Ένα αγόρι μόλις οκτώ ετών, με κομμένα χέρια και ξεσχισμένο στήθος, χαμογελούσε στους δημίους του και έλεγε πως δεν ήταν δύσκολο να υποφέρει κάποιος για τον Χριστό. Μια νεαρή κοπέλα δεκαεννέα ετών, η Μαρία, αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι του ιερέα και δήλωσε πως κοντά στην εκκλησία γεννήθηκε και εκεί ήθελε να πεθάνει. Τα γεγονότα συνέβησαν στο Πεκίνο, τον Ιούνιο του χίλια εννιακόσια, όταν η μυστική εταιρεία των λεγομένων Πυγμάχων ξεσήκωσε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών της Κίνας.

Η επίκληρος αυτοκράτειρα στήριζε αυτή την οργάνωση πολεμικών τεχνών, που κατηγορούσε τους χριστιανούς για όλες τις συμφορές της πατρίδας. Στις δέκα Ιουνίου, οι τοίχοι της πόλης γέμισαν προκηρύξεις που καλούσαν τους ειδωλολάτρες να σφάξουν τους πιστούς και απειλούσαν όσους θα τολμούσαν να τους κρύψουν στα σπίτια τους. Την επόμενη νύχτα, οι Πυγμάχοι πέρασαν με αναμμένους δαυλούς από κάθε συνοικία και άρπαζαν από τα σπίτια τους όσους Ορθοδόξους έβρισκαν μπροστά τους.

Τους βασάνιζαν με σκοπό να τους κάνουν να αρνηθούν τον Χριστό και πολλοί λύγισαν από τον τρόμο των μαρτυρίων. Όσοι όμως στάθηκαν γενναία στην πίστη υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και άφησαν παράδειγμα ομολογίας στους επόμενους αιώνες. Οι Πυγμάχοι έκαιγαν τα σπίτια των πιστών και τους οδηγούσαν έξω από την πόλη, στους ειδωλολατρικούς ναούς της οργάνωσης. Εκεί τους ξεκοίλιαζαν, τους αποκεφάλιζαν ή τους έριχναν ζωντανούς μέσα στις φλόγες της φωτιάς.

Ο Παύλος Γουάν, ένας ταπεινός ορθόδοξος κατηχητής, παρέδωσε την ψυχή του με την προσευχή του Χριστού στα χείλη του. Η διδασκάλισσα Ία Γουέν, που υπηρετούσε στη ρωσική ιεραποστολή, βασανίστηκε δύο φορές και ομολόγησε πασίχαρη τον Κύριο μπροστά στους διώκτες. Ο μικρός Ιωάννης, ένα αγόρι μόλις οκτώ ετών, υπέφερε τον ακρωτηριασμό των χεριών του και την κατακρεούργηση του στήθους με απίστευτη γαλήνη. Όταν οι δήμιοί του ρώτησαν αν πονούσε, εκείνος απάντησε χαμογελώντας πως δεν ήταν δύσκολο να υποφέρει κάποιος για τον Χριστό.

Στο τέλος οι Πυγμάχοι τον αποκεφάλισαν και έκαψαν το λείψανό του σε μια εορταστική πυρά. Πολλοί άλλοι μάρτυρες ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο της ομολογίας και της αυτοπροσφοράς προς τον Νυμφίο της Εκκλησίας. Ο πατήρ Μητροφάνης Τσι-Σουνγκ ήταν ο πρώτος Κινέζος ιερέας που χειροτονήθηκε από τον Άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας πριν από εκείνη την εποχή. Υπηρέτησε ακούραστα τη ρωσική ιεραποστολή του Πεκίνου επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, με αφοσίωση και πνευματική σταθερότητα στο ποίμνιό του.

Όταν οι Πυγμάχοι πυρπόλησαν τα κτίρια της ιεραποστολής, εβδομήντα περίπου χριστιανοί, γυναίκες και παιδιά, βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι του ιερέα. Όταν οι διώκτες εισέβαλαν στην αυλή, τον βρήκαν να κάθεται ήρεμος και τον κατατρύπησαν με μαχαιριές στο στήθος. Αποκεφάλισαν αμέσως μετά τη γυναίκα του Τατιανή και τον μεγαλύτερο γιο τους Ησαΐα, που ήταν είκοσι τριών ετών εκείνη τη στιγμή. Έκοψαν τα δάχτυλα των ποδιών, τη μύτη και τα αυτιά του μικρότερου γιου Ιωάννη, ενώ ο πατέρας του μαρτυρούσε δίπλα του.

