Ένας πρίγκιπας έφτασε στα τείχη μιας ειδωλολατρικής πόλης κρατώντας στα χέρια του την εικόνα της Παναγίας, και το πλήθος που ζητούσε το αίμα του γονάτισε μπροστά της. Λίγο πριν, οι κάτοικοι του Μούρωμ είχαν σκοτώσει τον γιο του, τον νεαρό Μιχαήλ, που στάλθηκε εκεί ως απεσταλμένος της ειρήνης και της πίστεως. Ο Άγιος Κωνσταντίνος ήταν απόγονος του ισαποστόλου Βλαδίμηρου, εκείνου που βάπτισε τη ρωσική γη και άνοιξε τον δρόμο της Ορθοδοξίας στους λαούς του βορρά.

Ο νεαρός ηγεμόνας ζήτησε από τον πατέρα του, τον πρίγκιπα Σβιατοσλάβο του Τσέρνιγκωφ, να αναλάβει την πόλη του Μούρωμ, όπου κυριαρχούσε ακόμη η ειδωλολατρία. Επιθυμούσε να φωτίσει εκείνον τον σκοτεινό τόπο με το φως της χριστιανικής πίστεως και να οδηγήσει τους κατοίκους στην αλήθεια. Έστειλε λοιπόν πρώτα τον υιό του Μιχαήλ ως απεσταλμένο, ελπίζοντας ότι ο νεαρός πρίγκιπας θα προετοίμαζε ειρηνικά το έδαφος. Όμως οι ειδωλολάτρες του Μούρωμ δέχθηκαν με μίσος τον νεαρό αγγελιοφόρο και τον θανάτωσαν χωρίς οίκτο.

Το αίμα του πρώτου μάρτυρα της οικογένειας πότισε τη γη που επρόκειτο σύντομα να γίνει χριστιανική. Όταν ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος έφτασε με τον στρατό του κοντά στην πόλη, οι κάτοικοι έσπευσαν να υποταχθούν χωρίς να προβάλουν μεγάλη αντίσταση. Δέχθηκαν τον νέο τους ηγεμόνα, όμως οι καρδιές τους παρέμεναν δεμένες με τα είδωλα και τις παλιές συνήθειες της πλάνης. Για αρκετό χρονικό διάστημα οι κάτοικοι αρνούνταν να εγκαταλείψουν τις παγανιστικές τους τελετές και αντιστέκονταν στο κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Κάποια μέρα, μάλιστα, οργανώθηκαν και πλησίασαν την οικία του πρίγκιπα με τη φοβερή απόφαση να τον δολοφονήσουν. Ο Κωνσταντίνος όμως δεν έδειξε καμία δειλία, ούτε ζήτησε τη βοήθεια των στρατιωτών του εκείνη την ώρα. Βγήκε μόνος μπροστά στο εξαγριωμένο πλήθος κρατώντας στα χέρια του την ιερή εικόνα της Θεοτόκου του Μούρωμ. Ξαφνικά η οργή τους έσβησε σαν φωτιά σε άνεμο, και τα πρόσωπά τους μαλάκωσαν μπροστά στη χάρη της Παναγίας. Οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν τον θάνατό του ζήτησαν τώρα να γίνουν χριστιανοί και να καθαρθούν από την προηγούμενη ζωή τους.

Κατέβηκαν λοιπόν όλοι μαζί στα νερά του ποταμού Οκά και δέχθηκαν εκεί το άγιο βάπτισμα με δάκρυα μετανοίας και χαράς. Στο σημείο όπου είχε χυθεί το αίμα του γιου του Μιχαήλ, ο Άγιος Κωνσταντίνος έκτισε τον πρώτο ναό της πόλεως, αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Εκεί εναπόθεσε τα λείψανα του παιδιού του, ώστε ο τόπος του μαρτυρίου να γίνει τόπος προσευχής και αγιασμού. Αργότερα ανήγειρε και δεύτερο ναό προς τιμήν των Αγίων Βόριδος και Γκλεμπ, των πρώτων μαρτύρων της ρωσικής γης και συγγενών της οικογενείας του.

Ο πιστός ηγεμόνας δεν αρκέστηκε στην εξωτερική οικοδομή των ναών, αλλά εργάστηκε σκληρά για την εσωτερική οικοδομή των ψυχών. Διέδωσε με ζήλο τη χριστιανική πίστη σε όλη την περιοχή και ίδρυσε αργότερα επισκοπική έδρα στην πόλη του Μούρωμ. Στο ιεραποστολικό αυτό έργο τον βοηθούσε με μεγάλο ενθουσιασμό ο άλλος υιός του, ο νεαρός πρίγκιπας Θεόδωρος. Πατέρας και γιος μαζί όργωναν την πρώην ειδωλολατρική γη και έσπερναν σε αυτήν τον σπόρο του λόγου του Θεού.

Ο Κωνσταντίνος υπήρξε πάντοτε υπερασπιστής των φτωχών, των ορφανών και των αδυνάτων που ζητούσαν την προστασία του. Έζησε με ακεραιότητα, δικαιοσύνη και βαθιά ευσέβεια μέχρι το τέλος των ημερών του. Ο μακάριος πρίγκιπας Κωνσταντίνος κοιμήθηκε με ειρήνη και ενταφιάσθηκε δίπλα στους υιούς του, τους Αγίους Μιχαήλ και Θεόδωρο, μέσα στον ναό του Ευαγγελισμού. Ο λαός του Μούρωμ τον θρήνησε σαν στοργικό πατέρα και τον συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία με δάκρυα ευγνωμοσύνης και αγάπης.

Πέρασαν πολλά χρόνια, και ο συγγενής του Άγιου Κωνσταντίνου, ο ευσεβής πρίγκιπας Γεώργιος Γιάροσλαβιτς, ανακαίνισε εκ νέου τον αρχαίο ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Από εκείνη την εποχή ο Κύριος δόξασε τους τρεις αγίους πρίγκιπες και θαύματα άρχισαν να επιτελούνται στους τάφους τους. Αργότερα ο ευσεβής τσάρος Ιωάννης ο Τέταρτος, καθώς βάδιζε εναντίον των Τατάρων προς την πόλη του Καζάν, στάθηκε στο Μούρωμ και προσευχήθηκε στους τάφους των θαυματουργών.

Έταξε να ανεγείρει μοναστήρι, αν επέστρεφε νικητής από την εκστρατεία. Με τη βοήθεια του Θεού κατέλαβε την περίφημη πόλη και επέστρεψε θριαμβευτής στη Μόσχα. Διέταξε αμέσως να κτιστεί λίθινος ναός πάνω στους τάφους των αγίων, και τότε βρέθηκαν τα ιερά λείψανά τους ακέραια και άφθαρτα. Ο τόπος εκείνος έγινε πηγή θαυμάτων για όσους τον επισκέπτονται με πίστη μέχρι τις ημέρες μας.