Ένας Γεωργιανός ευγενής άφησε τιμές και πλούτη για να γίνει μοναχός στον Άθω και ίδρυσε εκεί τη φημισμένη Μονή των Ιβήρων. Ο γιος του κρατήθηκε όμηρος στο Βυζάντιο ως εγγύηση πολιτικής συμφωνίας, μέχρι που ο ίδιος ικέτευσε τον αυτοκράτορα και τον πήρε πίσω. Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε γιος ενός ευγενούς στα χρόνια του βασιλιά Δαβίδ του Κουροπαλάτη της Γεωργίας. Από την αγάπη του για τον Χριστό εγκατέλειψε την οικογένεια και τον κόσμο, για να ενταχθεί στη μοναχική πολιτεία.

Αφού ενημέρωσε επίσημα τη βασιλική αυλή για την απόφασή του, πήρε την ευλογία του πνευματικού του πατέρα και ξεκίνησε για την Ελλάδα. Εκεί εγκαταστάθηκε σε μια μονή στο όρος του Ολύμπου της Βιθυνίας, όπου άσκησε με ζήλο τις αρετές της υπακοής και της προσευχής. Η φήμη του ως ταπεινού και διακριτικού μοναχού άρχισε γρήγορα να ξεπερνά τα όρια του μοναστηριού και να φτάνει στους ομογενείς του. Η ζωή του εκείνα τα χρόνια στράφηκε ολόκληρη στην εσωτερική εργασία και στη μελέτη των πατερικών κειμένων.

Έτσι προετοιμαζόταν, χωρίς να το γνωρίζει, για το μεγάλο έργο που θα του εμπιστευόταν αργότερα η θεία Πρόνοια στο Άγιον Όρος. Εκείνη την περίοδο, ως δείγμα φιλίας, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας επέστρεψε στον βασιλιά Δαβίδ τα γεωργιανά εδάφη που είχε κατακτήσει με τα στρατεύματά του. Ως αντάλλαγμα όμως ζήτησε, σε ένδειξη αφοσίωσης, να σταλούν στην Κωνσταντινούπολη παιδιά της αριστοκρατίας ως εγγύηση της συμφωνίας. Ανάμεσα σε εκείνα τα παιδιά που έφτασαν στο Βυζάντιο βρέθηκε και ο γιος του Οσίου Ιωάννη, ο Ευθύμιος.

Ο πατέρας δεν άντεξε τον χωρισμό και ικέτευσε επανειλημμένα τον αυτοκράτορα να ελευθερώσει το παιδί του από την ομηρία. Όταν τελικά ο Ευθύμιος αφέθηκε ελεύθερος, ο Όσιος Ιωάννης τον πήρε μαζί του και κατέφυγαν στη Μονή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, τη Μεγίστη Λαύρα. Στο ίδιο μοναστήρι ήρθε για να τον επισκεφθεί και ο ξακουστός Γεωργιανός στρατηγός Τορνίκιος Εριστάβης, παλιός του φίλος και συμπατριώτης. Σε σύντομο διάστημα ο Τορνίκιος έλαβε το μοναχικό σχήμα και πήρε το όνομα Ιωάννης, γνωστός έκτοτε ως Ιωάννης Τορνίκιος.

Εγκαταστάθηκε και αυτός στη Μεγίστη Λαύρα και έγινε ο πιο πιστός συναγωνιστής και αχώριστος βοηθός του Οσίου Ιωάννη. Σύντομα όμως οι Γεωργιανοί πιστοί άρχισαν να συρρέουν με μεγάλο πλήθος στη Μεγίστη Λαύρα, αναζητώντας τον Όσιο Ιωάννη και την πατρική του καθοδήγηση. Ο ίδιος αγαπούσε την ησυχία και αποφάσισε να αποσυρθεί σε ένα πιο απομονωμένο σημείο, για να συνεχίσει απερίσπαστος την άσκησή του. Εκεί έκτισε με τα χέρια του ένα κελί και έναν μικρό ναό προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

Αργότερα ανεγέρθηκαν στην ίδια περιοχή δύο ακόμη ναοί, αφιερωμένοι στην Υπεραγία Θεοτόκο και στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Έτσι θεμελιώθηκε η περίφημη Ιερά Μονή των Ιβήρων του Αγίου Όρους, με τον Όσιο Ιωάννη ως πρώτο της ηγούμενο και θεμελιωτή. Μετά την κοίμηση του πιστού φίλου και συνεργάτη του Ιωάννη Τορνίκιου, ο αγώνας στον Άθω έγινε για τον Όσιο πολύ δύσκολος και μοναχικός. Σκέφτηκε μαζί με μερικούς μαθητές του να αφήσει το Όρος και να αναζητήσει ησυχία αλλού.

Τελικά παρέμεινε, ύστερα από την επίμονη παράκληση του ίδιου του Βυζαντινού αυτοκράτορα, που εκτιμούσε βαθιά την παρουσία και το έργο του. Μετά από λίγο ο Όσιος Ιωάννης αρρώστησε βαριά από ποδάγρα και έμεινε κατάκοιτος για αρκετά χρόνια, υπομένοντας τον πόνο με θαυμαστή υπομονή. Λίγο πριν την κοίμησή του κάλεσε κοντά του τον γιο και πνευματικό του τέκνο, τον Όσιο Ευθύμιο. Του εξομολογήθηκε με ταπείνωση τις αμαρτίες του και τον όρισε επίσημα διάδοχό του στην ηγουμενία της Μονής των Ιβήρων.

Του παρήγγειλε επίσης ότι μετά από εκείνον έπρεπε να αναλάβει την ηγουμενία ο Όσιος Γεώργιος, ο μετέπειτα ονομαζόμενος Κτίτορας. Στη συνέχεια ευλόγησε όλους τους αδελφούς της μονής έναν προς έναν και τους έδωσε τις τελευταίες του πατρικές νουθεσίες. Έτσι εκοιμήθη ειρηνικά, καταταγμένος ανάμεσα στις τάξεις των δικαίων, μέσα στην αγκαλιά του ίδιου του γιου του. Ο Όσιος Ευθύμιος περιέβαλε τα τίμια λείψανα του σαρκικού και πνευματικού του πατέρα με ακριβά λινά υφάσματα, όπως άρμοζε. Αργότερα ανήγειρε πάνω από τον τάφο του έναν περικαλλή ναό προς τιμήν των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Έτσι η μνήμη του πρώτου ηγουμένου της Μονής των Ιβήρων διατηρήθηκε ζωντανή στους αιώνες.