Μπροστά στο Γενί Τζαμί της Κωνσταντινουπόλεως, ένας Κύπριος ιερομόναχος εβδομήντα ετών, τυφλός και πεσμένος, δίδασκε στους Τούρκους τη θρησκεία του Μωάμεθ. Ο ταπεινός ιερέας Αναστάσιος, βλέποντας αυτή τη φοβερή πτώση, ύψωσε φωνή ομολογίας και πλήρωσε με το αίμα του την αλήθεια του Χριστού. Καταγόταν από το χωριό Άγιος Βλάσιος της Θεσπρωτίας, που παλαιότερα ονομαζόταν Σούβλιαση και βρίσκεται κοντά στην πόλη της Ηγουμενίτσας. Γεννήθηκε στα τέλη του δέκατου εβδόμου με αρχές του δέκατου ογδόου αιώνα, σε χρόνια σκληρής δουλείας για το γένος των Ρωμιών.

Οι ελάχιστες πληροφορίες που σώζονται για τη ζωή του προέρχονται από τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Για τα παιδικά και νεανικά του χρόνια δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα συγκεκριμένο από τις ιστορικές πηγές. Μπορούμε ωστόσο να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι μέσα στο σπίτι του δέχτηκε ευσεβή ανατροφή σε παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Η ζωντανή αυτή πίστη και η εσωτερική κλήση του Θεού τον οδήγησαν αργότερα να ενταχθεί στον ιερό κλήρο της Εκκλησίας.

Έγινε πρεσβύτερος για να διακονήσει τον λαό του Θεού με αφοσίωση, ταπείνωση και αληθινή αγάπη προς τον Κύριο. Ο μακάριος Αναστάσιος εφημέρευε σε κάποιον ναό κοντά στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη, όταν συνέβη το μαρτύριο του Αγίου Κωνσταντίου του Ρώσου. Το γεγονός αυτό συγκλόνισε βαθιά την ψυχή του και άναψε μέσα του τον ιερό πόθο να δώσει κι αυτός το αίμα του για τον Χριστό. Κάθε μέρα παρακαλούσε θερμά τον Κύριο να τον αξιώσει να ομολογήσει την πίστη του ενώπιον των απίστων.

Εκείνη την εποχή ζούσε στην Πόλη ένας Κύπριος ιερομόναχος, ο οποίος είχε αφεθεί από τη χάρη του Θεού εξαιτίας της αμαρτωλής του ζωής. Στα εβδομήντα του χρόνια, έχοντας χάσει και το φως των ματιών του, αρνήθηκε τον Χριστό και ασπάστηκε τη θρησκεία του Μωάμεθ. Οι Τούρκοι, όπως συνήθιζαν σε τέτοιες περιπτώσεις, τον φόρτωσαν με δώρα και τιμές για να εξευτελίσουν τους χριστιανούς. Εκείνος, τυφλωμένος περισσότερο πνευματικά παρά σωματικά, πήγαινε μαζί με τους Σέχηδες στο Γενί Τζαμί και κήρυττε στα σκαλοπάτια του.

Δίδασκε στους εισερχόμενους μουσουλμάνους τους μύθους της πλάνης τους, παίρνοντας από αυτούς ως ανταμοιβή χρήματα και πλούσια δώρα. Η εικόνα αυτής της φοβερής πτώσης ήταν γνωστή σε όλους τους πιστούς της Κωνσταντινουπόλεως εκείνης της εποχής. Μια ημέρα ο Άγιος περνούσε από την αγορά και είδε τον εξωμότη πρώην ιερομόναχο να διδάσκει τους Τούρκους στα σκαλοπάτια του Γενί Τζαμί. Η καρδιά του πόνεσε βαθιά καθώς αναλογιζόταν από ποιο ύψος της αλήθειας του Χριστού είχε εκπέσει εκείνος ο δυστυχισμένος.

Σκέφτηκε πως κατακρημνίστηκε σε τέτοιο βάθος σκοτισμού, όπως ακριβώς ο πατέρας του κακού, ο Εωσφόρος. Οι διερχόμενοι Τούρκοι, βλέποντάς τον να στέκεται σκεπτικός, του είπαν με τη συνηθισμένη τους βαρβαρότητα και αλαζονεία. Του φώναξαν ότι αυτός ο Σέχης ήταν παππάς και γνώρισε την πίστη τους και έγινε Τούρκος για να κερδίσει τον παράδεισο. Τον προέτρεπαν να ακολουθήσει κι αυτός το ίδιο δρόμο και να εγκαταλείψει την πίστη των πατέρων του. Τότε ο Άγιος Αναστάσιος άνοιξε το ευλογημένο του στόμα και απάντησε με λόγια σκληρά αλλά αληθινά και ξεκάθαρα.

Τους είπε πως είναι τυφλοί και πλανεμένοι και ότι όλα όσα τους λέει εκείνος ο σαπρόγερος είναι καθαρά ψέματα. Τους ρώτησε πώς ένας άνθρωπος που τον εγκατέλειψε ο Θεός για την κακία του μπορεί να τους διδάξει την πίστη τους. Πρόσθεσε ακόμη ότι αυτός δεν έχει γιατρευτεί καν από το πρόσφατο σουνέτισμα της εξωμοσίας του. Οι Αγαρηνοί άκουσαν τα λόγια αυτά και όρμησαν πάνω του με μίσος, αρπάζοντάς τον με βία και θυμό. Τον οδήγησαν πρώτα στον Κατή, τον ιεροδικαστή των μουσουλμάνων, και κατόπιν τον παρουσίασαν ενώπιον του Βεζύρη.

Ο Μάρτυς επανέλαβε με το ίδιο θάρρος όσα είχε πει και πρωτύτερα, χωρίς να δειλιάσει μπροστά στους κρατούντες. Οι δικαστές τότε αποφάσισαν να τον εξορίσουν στο νησί της Χίου, νομίζοντας ότι έτσι θα τον σώσουν από τον θάνατο. Καθώς όμως επρόκειτο να τον ανεβάσουν στο πλοίο, ο Άγιος φλεγόταν από τον πόθο του μαρτυρίου και τους ξεγέλασε με φρόνιμο τρόπο. Τον έφεραν πάλι ενώπιον του Βεζύρη και εκείνος του είπε ότι έπρεπε μάλλον να τον τιμήσουν παρά να τον εξορίσουν για την αλήθεια.

Με μεγάλη τόλμη χλεύασε τη θρησκεία των Τούρκων και κήρυξε δημόσια την πίστη των χριστιανών ενώπιον όλων. Ομολόγησε τον Κύριο Ιησού Χριστό Θεό αληθινό μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και όλη τη σωτήρια οικονομία Του. Με διαταγή του Μουφτή τον αποκεφάλισαν μπροστά στο Γενί Τζαμί την όγδοη Ιουλίου του χιλιοστού επτακοσιοστού τεσσαρακοστού τρίτου έτους. Τη νύχτα φως ουράνιο φάνηκε πάνω από το άγιο λείψανο και όλοι θαύμασαν, χριστιανοί και Τούρκοι, για το παράδοξο τούτο θέαμα.

Here is the final deliverable saved as `07_08_Άγιος_Αναστάσιος_ο_Γουναράς_Ελληνικά_Καθαρά. Μπροστά στο Γενί Τζαμί της Κωνσταντινουπόλεως, ένας Κύπριος ιερομόναχος εβδομήντα ετών, τυφλός και πεσμένος, δίδασκε στους Τούρκους τη θρησκεία του Μωάμεθ. Ο ταπεινός ιερέας Αναστάσιος, βλέποντας αυτή τη φοβερή πτώση, ύψωσε φωνή ομολογίας και πλήρωσε με το αίμα του την αλήθεια του Χριστού. Καταγόταν από το χωριό Άγιος Βλάσιος της Θεσπρωτίας, που παλαιότερα ονομαζόταν Σούβλιαση και βρίσκεται κοντά στην πόλη της Ηγουμενίτσας.

Γεννήθηκε στα τέλη του δέκατου εβδόμου με αρχές του δέκατου ογδόου αιώνα, σε χρόνια σκληρής δουλείας για το γένος των Ρωμιών. Οι ελάχιστες πληροφορίες που σώζονται για τη ζωή του προέρχονται από τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Για τα παιδικά και νεανικά του χρόνια δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα συγκεκριμένο από τις ιστορικές πηγές. Μπορούμε ωστόσο να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι μέσα στο σπίτι του δέχτηκε ευσεβή ανατροφή σε παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Η ζωντανή αυτή πίστη και η εσωτερική κλήση του Θεού τον οδήγησαν αργότερα να ενταχθεί στον ιερό κλήρο της Εκκλησίας. Έγινε πρεσβύτερος για να διακονήσει τον λαό του Θεού με αφοσίωση, ταπείνωση και αληθινή αγάπη προς τον Κύριο. Ο μακάριος Αναστάσιος εφημέρευε σε κάποιον ναό κοντά στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη, όταν συνέβη το μαρτύριο του Αγίου Κωνσταντίου του Ρώσου. Το γεγονός αυτό συγκλόνισε βαθιά την ψυχή του και άναψε μέσα του τον ιερό πόθο να δώσει κι αυτός το αίμα του για τον Χριστό.

