Η φήμη της αρετής και της σύνεσής του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του Αγίου Όρους και έφτασε ώς την Κωνσταντινούπολη. Στην αυτοκρατορική αυλή του Βυζαντίου ο ηγούμενος Γεώργιος έγινε δεκτός με μεγάλη τιμή και βαθύ σεβασμό από βασιλείς και άρχοντες. Για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του απολάμβανε την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση όσων κρατούσαν την εξουσία στα χέρια τους.

Όμως ο φθόνος βρήκε πάλι τρόπο να φωλιάσει στις καρδιές των ανθρώπων που δεν άντεξαν την προβολή του. Συκοφαντίες οργανωμένες και ψεύτικες κατηγορίες υφάνθηκαν εναντίον του, με βαρύτερη όλων εκείνη της προδοσίας προς την αυτοκρατορία. Έτσι ο ηγούμενος, που είχε χτίσει ναό και ψυχές, εξορίστηκε στο μακρινό νησί της Μονοβατίας. Εκεί, μέσα στη μοναξιά της εξορίας, συνέχισε την προσευχή και την υπομονή του ως γνήσιος μοναχός του Χριστού. Στο νησί αυτό παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο, το έτος χίλια είκοσι εννέα από τη γέννηση του Σωτήρα.

Η οσιακή του κοίμηση σφράγισε μια πορεία γεμάτη κόπους, διωγμούς και αδιάλειπτη πίστη προς την Παναγία και τη μονή του. Η εξορία του ηγουμένου Γεωργίου αποδείχθηκε καταστροφική για ολόκληρη τη Μονή Ιβήρων και την αδελφότητά της. Αμέσως μετά την απομάκρυνσή του, οι ίδιοι οι διώκτες του στράφηκαν εναντίον των θησαυρών της μονής με αρπακτική διάθεση. Άρπαξαν και βεβήλωσαν τα ιερά κειμήλια και τα τιμαλφή που οι άγιοι πατέρες είχαν αποκτήσει με αίμα και ιδρώτα μέσα στα χρόνια.

Όλος εκείνος ο πλούτος της αγάπης και της θυσίας έγινε λεία ανθρώπων χωρίς φόβο Θεού και χωρίς ντροπή. Η μονή έμεινε για καιρό γυμνή από τα κειμήλιά της και πληγωμένη βαθιά στην ψυχή της. Ωστόσο, ο Κύριος δεν εγκατέλειψε ποτέ τους μοναχούς που εμπιστεύονταν την προστασία της Παναγίας. Αργότερα, στα χρόνια του ευσεβούς αυτοκράτορα Μιχαήλ, αποκαταστάθηκε η δικαιοσύνη και επιστράφηκε η νόμιμη περιουσία στη μονή. Οι Γεωργιανοί μοναχοί δεν ξέχασαν ποτέ τον αγαπημένο τους ηγούμενο που είχε ταφεί στη μακρινή Μονοβατία. Με ευλάβεια ταξίδεψαν ώς το νησί της εξορίας και μετέφεραν στο Άγιον Όρος τα άφθαρτα λείψανά του. Εκεί, μέσα στη μονή που εκείνος είχε χτίσει, τα εναπέθεσαν σε μαρμάρινο τάφο ως αιώνια ευλογία.