Το παιδί όμως δεν ένιωθε κανέναν πόνο και όταν οι βασανιστές το αποκάλεσαν γιο δαιμόνων, εκείνο απάντησε με θάρρος. Είπε πως ήταν πιστός του αληθινού Θεού και όχι μαθητής των δαιμόνων που υπηρετούσαν οι ίδιοι οι διώκτες. Η Μαρία, αρραβωνιαστικιά του Ησαΐα, μόλις δεκαεννέα ετών, είχε έρθει στο σπίτι του πατρός Μητροφάνη για να πεθάνει μαζί με την οικογένεια του αρραβωνιαστικού της. Όταν οι Πυγμάχοι περικύκλωσαν το σπίτι, βοήθησε τους άλλους να σωθούν πηδώντας πάνω από τη μάντρα της αυλής.

Έπειτα αντιμετώπισε μόνη τους εισβολείς και τους κατηγόρησε πως δολοφονούσαν αθώους ανθρώπους χωρίς καμία δίκη ή νόμιμη διαδικασία. Εκείνοι δεν τόλμησαν να τη σκοτώσουν αμέσως, αλλά πλήγωσαν τα χέρια της και τρύπησαν τα πόδια της με τα όπλα τους. Σε όσους την πίεζαν να φύγει για να σωθεί, εκείνη απάντησε με σταθερή φωνή και αληθινή πίστη. Είπε πως γεννήθηκε κοντά στην εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου και εκεί ήθελε να παραδώσει την ψυχή της. Όταν οι Πυγμάχοι επέστρεψαν λίγο αργότερα, τη θανάτωσαν στον ίδιο τόπο της ομολογίας της.

Από τις χίλιες ψυχές της ρωσικής ιεραποστολής, χάθηκαν τριακόσιες κατά τα αιματηρά εκείνα γεγονότα του διωγμού. Από αυτές, διακόσιες είκοσι δύο έλαβαν τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου από τον Κύριο. 04_30 → 06_11_Άγιος_Μητροφάνης_Τσι_Σουνγκ_και_Μάρτυρες_Κίνας_Ελληνικά_Καθαρά. **File: `06_11_Άγιος_Μητροφάνης_Τσι_Σουνγκ_και_Μάρτυρες_Κίνας_Ελληνικά_Καθαρά. Ένα αγόρι μόλις οκτώ ετών, με κομμένα χέρια και ξεσχισμένο στήθος, χαμογελούσε στους δημίους του και έλεγε πως δεν ήταν δύσκολο να υποφέρει κάποιος για τον Χριστό.

Μια νεαρή κοπέλα δεκαεννέα ετών, η Μαρία, αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι του ιερέα και δήλωσε πως κοντά στην εκκλησία γεννήθηκε και εκεί ήθελε να πεθάνει. Τα γεγονότα συνέβησαν στο Πεκίνο, τον Ιούνιο του χίλια εννιακόσια, όταν η μυστική εταιρεία των λεγομένων Πυγμάχων ξεσήκωσε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών της Κίνας. Η επίκληρος αυτοκράτειρα στήριζε αυτή την οργάνωση πολεμικών τεχνών, που κατηγορούσε τους χριστιανούς για όλες τις συμφορές της πατρίδας.

Στις δέκα Ιουνίου, οι τοίχοι της πόλης γέμισαν προκηρύξεις που καλούσαν τους ειδωλολάτρες να σφάξουν τους πιστούς και απειλούσαν όσους θα τολμούσαν να τους κρύψουν στα σπίτια τους. Την επόμενη νύχτα, οι Πυγμάχοι πέρασαν με αναμμένους δαυλούς από κάθε συνοικία και άρπαζαν από τα σπίτια όσους Ορθοδόξους έβρισκαν μπροστά τους. Τους βασάνιζαν με σκοπό να τους κάνουν να αρνηθούν τον Χριστό και πολλοί λύγισαν από τον τρόμο των μαρτυρίων. Όσοι όμως στάθηκαν γενναία στην πίστη υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και άφησαν λαμπρό παράδειγμα ομολογίας στους επόμενους αιώνες.

