Ένας αρχιεπίσκοπος ύψωσε το ανάθεμα ενάντια στους κομμουνιστές μέσα στην καρδιά της επανάστασης και πλήρωσε με τη ζωή του την παρρησία αυτή. Η μυστική αστυνομία τον εκτέλεσε στον δρόμο που οδηγεί από την Περμία προς τη Μοτοβιλίχα και τον έθαψε πρόχειρα σε ξένο χώμα. Ο άγιος νέος ιερομάρτυς Ανδρόνικος, αρχιεπίσκοπος Περμίας, στάθηκε από τους πρώτους ιεράρχες που αντιστάθηκαν δημόσια στο διάταγμα για τον χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος. Όταν διάβασε τις οδηγίες της Συνέλευσης της Μόσχας πάνω στο φλέγον αυτό ζήτημα, κάλεσε αμέσως τον αρχιδιάκονό του και διέταξε να αναγνωσθεί ο αναθεματισμός των κομμουνιστών.

Η απάντηση ήρθε γρήγορη και σκληρή, με τη σύλληψή του από τους ένοπλους άνδρες της επιτροπής Τσεκά. Δύο μέλη του οργάνου αυτού τον οδήγησαν έξω από την πόλη και τον πυροβόλησαν χωρίς δίκη και χωρίς μάρτυρες. Έτσι ο ποιμενάρχης σφράγισε με το αίμα του την ομολογία της πίστεως και την υπεράσπιση της ελευθερίας της Εκκλησίας. Ο τόπος του μαρτυρίου του παρέμεινε για καιρό άγνωστος, σκεπασμένος από τον φόβο και τη σιωπή των ανθρώπων της εποχής. Κοντά στον αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο εργαζόταν ο επίσκοπος Θεοφάνης, βοηθός του στις ποιμαντικές ευθύνες της Περμίας.

Συνελήφθη κι αυτός λίγο μετά τον μαρτυρικό θάνατο του γέροντός του, μέσα στο ίδιο κύμα διωγμών. Οι κομμουνιστές τον οδήγησαν στις όχθες του ποταμού Κάμα και τον έπνιξαν μέσα στα παγωμένα νερά του. Όταν η εκκλησιαστική σύνοδος της Μόσχας πληροφορήθηκε την εκτέλεση των δύο ιεραρχών, αποφάσισε αμέσως να αποστείλει ειδική εξεταστική επιτροπή. Επικεφαλής της επιτροπής τοποθετήθηκε ο επίσκοπος Βασίλειος Τσερνίγκοβ, άνδρας έμπειρος και αφοσιωμένος στην αναζήτηση της αλήθειας.

Οι κομμουνιστικές αρχές όμως πήραν προσεκτικά μέτρα και προσπάθησαν να αποκρύψουν κάθε στοιχείο από τους ερευνητές. Έκρυβαν τους τόπους ταφής, εκφόβιζαν τους μάρτυρες και κατέστρεφαν τα ίχνη του εγκλήματος. Η αποστολή των ιεραρχών συνέχισε ωστόσο το έργο της με σιωπηλή υπομονή και άγρυπνη φροντίδα. Παρά τις απειλές, οι μελετητές κατέγραψαν όσα στοιχεία μπορούσαν να συγκεντρώσουν για την υπόθεση. Έτσι αποκαλύφθηκαν σταδιακά οι πραγματικές διαστάσεις της σκληρής διώξεως κατά της Εκκλησίας.

Καθώς τα μέλη της επιτροπής επέστρεφαν προς τη Μόσχα, η αμαξοστοιχία τους δέχθηκε αιφνίδια επίθεση από στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Το περιστατικό συνέβη κάπου στην απόσταση μεταξύ Περμίας και Βιάτκα, σε ερημικό σημείο της γραμμής. Ο επίσκοπος Βασίλειος μαζί με τους συνοδούς του εκτελέστηκε επί τόπου, χωρίς την παραμικρή δυνατότητα διαφυγής. Τα τίμια σώματά τους ρίχτηκαν από τα παράθυρα του βαγονιού στις παρυφές της σιδηροδρομικής γραμμής. Ευλαβείς χωρικοί της περιοχής βρήκαν τα λείψανα και τα ενταφίασαν με κρυφή τιμή και ευλάβεια.

Η φήμη του μαρτυρίου τους απλώθηκε σύντομα στα γύρω χωριά και προσέλκυσε πλήθος προσκυνητών. Όταν οι κομμουνιστές αντιλήφθηκαν τη συρροή πιστών στους τάφους, αποφάσισαν να εξαφανίσουν κάθε ίχνος αγιότητας. Ξέθαψαν τα λείψανα των μαρτύρων και τα παρέδωσαν στη φωτιά, νομίζοντας πως έτσι σβήνουν τη μνήμη τους. Η Εκκλησία όμως διαφύλαξε αλώβητη την ανάμνηση των αγίων ιεραρχών μέσα στους αιώνες. Η θυσία τους έγινε φάρος ομολογίας για όλους τους πιστούς που δοκιμάστηκαν στα χρόνια των μεγάλων διωγμών. Έτσι η μαρτυρική φωνή τους συνεχίζει να ηχεί δυνατή μέσα στο σώμα της Ορθοδοξίας.