Μικρό παιδί ακόμη, ο Γεώργιος αρπάχτηκε από τον αγά Προύσαλη και με δόλο εξισλαμίστηκε, παίρνοντας το όνομα Μεχμέτ. Χρόνια αργότερα, μια χριστιανή υπηρέτρια τον ξύπνησε από τη λήθη και του θύμισε τη ρίζα του στην Αττάλεια. Η οικογένειά του ζούσε στην Αττάλεια της Μικράς Ασίας και ξεχώριζε για την ευσέβεια και την οικονομική της άνεση. Οι γονείς του παιδιού, βαθιά πληγωμένοι, αναζητούσαν τον γιο τους και τελικά τον εντόπισαν στο σπίτι του Τούρκου αξιωματούχου.

Ο αγάς τον είχε αναθρέψει ως μουσουλμάνο και αργότερα τον πάντρεψε με τη μονάκριβη κόρη του. Οι θλιμμένοι γονείς απευθύνθηκαν με προσοχή στη Μαρία, μια πιστή υπηρέτρια του νεαρού άντρα, ζητώντας τη βοήθειά της. Εκείνη πήρε θάρρος και με λεπτό τρόπο, αλλά και με φόβο, του αποκάλυψε την αληθινή του καταγωγή και την πικρή ιστορία της αρπαγής του. Ο νέος συγκλονίστηκε και αμέσως ήρθε στα συγκαλά του, θυμούμενος βαθιά μέσα του τη χριστιανική του ρίζα.

Από εκείνη τη στιγμή, η καρδιά του γύρισε ολοκληρωτικά στον Χριστό και αναζητούσε τρόπο να ξεφύγει από τον ψεύτικο βίο του. Μαζί με τη Μαρία σκάρωσαν ένα τολμηρό σχέδιο διαφυγής, με πρόσχημα ένα ταξίδι προσκυνήματος για τους δυο τους. Εκείνος δήλωσε πως θα πήγαινε στη Μέκκα και η Μαρία πως θα κατευθυνόταν προς τους Αγίους Τόπους της Παλαιστίνης. Τελικά συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, όπου ο Γεώργιος εξομολογήθηκε με δάκρυα και κοινώνησε ξανά τα Άχραντα Μυστήρια.

Έμειναν εκεί για δύο ολόκληρα χρόνια, ώστε να μη γίνουν αντιληπτοί από τους Τούρκους που τους αναζητούσαν. Έπειτα μετακινήθηκαν στην Κρήνη, μια πόλη στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας, απέναντι από τη Χίο. Εκεί ο Γεώργιος έστησε ένα μικρό καφενείο και δούλευε ήσυχα, προσπαθώντας να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Σύντομα παντρεύτηκε την Ελένη Μαυρογιάννη, μια ευσεβή νέα του τόπου, και ζούσε μαζί της ταπεινά και χριστιανικά. Όταν ξέσπασε η ελληνική επανάσταση, τουρκικά στρατεύματα άρχισαν να περνούν από την Κρήνη με κατεύθυνση το νησί της Χίου.

Ο Γεώργιος εργαζόταν τότε ως φροντιστής των αλόγων του τοπικού διοικητή και έμαθε πως ανάμεσα στους Τούρκους θα περνούσε και ο πρώην πεθερός του. Η γυναίκα του Ελένη και η αγαπημένη Μαρία τον παρακάλεσαν θερμά να φύγει αμέσως μακριά, για να γλιτώσει τη ζωή του. Εκείνος όμως αρνήθηκε να κρυφτεί, μιλώντας τους με αινιγματικά λόγια για όσα ένιωθε να πλησιάζουν. Όταν έφτασε ο πασάς, ο Γεώργιος τον υπηρέτησε ο ίδιος και ο Τούρκος τον αναγνώρισε ύστερα από αρκετή ώρα.

Τον ρώτησε γιατί εγκατέλειψε τη γυναίκα και τον γιο του και θύμωσε σφοδρά όταν άκουσε πως ήταν χριστιανός. Αμέσως διέταξε τη σύλληψή του και ο νεαρός μάρτυρας οδηγήθηκε δεμένος στη φυλακή της πόλης. Εκεί τον χτύπησαν σκληρά, αλλά εκείνος δεν δελεάστηκε από τις υποσχέσεις ούτε λύγισε από τις απειλές των δημίων. Του φόρεσαν στο κεφάλι μια πυρωμένη χάλκινη χύτρα και έχυσαν επάνω του καυτό λάδι, εκείνος όμως τους χλεύαζε γενναία. Έναν ολόκληρο νυχτερινό αγρυπνία πέρασε προσευχόμενος και τρεις νύχτες στη σειρά οι φρουροί έβλεπαν φως πάνω στο σώμα του.

Στις είκοσι πέντε Ιουνίου του χίλια οκτακόσια είκοσι τρία μαρτύρησε ένδοξα, ενώ αργότερα κάποιος Έλληνας καπετάνιος μετέφερε το λείψανό του στη Ρωσία. Μικρό παιδί ακόμη, ο Γεώργιος αρπάχτηκε από τον αγά Προύσαλη και με δόλο εξισλαμίστηκε, παίρνοντας το τουρκικό όνομα Μεχμέτ. Χρόνια αργότερα, μια πιστή χριστιανή υπηρέτρια τον ξύπνησε από τη λήθη και του θύμισε τη ρίζα του στην Αττάλεια. Η οικογένειά του ζούσε στην Αττάλεια της Μικράς Ασίας και ξεχώριζε για την ευσέβεια και την οικονομική της άνεση.