Οι Πυγμάχοι έκαιγαν τα σπίτια των πιστών και τους οδηγούσαν έξω από την πόλη, στους ειδωλολατρικούς ναούς της οργάνωσης. Εκεί τους ξεκοίλιαζαν, τους αποκεφάλιζαν ή τους έριχναν ζωντανούς μέσα στις φλόγες της φοβερής φωτιάς. Ο Παύλος Γουάν, ένας ταπεινός ορθόδοξος κατηχητής, παρέδωσε την ψυχή του με την προσευχή του Χριστού στα χείλη του. Η διδασκάλισσα Ία Γουέν, που υπηρετούσε στη ρωσική ιεραποστολή, βασανίστηκε δύο φορές και ομολόγησε πασίχαρη τον Κύριο μπροστά στους διώκτες της.

Ο μικρός Ιωάννης, ένα αγόρι μόλις οκτώ ετών, υπέφερε τον ακρωτηριασμό των χεριών και την κατακρεούργηση του στήθους με απίστευτη γαλήνη. Όταν οι δήμιοί του τον ρώτησαν αν πονούσε, εκείνος απάντησε χαμογελώντας πως δεν ήταν δύσκολο να υποφέρει κάποιος για τον Χριστό. Στο τέλος οι Πυγμάχοι τον αποκεφάλισαν και έκαψαν το λείψανό του πάνω σε μια μεγάλη εορταστική πυρά. Πολλοί άλλοι μάρτυρες ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο της ομολογίας και της αυτοπροσφοράς προς τον Νυμφίο της Εκκλησίας.

Ο πατήρ Μητροφάνης Τσι-Σουνγκ ήταν ο πρώτος Κινέζος ιερέας που χειροτονήθηκε από τον Άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας πριν από εκείνη την εποχή. Υπηρέτησε ακούραστα τη ρωσική ιεραποστολή του Πεκίνου επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, με αφοσίωση και πνευματική σταθερότητα στο ποίμνιό του. Όταν οι Πυγμάχοι πυρπόλησαν τα κτίρια της ιεραποστολής, εβδομήντα περίπου χριστιανοί, γυναίκες και παιδιά, βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι του ιερέα. Όταν οι διώκτες εισέβαλαν στην αυλή, τον βρήκαν να κάθεται ήρεμος και τον κατατρύπησαν με μαχαιριές στο στήθος του.

Αποκεφάλισαν αμέσως μετά τη γυναίκα του Τατιανή και τον μεγαλύτερο γιο τους Ησαΐα, που ήταν είκοσι τριών ετών εκείνη τη στιγμή. Έκοψαν τα δάχτυλα των ποδιών, τη μύτη και τα αυτιά του μικρότερου γιου Ιωάννη, ενώ ο πατέρας του μαρτυρούσε δίπλα του. Το παιδί όμως δεν ένιωθε κανέναν πόνο και όταν οι βασανιστές το αποκάλεσαν γιο δαιμόνων, εκείνο απάντησε με θάρρος. Είπε πως ήταν πιστός του αληθινού Θεού και όχι μαθητής των δαιμόνων που υπηρετούσαν οι ίδιοι οι διώκτες.

Η Μαρία, αρραβωνιαστικιά του Ησαΐα, μόλις δεκαεννέα ετών, είχε έρθει στο σπίτι του πατρός Μητροφάνη για να πεθάνει μαζί με την οικογένεια του αρραβωνιαστικού της. Όταν οι Πυγμάχοι περικύκλωσαν το σπίτι, βοήθησε τους άλλους να σωθούν περνώντας πάνω από τη μάντρα της αυλής. Έπειτα αντιμετώπισε μόνη τους εισβολείς και τους κατηγόρησε πως δολοφονούσαν αθώους ανθρώπους χωρίς καμία δίκη ή νόμιμη διαδικασία. Εκείνοι δεν τόλμησαν να τη σκοτώσουν αμέσως, αλλά πλήγωσαν τα χέρια της και τρύπησαν τα πόδια της με τα όπλα.

Σε όσους την πίεζαν να φύγει για να σωθεί, εκείνη απάντησε με σταθερή φωνή και αληθινή πίστη. Είπε πως γεννήθηκε κοντά στην εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου και εκεί ήθελε να παραδώσει την ψυχή της. Όταν οι Πυγμάχοι επέστρεψαν λίγο αργότερα, τη θανάτωσαν στον ίδιο τόπο της ομολογίας και της θυσίας της. Από τις χίλιες ψυχές της ρωσικής ιεραποστολής, χάθηκαν τριακόσιες κατά τα αιματηρά εκείνα γεγονότα του διωγμού. Από αυτές, διακόσιες είκοσι δύο έλαβαν τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου από τα χέρια του Κυρίου.