Όταν πέθανε ο φοβερός χαγάνος των Χαζάρων, ο Όσιος Ιωάννης προφήτεψε πως σε σαράντα μέρες θα στεκόταν κι εκείνος μπροστά στο βήμα του Χριστού. Η προφητεία βγήκε αληθινή, και ο άγιος επίσκοπος παρέδωσε την ψυχή του ακριβώς όπως είχε προείπει στους πιστούς του. Γεννήθηκε στις αρχές του όγδοου αιώνα μετά Χριστόν, στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Ισαύρου, σε έναν τόπο της Κριμαίας ποτισμένο με χριστιανική παράδοση. Ήρθε στον κόσμο ύστερα από θερμή προσευχή των γονιών του, του Λέοντα και της Φωτεινής, οι οποίοι του μετέδωσαν την ευσέβεια.

Από μικρό παιδί ξεχώρισε για τον ασκητικό τρόπο ζωής και τον φλογερό ζήλο που έδειχνε για την ορθόδοξη πίστη. Καθώς μεγάλωνε, ένιωσε μέσα του την ανάγκη να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και ξεκίνησε μακρινό προσκύνημα προς την Ιερουσαλήμ. Έμεινε εκεί τρία ολόκληρα χρόνια, περιδιαβαίνοντας τα σεβάσμια προσκυνήματα της Παλαιστίνης με βαθιά κατάνυξη. Ύστερα από αυτή την πνευματική περιοδεία, επέστρεψε στην πατρίδα του γεμάτος εμπειρίες και χάρη Θεού.

Η φήμη της αρετής του απλώθηκε γρήγορα ανάμεσα στους χριστιανούς της περιοχής και τράβηξε την προσοχή του ποιμνίου των Γότθων. Εκείνη την εποχή ο εικονομάχος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος εξόρισε τον επίσκοπο των Γότθων από την έδρα του εξαιτίας της ορθόδοξης ομολογίας. Οι Γότθοι, μένοντας χωρίς ποιμένα, παρακάλεσαν θερμά τον Ιωάννη να δεχθεί την επισκοπική φροντίδα της εκκλησίας τους. Επειδή η Κωνσταντινούπολη μαστιζόταν από την αίρεση, ο Όσιος ταξίδεψε στη Γεωργία, που είχε μείνει άθικτη από την πληγή της εικονομαχίας.

Εκεί χειροτονήθηκε επίσκοπος και επέστρεψε στους Γότθους για να αναλάβει την ποιμαντική του αποστολή με ζήλο. Στα χρόνια της εικονομαχίας διατηρούσε εκκλησιαστική επικοινωνία περισσότερο με τη Ρώμη, που έμενε μακριά από την ταραχή της Ανατολής. Ως επίσκοπος Γοτθίας υπήρξε διδακτικός, φιλάνθρωπος και ακαταπόνητος στη διακονία του ποιμνίου του. Παρέμεινε απλός, ταπεινόφρων, φτωχός και αφιλάργυρος, αδελφός των ιερέων και πατέρας στοργικός για τους λαϊκούς.

Φώτιζε τις ψυχές με τον λόγο του και ανακούφιζε τους πτωχούς και τους εμπερίστατους ανθρώπους με κάθε τρόπο. Η ευλάβεια και η σταθερότητά του στην ορθή πίστη ενίσχυσαν την εκκλησία των Γότθων μέσα σε δύσκολους και ταραγμένους καιρούς διωγμών και αιρετικών συγκρούσεων. Δεν άργησε όμως να ξεσπάσει μια αιματηρή στάση που ανάγκασε τον καλό ποιμένα να εγκαταλείψει την επισκοπή του για ένα διάστημα. Καταδιωγμένος από τους Χαζάρους, κατέφυγε μαζί με πολλούς χριστιανούς στην Αμάστριδα του Ευξείνου Πόντου, αναζητώντας ασφάλεια.

Έμεινε εκεί τέσσερα ολόκληρα χρόνια, συνεχίζοντας ακούραστα το ποιμαντικό και ευεργετικό του έργο προς τους εξορισμένους πιστούς. Όταν έφτασε η είδηση για τον θάνατο του χαγάνου των Χαζάρων, ο Όσιος προείπε με σιγουριά την κοίμησή του στους μαθητές του. Είπε πως μετά από σαράντα μέρες θα στεκόταν μαζί με τον χαγάνο μπροστά στο κριτήριο του Σωτήρα Χριστού. Η προφητεία επαληθεύτηκε ακριβώς, καθώς ο άγιος επίσκοπος παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του ύστερα από σαράντα μέρες.

Εκοιμήθη ευεργετώντας τους πιστούς μέχρι την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του, αφήνοντας μεγάλο πένθος στο ποίμνιο. Ο κλήρος και ο λαός τον έθαψαν με μεγάλες τιμές, αναγνωρίζοντας την αγιότητα και την ποιμαντική του αρετή. Το σεπτό λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στη μονή Παρθενίτη της Κριμαίας, στους πρόποδες του όρους Αγιού Νταγκ, όπου είχε ζήσει. Εκεί δέσποζε ο μεγάλος ναός που είχε ανεγείρει ο ίδιος προς τιμήν των αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου.