Όταν ο νεαρός Παγκράτιος αντίκρισε τον Χριστό να διδάσκει στα Ιεροσόλυμα, η ζωή του άλλαξε μια για πάντα μέσα σε λίγες στιγμές. Αργότερα, μόλις πάτησε το πόδι του στην Ταυρομενία, τα ειδωλολατρικά αγάλματα συντρίφτηκαν μόνα τους και ο ναός τους βυθίστηκε στη θάλασσα. Καταγόταν από την Αντιόχεια και έζησε στα χρόνια που ο Κύριος περπατούσε ακόμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο πατέρας του, εύπορος και ευσεβής, άκουσε για τα θαύματα του Ιησού και πήρε μαζί του τον μικρό γιο στην αγία πόλη.

Εκεί γνώρισε από κοντά τον απόστολο Πέτρο και πίστεψε στον Χριστό ως Υιό του Θεού. Ο μικρός Παγκράτιος έζησε από εκείνες τις ώρες κοντά στους μαθητές του Κυρίου. Όταν αργότερα οι γονείς του βαφτίστηκαν στην Αντιόχεια, ολόκληρο το σπιτικό φωτίστηκε από την πίστη στον αναστημένο Χριστό. Μετά τον θάνατο των γονιών του, ο νέος αρνήθηκε την πλούσια κληρονομιά και κατευθύνθηκε στα όρη του Πόντου. Εκεί, μέσα σε μια απομονωμένη σπηλιά, αφιερώθηκε στην προσευχή, τη νηστεία και τη συνεχή συντροφιά με τον Θεό.

Καθώς ο απόστολος Πέτρος περιόδευε εκείνα τα μέρη κηρύσσοντας το ευαγγέλιο, αναγνώρισε τον Παγκράτιο μέσα στην ερημιά του Πόντου. Τον πήρε συνεργάτη του στην Αντιόχεια και έπειτα στην Κιλικία, όπου συνάντησαν τον απόστολο Παύλο. Οι δύο κορυφαίοι απόστολοι, με κοινή συμφωνία, χειροτόνησαν τον Παγκράτιο επίσκοπο της Ταυρομενίας στη Σικελία. Την ίδια ώρα ανέδειξαν επίσκοπο Συρακουσών τον άγιο Μαρκιανό, ο οποίος ταξίδεψε μαζί του στο νησί. Στο πλοίο που τους μετέφερε προς τη Σικελία βρίσκονταν δύο πλοίαρχοι, ο Ρωμύλος και ο Λυκαονίδης.

Ο άγιος τους μίλησε για τη βασιλεία του Θεού και για τα μυστήρια της σωτηρίας με απλά και ζεστά λόγια. Οι δύο ναυτικοί πίστεψαν με όλη τους την καρδιά και δέχτηκαν αμέσως το άγιο βάφτισμα. Όταν το πλοίο πλησίασε την Ταυρομενία, οι δαίμονες μέσα στα είδωλα ταράχτηκαν σαν να ένιωσαν φωτιά. Στην κορυφή ενός λόφου, πάνω από τη θάλασσα, υπήρχε περίφημος ναός των ψεύτικων θεών Φάλκωνα, Λυσίππου και Σκαμάνδρου. Μόλις ο άγιος πλησίασε, ο ναός ράγισε και κατρακύλησε ολόκληρος μέσα στα κύματα.

Ο τοπικός άρχοντας Βονιφάτιος έτρεξε να δει τι συνέβαινε και να ακούσει τον ξένο επίσκοπο. Άκουσε τη διδασκαλία, πίστεψε στον Χριστό και δέχτηκε το άγιο βάφτισμα μαζί με πολλούς συμπολίτες του. Με τη δική του βοήθεια χτίστηκε μέσα σε έναν μήνα η πρώτη εκκλησία της πόλης. Όταν ο άγιος λειτούργησε για πρώτη φορά εκεί, όλα τα είδωλα της Ταυρομενίας έπεσαν συντετριμμένα στη γη. Ο Παγκράτιος, εξαιρετικός μουσικός, έψαλλε με τέτοια χάρη που οι καρδιές των ανθρώπων μαλάκωναν αμέσως.

Θεράπευε αρρώστους, ελευθέρωνε δαιμονισμένους και έφερνε σε σύνεση τους ελαφρόμυαλους νέους. Έδεσε επίσης ένα τεράστιο φίδι, το οποίο έσκασε στα πόδια του μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κόσμου. Όταν ο διώκτης Ακυλίνος ξεκίνησε να καταστρέψει την πόλη με στρατό, ο άγιος βγήκε μπροστά κρατώντας τον τίμιο σταυρό και δύο ιερές εικόνες. Σκοτάδι κάλυψε τους εχθρούς, η σκέψη τους θόλωσε και άρχισαν να αλληλοσκοτώνονται με τα ίδια τους τα όπλα. Όσοι επέζησαν έπεσαν στα πόδια του και ζήτησαν να γίνουν κι αυτοί χριστιανοί.

Ο άγιος είχε ένα ιδιαίτερο χάρισμα που εντυπωσίαζε όσους τον πλησίαζαν με ευλάβεια και πίστη. Όταν φορούσε τα ιερατικά του άμφια, το πρόσωπο και η μορφή του έλαμπαν σαν αστραπή. Γι’ αυτό, όταν δεν λειτουργούσε, έβγαζε τα ιερά ενδύματα, για να μπορούν οι άνθρωποι να τον πλησιάζουν χωρίς φόβο. Για πολλά χρόνια ποίμανε ειρηνικά το νεοφώτιστο ποίμνιό του, κηρύσσοντας και διδάσκοντας με αγάπη. Στα τελευταία του χρόνια προαισθάνθηκε καθαρά την έξοδό του από αυτή τη ζωή, όπως του είχε προφητεύσει ο απόστολος Πέτρος στη Ρώμη.

Όταν απουσίαζε ο προστάτης του Βονιφάτιος, φθονεροί αιρετικοί μοντανιστές μαζί με μερικούς ειδωλολάτρες οργάνωσαν κρυφά τη δολοφονία του. Όρμησαν εναντίον του και τον θανάτωσαν με πέτρες και μαχαίρια μέσα στην ίδια του την επισκοπή. Οι πιστοί τοποθέτησαν το τίμιο σώμα του σε χρυσή λάρνακα, για να τιμήσουν τον δάσκαλό τους. Ο ίδιος όμως εμφανίστηκε σε όραμα και ζήτησε ταπεινή ταφή, γιατί ποτέ στη ζωή του δεν αγάπησε τον χρυσό. Άνοιξαν τη λάρνακα, βρήκαν το λείψανό του ακέραιο και ευωδιαστό σαν μύρο.