Σε ένα βουνό πάνω από την Τιφλίδα, ένας Σύρος ασκητής πρόσταξε ένα αγέννητο βρέφος μέσα στη μήτρα να φανερώσει το αληθινό όνομα του πατέρα του. Λίγο αργότερα, στην έρημο της Γαρετζά, ελάφια κατέβαιναν μόνα τους και πρόσφεραν το γάλα τους στους δύο ερημίτες σαν πρόβατα ήμερα του Θεού. Ο όσιος Δαβίδ καταγόταν από τη Συρία και έγινε μαθητής του αγίου Ιωάννη του Ζενταζνέλι. Μαζί με τον δάσκαλό του ταξίδεψε στη Γεωργία, για να στηρίξει τους πιστούς της χώρας.

Έπειτα εγκαταστάθηκε σε ένα βουνό κοντά στην Τιφλίδα, μαζί με τον πνευματικό του γιο τον Λουκιανό. Η πρωτεύουσα της Καρτλίας απειλούνταν τότε διαρκώς από τους Πέρσες πυρολάτρες, που ήθελαν να σβήσουν τη χριστιανική πίστη. Ο όσιος περνούσε ολόκληρες ημέρες σε προσευχή, παρακαλώντας τον Κύριο να συγχωρήσει τις αμαρτίες των κατοίκων της πόλης. Όταν τελείωνε την ολοήμερη δέησή του, στεκόταν στην κορυφή του βουνού και ευλογούσε ολόκληρη την Τιφλίδα. Μία φορά την εβδομάδα κατέβαινε με τον Λουκιανό στην πόλη και κήρυτταν τον λόγο του Θεού στους πιστούς.

Αργότερα χτίστηκε ναός αφιερωμένος στο όνομά του πάνω στο βουνό όπου αγωνίστηκε. Η μεγάλη φήμη του οσίου τάραξε τους πυρολάτρες, που σκέφτηκαν να τον διαβάλουν με ψεύτικη κατηγορία μοιχείας. Έφεραν ως δήθεν μάρτυρα μια έγκυο πόρνη, που τον κατηγόρησε δημόσια ως πατέρα του παιδιού της. Ο όσιος ακούμπησε ήρεμα τη ράβδο του στην κοιλιά της γυναίκας και πρόσταξε το βρέφος να πει την αλήθεια. Μέσα από τη μήτρα ακούστηκε καθαρά το όνομα του πραγματικού πατέρα ενώπιον όλου του έκπληκτου πλήθους.

Οι παρευρισκόμενοι, εξαγριωμένοι από την ψεύτικη κατηγορία, λιθοβόλησαν άγρια τη δύστυχη γυναίκα μέχρι θανάτου. Ο όσιος Δαβίδ τους παρακαλούσε να σταματήσουν, αλλά δεν κατάφερε να συγκρατήσει το οργισμένο πλήθος. Βαθιά λυπημένος από όσα συνέβησαν, εγκατέλειψε την περιοχή μαζί με τον πιστό μαθητή του Λουκιανό. Οι δύο ασκητές κατέφυγαν σε μια μικρή σπηλιά μέσα στην έρημο της Γαρετζά. Εκεί αφιερώθηκαν ολοκληρωτικά στην προσευχή και ζούσαν μόνο με χόρτα και φλοιούς δέντρων.

Όταν τα χόρτα μαράθηκαν από τη ζέστη, ο Κύριος τους έστειλε ελάφια ως ζωντανή τροφή. Ο Λουκιανός άρμεγε τα ελάφια και έφερνε το γάλα στον γέροντα Δαβίδ μέσα στη σπηλιά τους. Ο όσιος έκανε το σημείο του σταυρού πάνω στο γάλα, και αυτό μεταμορφωνόταν θαυματουργικά σε τυρί. Συγκλονισμένος ο Λουκιανός από το θαύμα είπε πως δεν θα ανησυχούσε ποτέ για τα πράγματα της πρόσκαιρης ζωής. Οι δύο πατέρες κρατούσαν αυστηρή νηστεία κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, και τότε ούτε τα ελάφια κατέβαιναν κοντά τους.

