Ένας νεαρός κηπουρός από τη σκιά της Ακρόπολης στάθηκε μπροστά στο σπαθί του δημίου και φώναξε με θάρρος «Χτύπα για την πίστη». Δύο φορές δέχτηκε πληγή στον τράχηλο, και δύο φορές απάντησε με την ίδια ατρόμητη φωνή στον Τούρκο εκτελεστή. Ο Μιχαήλ Πακνανάς γεννήθηκε στην Αθήνα γύρω στα χίλια επτακόσια πενήντα μετά Χριστόν, από γονείς ευσεβείς και ενάρετους που του χάρισαν βαθιά πίστη. Έζησε στη φτωχική συνοικία της Βλασσαρούς, ακριβώς κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης, εκεί όπου σήμερα απλώνεται η Αρχαία Αγορά.

Η μεγάλη φτώχεια της οικογένειας δεν του επέτρεψε να μάθει γράμματα, και έτσι από μικρός έπιασε δουλειά ως κηπουρός. Καλλιεργούσε τη γη με τα χέρια του, ζώντας απλά και τίμια ανάμεσα στους συμπατριώτες του Αθηναίους. Παρά τη σκληρή καθημερινότητα, διατηρούσε ζωντανή την ορθόδοξη πίστη που είχε λάβει από τους γονείς του. Η ψυχή του ήταν ταγμένη στον Χριστό, και αυτή η αφοσίωση θα φανερωνόταν σύντομα με τον πιο ηρωικό τρόπο. Η ζωή του φαινόταν συνηθισμένη, όμως ο Κύριος ετοίμαζε γι' αυτόν τον στέφανο του μαρτυρίου μέσα στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Μια ημέρα επέστρεφε στην Αθήνα από κάποιο γειτονικό χωριό, όπου είχε πάει για τις αγροτικές του εργασίες. Στην είσοδο της πόλης τον σταμάτησαν οι Τούρκοι φύλακες και τον συνέλαβαν χωρίς καμία πραγματική αιτία. Τον συκοφάντησαν άδικα ότι μετέφερε κρυφά μπαρούτι, για να ενισχύσει τους Έλληνες επαναστάτες της εποχής. Τον οδήγησαν αμέσως μπροστά στον Τούρκο κριτή, όπου ο νεαρός κηπουρός διαμαρτυρήθηκε με παρρησία για την αδικία. Ο κριτής όμως τον καταδίκασε σε θάνατο, αφήνοντάς του μία μόνο διέξοδο σωτηρίας.

Του ζήτησε να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπαστεί τη μωαμεθανική θρησκεία, ώστε να γλιτώσει τη ζωή του. Ο ευσεβής Αθηναίος όμως απάντησε με ύφος αγέρωχο και ψυχή ατρόμητη στις απειλές που ακολούθησαν. Επανέλαβε μπροστά στους διώκτες του τη χαρακτηριστική φράση «Δεν τουρκεύω», δηλώνοντας έτσι την ακλόνητη πίστη του. Οι Τούρκοι συνέχισαν τις απειλές και τις πιέσεις, ελπίζοντας πως ο νεαρός θα λύγιζε από τον φόβο του θανάτου. Εκείνος όμως στεκόταν όρθιος, με την καρδιά γεμάτη από τη χάρη του Κυρίου και την αγάπη της πατρώας θρησκείας.

Καμία απειλή δεν μπόρεσε να κάμψει τη γενναία απόφαση του Μιχαήλ, ο οποίος προτίμησε τον θάνατο από την προδοσία. Ο νεαρός μάρτυρας οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης χαρούμενος, ευχαριστώντας τον Κύριο που τον αξίωσε της τιμής του μαρτυρίου. Ο δήμιος, θέλοντας να τον εκφοβίσει και να τον κάνει να αλλαξοπιστήσει, χτύπησε πρώτα τον λαιμό του με αντεστραμμένο ξίφος. Ο Μιχαήλ όμως, αντί να δειλιάσει, τον προέτρεψε με θαυμαστή ανδρεία και του φώναξε «Χτύπα για την πίστη».

Όταν ο δήμιος ακούμπησε ξανά το μαχαίρι στον τράχηλο και τον πλήγωσε ελαφρά, ο Άγιος επανέλαβε ατάραχος την ίδια φράση. Τελικά ο εκτελεστής απέκοψε τη σεπτή κεφαλή του την ένατη Ιουλίου του έτους χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα μετά Χριστόν. Έτσι ο γενναίος κηπουρός έλαβε το αμαράντινο στεφάνι, και η Εκκλησία των Αθηνών πλούτισε με έναν καλλίνικο νεομάρτυρα της πίστεως. Στην πρώτη κολώνα του Ολυμπίου Διός σώθηκε για χρόνια μια επιγραφή που μαρτυρούσε την ημέρα του αποκεφαλισμού του.

Το μοναδικό παρεκκλήσιο της Αθήνας προς τιμήν του βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου, στη συνοικία του Νέου Κόσμου. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, απλώνονταν κάποτε οι κήποι όπου εργαζόταν ο νεαρός μάρτυρας. Το έτος δύο χιλιάδες τρία ανακηρύχθηκε επίσημα προστάτης των διαιτολόγων και των διατροφολόγων. Ένας κεντρικός δρόμος και η παρακείμενη στάση του τραμ φέρουν σήμερα το όνομά του στη μνήμη του.