Κάθε μέρα παρακαλούσε θερμά τον Κύριο να τον αξιώσει να ομολογήσει την πίστη του ενώπιον των απίστων. Εκείνη την εποχή ζούσε στην Πόλη ένας Κύπριος ιερομόναχος, ο οποίος είχε αφεθεί από τη χάρη του Θεού εξαιτίας της αμαρτωλής του ζωής. Στα εβδομήντα του χρόνια, έχοντας χάσει και το φως των ματιών του, αρνήθηκε τον Χριστό και ασπάστηκε τη θρησκεία του Μωάμεθ. Οι Τούρκοι, όπως συνήθιζαν σε τέτοιες περιπτώσεις, τον φόρτωσαν με δώρα και τιμές για να εξευτελίσουν τους χριστιανούς.

Εκείνος, τυφλωμένος περισσότερο πνευματικά παρά σωματικά, πήγαινε μαζί με τους Σέχηδες στο Γενί Τζαμί και κήρυττε στα σκαλοπάτια του. Δίδασκε στους εισερχόμενους μουσουλμάνους τους μύθους της πλάνης τους, παίρνοντας από αυτούς ως ανταμοιβή χρήματα και πλούσια δώρα. Η εικόνα αυτής της φοβερής πτώσης ήταν γνωστή σε όλους τους πιστούς της Κωνσταντινουπόλεως εκείνης της εποχής. Μια ημέρα ο Άγιος περνούσε από την αγορά και είδε τον εξωμότη πρώην ιερομόναχο να διδάσκει τους Τούρκους στα σκαλοπάτια του Γενί Τζαμί.

Η καρδιά του πόνεσε βαθιά καθώς αναλογιζόταν από ποιο ύψος της αλήθειας του Χριστού είχε εκπέσει εκείνος ο δυστυχισμένος. Σκέφτηκε πως κατακρημνίστηκε σε τέτοιο βάθος σκοτισμού, όπως ακριβώς ο πατέρας του κακού, ο Εωσφόρος ο πεσμένος. Οι διερχόμενοι Τούρκοι, βλέποντάς τον να στέκεται σκεπτικός, του είπαν με τη συνηθισμένη τους βαρβαρότητα και αλαζονεία. Του φώναξαν ότι αυτός ο Σέχης ήταν παππάς και γνώρισε την πίστη τους και έγινε Τούρκος για να κερδίσει τον παράδεισο.

Τον προέτρεπαν να ακολουθήσει κι αυτός το ίδιο δρόμο και να εγκαταλείψει την πίστη των πατέρων του. Τότε ο Άγιος Αναστάσιος άνοιξε το ευλογημένο του στόμα και απάντησε με λόγια σκληρά αλλά αληθινά και ξεκάθαρα. Τους είπε πως είναι τυφλοί και πλανεμένοι και ότι όλα όσα τους λέει εκείνος ο σαπρόγερος είναι καθαρά ψέματα. Τους ρώτησε πώς ένας άνθρωπος που τον εγκατέλειψε ο Θεός για την κακία του μπορεί να τους διδάξει την πίστη τους. Πρόσθεσε ακόμη ότι αυτός δεν έχει γιατρευτεί καν από το πρόσφατο σουνέτισμα της εξωμοσίας του.

Οι Αγαρηνοί άκουσαν τα λόγια αυτά και όρμησαν πάνω του με μίσος, αρπάζοντάς τον με βία και θυμό. Τον οδήγησαν πρώτα στον Κατή, τον ιεροδικαστή των μουσουλμάνων, και κατόπιν τον παρουσίασαν ενώπιον του Βεζύρη της Πόλης. Ο Μάρτυς επανέλαβε με το ίδιο θάρρος όσα είχε πει και πρωτύτερα, χωρίς να δειλιάσει μπροστά στους κρατούντες. Οι δικαστές τότε αποφάσισαν να τον εξορίσουν στο νησί της Χίου, νομίζοντας ότι έτσι θα τον σώσουν από τον θάνατο. Καθώς όμως επρόκειτο να τον ανεβάσουν στο πλοίο, ο Άγιος φλεγόταν από τον πόθο του μαρτυρίου και τους ξεγέλασε με φρόνιμο τρόπο.

Τον έφεραν πάλι ενώπιον του Βεζύρη και εκείνος του είπε ότι έπρεπε μάλλον να τον τιμήσουν παρά να τον εξορίσουν για την αλήθεια. Με μεγάλη τόλμη χλεύασε τη θρησκεία των Τούρκων και κήρυξε δημόσια την πίστη των χριστιανών ενώπιον όλων. Ομολόγησε τον Κύριο Ιησού Χριστό Θεό αληθινό μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και όλη τη σωτήρια οικονομία Του. Με διαταγή του Μουφτή τον αποκεφάλισαν μπροστά στο Γενί Τζαμί την όγδοη Ιουλίου του χιλιοστού επτακοσιοστού τεσσαρακοστού τρίτου έτους. Τη νύχτα φως ουράνιο φάνηκε πάνω από το άγιο λείψανο και όλοι θαύμασαν, χριστιανοί και Τούρκοι, για το παράδοξο τούτο θέαμα.