Σε μια κοντινή σπηλιά ζούσε ένα φοβερό φίδι, που επιτίθεται σε όλα τα ζώα της περιοχής. Με μόνο τον λόγο του οσίου Δαβίδ το θηρίο εγκατέλειψε για πάντα εκείνον τον τόπο. Κάποτε ντόπιοι κυνηγοί, που ακολουθούσαν τα ελάφια, είδαν τον Λουκιανό να τα αρμέγει σαν ήμερα πρόβατα. Οι κυνηγοί τιμούσαν βαθιά τον όσιο και διηγήθηκαν στα χωριά τους όσα είχαν δει με τα μάτια τους. Σύντομα η έρημος της Γαρετζά γέμισε από ανθρώπους που λαχταρούσαν να πλησιάσουν τον Χριστό.

Ιδρύθηκε εκεί μοναστήρι, που έμεινε για αιώνες κέντρο πίστης και παιδείας για όλη τη Γεωργία. Έπειτα από κάποια χρόνια ο όσιος ξεκίνησε προσκύνημα προς τα Ιεροσόλυμα. Εμπιστεύθηκε τα καθήκοντά του στον Λουκιανό και πήρε μαζί του μερικούς αδελφούς από τη μονή. Όταν οι προσκυνητές πλησίαζαν στον τόπο που λεγόταν Ράχη της Χάριτος, από όπου φαινόταν η ιερή πόλη, ο όσιος έπεσε στα γόνατα. Με δάκρυα δόξασε τον Θεό, μα θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο, δεν τόλμησε να πατήσει στα ίδια τα βήματα του Χριστού.

Αρκέστηκε να ατενίσει την Ιερουσαλήμ από μακριά, ενώ οι σύντροφοί του προσκυνούσαν τους ιερούς τόπους. Στάθηκε στις πύλες της πόλης και προσευχόταν θερμά μέχρι την επιστροφή τους από τα προσκυνήματα. Φεύγοντας, πήρε μαζί του τρεις πέτρες από τη Ράχη της Χάριτος ως ευλογία της Αγίας Γης. Την ίδια νύχτα άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον πατριάρχη Ιεροσολύμων και του φανέρωσε το γεγονός. Του είπε πως ένας ευσεβής άνδρας ονόματι Δαβίδ είχε πάρει μαζί του όλη την αγιότητα της Ιερουσαλήμ.

Ο άγγελος πρόσθεσε πως ο όσιος περπατούσε με κουρέλια προς την πόλη Ναμπλούς, κρατώντας στον ώμο έναν παλιό σάκο. Ο πατριάρχης έστειλε αγγελιοφόρους πίσω από τον ξένο, ζητώντας του να επιστρέψει τις δύο πέτρες και να κρατήσει μόνο μία. Ο όσιος υπάκουσε ταπεινά και παρέδωσε τις δύο, αλλά αρνήθηκε ευγενικά την πρόσκληση να επισκεφθεί τον πατριάρχη. Πήρε την τρίτη πέτρα μαζί του στο μοναστήρι, και έκτοτε εκείνη γέμισε με τη χάρη των θαυμαστών ιάσεων.

Όταν έφερε την αγιασμένη πέτρα από τα Ιεροσόλυμα, ο αριθμός των αδελφών της μονής διπλασιάστηκε γρήγορα. Ο σεβάσμιος γέροντας διακονούσε όλους με αγάπη και τους ενίσχυε με τα φωτισμένα του λόγια. Επισκεπτόταν επίσης τα κελιά των γερόντων ερημιτών, για να τους προσφέρει παρηγοριά και θάρρος. Σύμφωνα με τη θέλησή του, ιδρύθηκε μοναστήρι στο όνομα του τιμίου Προδρόμου στον τόπο Μραβαλμτά. Ο Κύριος τού φανέρωσε την επικείμενη αναχώρησή του προς τη βασιλεία των ουρανών.

Τότε συγκέντρωσε τους πατέρες της ερήμου και τους έδωσε για τελευταία φορά την πατρική του παραίνεση. Τους παρακάλεσε να μένουν σταθεροί και να παρακαλούν αδιάκοπα τον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών τους. Κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια, σήκωσε τα χέρια στον Θεό και παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του. Τα ιερά λείψανά του χάρισαν την όραση σε εκ γενετής τυφλούς και θεραπεύουν κάθε πόνο ψυχής και σώματος.