Ένας πρίγκιπας εγκατέλειψε τη βασιλική πορφύρα του πατέρα του και έγινε μοναχός στο μοναστήρι του Χαχούλι, στα νότια της παλιάς Γεωργίας. Οι Γεωργιανοί τον ονόμασαν «Πετράδι της Εκκλησίας τους», γιατί φώτισε τον τόπο με τη σοφία και την αρετή του. Ο Όσιος Βασίλειος έζησε κατά τον ενδέκατο αιώνα και ήταν γιος του βασιλιά Μπαγράτ του Τρίτου της Γεωργίας. Από μικρός έδειξε αγάπη για τα γράμματα και ακόμη μεγαλύτερη αγάπη για τη ζωή της προσευχής και της εγκράτειας.

Παρότι μπορούσε να ζήσει μέσα στις τιμές και τα πλούτη του παλατιού, διάλεξε τον δρόμο της μοναχικής υποταγής και της πνευματικής εργασίας. Έφτασε στο μοναστήρι του Χαχούλι, που βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της Γεωργίας, σε περιοχή η οποία σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Εκεί αφιερώθηκε ολόψυχα στη μελέτη, στη μετάφραση ιερών κειμένων και στην καθημερινή άσκηση της μοναχικής ζωής. Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του μοναστηριού και έφτασε σε όλη τη χώρα του.

Ο λαός τον αναγνώρισε ως φωτεινό διδάσκαλο και πατέρα, που συνδύαζε τη γνώση με την ταπείνωση μέσα στη βασιλική του καταγωγή. Ο σπουδαίος λόγιος πρίγκιπας Ιωάννης Μπαγκρατιόνι, που έζησε κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, μιλά για τον Όσιο μέσα στο έργο του «Καλμασόμπα». Το βιβλίο εκείνο ακολουθεί έναν φανταστικό μοναχό, ο οποίος γυρίζει τη χώρα και μαζεύει ελεημοσύνες για τις ανάγκες της Εκκλησίας. Μέσα από αυτό το λογοτεχνικό τέχνασμα, ο πρίγκιπας περιγράφει τη ζωή του λαού, τα γράμματα, την παράδοση και τη γνώση της Γεωργίας.

Σε αυτό το κείμενο, ο Όσιος Βασίλειος παρουσιάζεται ως άνθρωπος με βαθιά μόρφωση στη φιλοσοφία και στη θεολογία της Εκκλησίας. Γνώριζε πολλές γλώσσες και μετέφρασε σπουδαία πατερικά βιβλία στη γεωργιανή γλώσσα, για να τα διαβάζει ο λαός του. Συνέθεσε επίσης ξεχωριστά ρητορικά έργα, τα οποία αναγνωρίστηκαν για την πληρότητα και την ομορφιά τους. Ο πρίγκιπας Ιωάννης τονίζει πως ο Όσιος είχε φτάσει σε τελειότητα μοναχική και είχε βαθύνει στη γνώση των μυστηρίων της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό οι Γεωργιανοί τον αποκαλούσαν με σεβασμό «Πετράδι της Γεωργιανής Εκκλησίας», αναγνωρίζοντας τη μοναδική προσφορά του στον τόπο τους. Το όνομά του έγινε σύμβολο σοφίας, αγιότητας και ταπείνωσης για όλη την πατρίδα του. Ο ιστορικός και γεωγράφος πρίγκιπας Βαχούστι Μπαγκρατιόνι, που έζησε κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα, ασχολήθηκε με την πολιτιστική άνθηση της Γεωργίας στα χρόνια του βασιλιά Μπαγράτ του Τετάρτου. Στο έργο του «Η Αρχαία Ιστορία της Γεωργίας» αναφέρει τον Όσιο Βασίλειο ανάμεσα στις σπουδαιότερες εκκλησιαστικές μορφές της εποχής εκείνης.

Γράφει χαρακτηριστικά πως οι μεγάλοι μεταφραστές των χρόνων εκείνων ήταν ο Βασίλειος, ο γιος του βασιλιά Μπαγράτ, και άλλοι λόγιοι μοναχοί. Με αυτή τη μαρτυρία διασώζεται για πάντα η συμβολή του Οσίου στη μετάφραση και στη διάδοση των ιερών κειμένων. Ο Γεώργιος ο Μικρός, μέσα στο έργο του για τον Άγιο Γεώργιο του Αγίου Όρους, θυμάται με σεβασμό τον ευλαβέστατο εργάτη του μοναστηριού του Χαχούλι. Τον αποκαλεί μεγάλο Βασίλειο, γιο του βασιλιά Μπαγράτ του Τρίτου, ποιμένα και φωτιστή της Γεωργίας στα χρόνια εκείνα.

Η μαρτυρία αυτή δείχνει πόσο σημαντικός θεωρήθηκε ο Όσιος ακόμη και από τους μεγάλους πατέρες της εποχής του. Η μνήμη του πέρασε από γενιά σε γενιά μέσα στα κείμενα των λογίων της πατρίδας του και στις διηγήσεις του πιστού λαού. Μετά από χρόνια πνευματικής εργασίας στη Γεωργία, ο Όσιος Βασίλειος αποφάσισε να φύγει για το Άγιον Όρος, αναζητώντας μεγαλύτερη ησυχία και βαθύτερη άσκηση. Εκεί συνέχισε με ζήλο τους μοναχικούς αγώνες του και αφιερώθηκε στη μελέτη και στη συγγραφή ιερών κειμένων μέχρι την κοίμησή του.

Στο Άγιον Όρος συνέθεσε το γνωστό υμνογραφικό έργο του, που τιτλοφορείται «Έπαινοι προς τον όσιο πατέρα Ευθύμιο». Με αυτό τίμησε έναν από τους μεγάλους Γεωργιανούς αγίους της ίδιας πνευματικής παράδοσης και έδειξε την αγάπη του προς τους πατέρες του Όρους. Ο Όσιος, αν και γόνος βασιλικός, έζησε στην απλότητα του μοναχού και στην ταπείνωση του υπηρέτη του Θεού. Η ζωή του ενώνει με μοναδικό τρόπο τη Γεωργία και τον Άθωνα, δύο τόπους ζυμωμένους με την ορθόδοξη παράδοση και την άσκηση.

Ο λαός του τον τίμησε ως δάσκαλο, ως μεταφραστή και ως ποιμένα, που μετέφερε τα πνευματικά θησαυρίσματα στη γλώσσα της πατρίδας του. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι επτά Μαΐου, ευχαριστώντας τον Θεό για τη φωτεινή του μαρτυρία. Έτσι το «Πετράδι της Γεωργιανής Εκκλησίας» λάμπει αιώνια μέσα στο στερέωμα των αγίων της Ορθοδοξίας.