Οι γονείς του παιδιού, βαθιά πληγωμένοι, αναζητούσαν τον χαμένο γιο τους και τελικά τον εντόπισαν στο σπίτι του Τούρκου αξιωματούχου. Ο αγάς τον είχε αναθρέψει ως μουσουλμάνο και αργότερα τον πάντρεψε με τη μονάκριβη κόρη του την ίδια. Οι θλιμμένοι γονείς απευθύνθηκαν με προσοχή στη Μαρία, μια πιστή υπηρέτρια του νεαρού άντρα, ζητώντας τη βοήθειά της. Εκείνη πήρε θάρρος και με λεπτό τρόπο, αλλά και με φόβο, του αποκάλυψε την αληθινή του καταγωγή.

Της εμπιστεύτηκε όλη την πικρή ιστορία της αρπαγής του και του εξισλαμισμού του από τους Τούρκους. Ο νέος συγκλονίστηκε και αμέσως ήρθε στα συγκαλά του, θυμούμενος βαθιά μέσα του τη χριστιανική του ρίζα. Από εκείνη τη στιγμή, η καρδιά του γύρισε ολοκληρωτικά στον Χριστό και αναζητούσε τρόπο διαφυγής. Μαζί με τη Μαρία σκάρωσαν ένα τολμηρό σχέδιο διαφυγής, με πρόσχημα ένα ταξίδι προσκυνήματος για τους δύο τους. Εκείνος δήλωσε πως θα πήγαινε στη Μέκκα και η Μαρία πως θα κατευθυνόταν προς τους Αγίους Τόπους της Παλαιστίνης.

Τελικά συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, όπου ο Γεώργιος εξομολογήθηκε με δάκρυα και κοινώνησε ξανά τα Άχραντα Μυστήρια του Χριστού. Έμειναν εκεί για δύο ολόκληρα χρόνια, ώστε να μη γίνουν αντιληπτοί από τους Τούρκους που τους αναζητούσαν παντού. Έπειτα μετακινήθηκαν στην Κρήνη, μια πόλη στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας, απέναντι από το νησί της Χίου. Εκεί ο Γεώργιος έστησε ένα μικρό καφενείο και δούλευε ήσυχα, προσπαθώντας να ξεκινήσει μια νέα ζωή κοντά στον Θεό.

Σύντομα παντρεύτηκε την Ελένη Μαυρογιάννη, μια ευσεβή νέα του τόπου, και ζούσε μαζί της ταπεινά και χριστιανικά. Όταν ξέσπασε η ελληνική επανάσταση, τουρκικά στρατεύματα άρχισαν να περνούν από την Κρήνη με κατεύθυνση το νησί της Χίου. Ο Γεώργιος εργαζόταν τότε ως φροντιστής των αλόγων του τοπικού διοικητή και έμαθε πως θα περνούσε ο πρώην πεθερός του. Η είδηση τάραξε όλο το σπίτι, καθώς όλοι κατάλαβαν αμέσως πως η συνάντηση αυτή θα έφερνε μεγάλο κίνδυνο.

Η γυναίκα του Ελένη και η αγαπημένη Μαρία τον παρακάλεσαν θερμά να φύγει αμέσως μακριά, για να γλιτώσει τη ζωή του. Εκείνος όμως αρνήθηκε να κρυφτεί, μιλώντας τους με αινιγματικά λόγια για όσα ένιωθε ότι πλησίαζαν να συμβούν. Όταν έφτασε ο πασάς, ο Γεώργιος τον υπηρέτησε ο ίδιος και ο Τούρκος τον αναγνώρισε ύστερα από αρκετή ώρα. Τον ρώτησε γιατί εγκατέλειψε τη γυναίκα και τον γιο του και θύμωσε σφοδρά όταν άκουσε πως ήταν χριστιανός. Αμέσως διέταξε τη σύλληψή του και ο νεαρός μάρτυρας οδηγήθηκε δεμένος στη φυλακή της πόλης.

Εκεί τον χτύπησαν σκληρά, αλλά εκείνος δεν δελεάστηκε από τις υποσχέσεις ούτε λύγισε από τις απειλές των δημίων του. Του φόρεσαν στο κεφάλι μια πυρωμένη χάλκινη χύτρα και έχυσαν επάνω του καυτό λάδι, εκείνος όμως τους χλεύαζε γενναία. Ένας ιερέας προσπάθησε να τον στηρίξει μέσω δύο χριστιανών και του έστειλε τη Θεία Ευχαριστία κρυμμένη σε μια σταφίδα. Πέρασε ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος και οι φρουροί έβλεπαν για τρεις βραδιές φως ουράνιο πάνω στο σώμα του. Στις είκοσι πέντε Ιουνίου του χίλια οκτακόσια είκοσι τρία μαρτύρησε ένδοξα, και αργότερα ένας Έλληνας καπετάνιος μετέφερε το λείψανό του στη Ρωσία.