Μπροστά σε αυτήν την εικόνα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, καθώς προσευχόταν γονατιστός μέσα στο ταπεινό του κελί. Με το λάδι από το ακοίμητο καντήλι της, ο μεγάλος ασκητής έχριε τους ασθενείς και εκείνοι λάμβαναν θεραπεία από κάθε λογής αρρώστια. Η ιερή αυτή εικόνα της Παναγίας, γνωστή ως η Παναγία του Ελέους, ήταν η προσωπική εικόνα που φύλασσε ο Άγιος μέσα στο ερημητήριό του. Εκεί την είχε τοποθετήσει με ιδιαίτερη ευλάβεια και την τιμούσε ως τη μεγαλύτερη παρηγοριά της ζωής του.

Μπροστά της περνούσε ώρες ολόκληρες σε προσευχή, με δάκρυα και κατάνυξη βαθιά. Η κοίμηση του Αγίου συνέβη τη δεύτερη ημέρα του Ιανουαρίου, χίλια οκτακόσια τριάντα τρία, ενώ το βλέμμα του ήταν στραμμένο στη μορφή της Θεοτόκου. Η σκηνή αυτή έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όλων όσοι αγαπούσαν τον ταπεινό ερημίτη του Σαρώφ. Η εικόνα εκείνη δεν ήταν απλώς ένα ιερό αντικείμενο, αλλά η ίδια η ζωντανή παρουσία της Μητέρας του Θεού μέσα στο κελί. Έτσι την ένιωθε ο Άγιος και έτσι συνέχισαν να την τιμούν όσοι κράτησαν την παράδοσή του ζωντανή στους αιώνες.

Μετά την κοίμηση του Αγίου Σεραφείμ, ο ηγούμενος Νήφων της μονής του Σαρώφ κάλεσε κοντά του τον υποτακτικό που υπηρετούσε στο κελί του γέροντος. Του έδωσε εντολή σαφή και κατηγορηματική να μεταφέρει την ιερή εικόνα στις αδελφές της μονής του Ντιβέγιεβο χωρίς καμία καθυστέρηση. Είπε με βεβαιότητα πως εκεί ανήκει η Παναγία και εκεί πρέπει να βρίσκεται κοντά στις αδελφές που την αγαπούν. Η μεταφορά έγινε με ευλάβεια και η εικόνα έγινε αμέσως ο πνευματικός θησαυρός της γυναικείας αδελφότητας.

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν η Εκκλησία κατέταξε τον Άγιο Σεραφείμ στο αγιολόγιο το χίλια εννιακόσια τρία, οι μοναχές του Ντιβέγιεβο πραγματοποίησαν μεγαλειώδη λιτανεία προς το Σαρώφ. Η λιτανεία αυτή έγινε τη δέκατη έβδομη ημέρα του Ιουλίου και κράτησε ζωντανή τη μνήμη του γέροντος. Στην πομπή μεταφέρθηκε με τιμές η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Ελέους, καθώς ψάλλονταν ύμνοι και προσευχές. Όταν η λιτανεία έφτασε στο παρεκκλήσι του δρόμου, δύο πρωτοπρεσβύτεροι σήκωσαν προσεκτικά την εικόνα από τη θήκη της.

Την παρέδωσαν στον επίσκοπο Ιννοκέντιο, ο οποίος ευλόγησε με αυτήν τα πλήθη των πιστών που περίμεναν γονατιστοί στο χώμα. Έως και σήμερα η μονή Σεραφείμ–Ντιβέγιεβο τιμά με ξεχωριστή λαμπρότητα την εικόνα της Παναγίας του Ελέους, διατηρώντας ζωντανή την αρχαία παράδοση. Οι εορτές γίνονται δύο φορές τον χρόνο, την εικοστή ογδόη ημέρα του Ιουλίου, εορτή της Ουστιουζένσκαγια–Σμολένσκ Οδηγήτριας του Ελέους, και την ένατη ημέρα του Δεκεμβρίου, οπότε τιμάται η σύλληψη της Παναγίας από τη δικαία Άννα.

Ο αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Τσιτσαγκόφ συνέθεσε ειδική Ακολουθία προς τιμήν της θαυματουργής αυτής εικόνας. Έως τις ημέρες μας έχουν διασωθεί δύο πρωτότυποι Ακάθιστοι ύμνοι αφιερωμένοι στην ιερή αυτή απεικόνιση της Θεομήτορος. Ο ένας πιθανώς γράφτηκε από τις ίδιες τις μοναχές του Ντιβέγιεβο, που γνώριζαν προσωπικά την παράδοση του γέροντος. Ο άλλος συντάχθηκε από τον μητροπολίτη Σέργιο Στραγκορόντσκι, την εποχή που εκείνος ποίμαινε την επισκοπή του Νίζνι Νόβγκοροντ.

Ο πατήρ Παύλος Φλορένσκι, στο σπουδαίο έργο του με τίτλο ο Στύλος και το Εδραίωμα της Αληθείας, μιλά για την εικόνα με βαθιά θεολογική διορατικότητα. Σημειώνει πως η εικόνα είναι αξιοθαύμαστη, διότι η Θεοτόκος εικονίζεται χωρίς το Παιδί στην αγκαλιά της. Παριστάνεται μάλιστα πριν από τη σύλληψη, την ώρα του χαιρετισμού του Αρχαγγέλου, ως το πανάχραντο σκεύος του Αγίου Πνεύματος. Ο πατήρ Παύλος Φλορένσκι αναφέρει ακόμη μια σπουδαία λεπτομέρεια της παράδοσης του Αγίου Σεραφείμ μέσα στο ερημητήριο του Σαρώφ.

Έγραψε πως ο γέροντας είχε τοποθετήσει μπροστά στην εικόνα επτά μανουάλια με αναμμένες λαμπάδες, τα οποία γέμιζαν σχεδόν ολόκληρο τον χώρο του κελιού. Ο αριθμός των επτά κεριών φανερώνει το Άγιο Πνεύμα μαζί με τα επτά χαρίσματά Του, τα ύψιστα δώρα της θείας χάριτος. Ο ίδιος ο Άγιος Σεραφείμ παρακαλούσε όσους τον επισκέπτονταν να αποκαλούν την εικόνα αυτή με ένα ξεχωριστό όνομα. Την ονόμαζε με τρυφερότητα ως τη Χαρά πασών των Χαρών, καθώς η Παναγία γέμιζε με αγαλλίαση την καρδιά του.

Η εικόνα από το κελί του Αγίου δεν χάθηκε ούτε στα δύσκολα χρόνια της αθεΐας και του διωγμού των πιστών. Αρχικά τη φύλαξαν με κίνδυνο της ζωής τους οι μοναχές του Ντιβέγιεβο, που είχαν καταφύγει στο Μούρομ μετά τη διάλυση της μονής. Αργότερα ανέλαβε την προστασία της ο ιερέας Βίκτωρ Σιποβάλνικοφ από τη Μόσχα, ο οποίος τη διέσωσε με μεγάλη ευλάβεια. Σήμερα η εικόνα φυλάσσεται στον ναό της Παναγίας του Βλαντίμιρ, μέσα στην πατριαρχική κατοικία της οδού Τσίστι, και μία φορά κάθε χρόνο, κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μεταφέρεται στον καθεδρικό ναό των Θεοφανείων του Γελοχόβου για την πατριαρχική λειτουργία.