Ένας αρχιεπίσκοπος της Δαμασκού εγκατέλειψε κρυφά τον θρόνο του και έφυγε μακριά για να ξαναγίνει ταπεινός μοναχός. Άλλαξε μάλιστα και το όνομά του σε Βαρσανούφιο, ώστε κανείς να μην αναγνωρίσει ποιος πραγματικά ήταν εκείνος ο ξένος προσκυνητής. Καταγόταν από την Παλαιστίνη και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών δέχτηκε το άγιο βάπτισμα και αμέσως το μοναχικό σχήμα. Από τα πρώτα του βήματα στη μοναχική ζωή ξεχώρισε για την αυστηρή νηστεία και τη σκληρή του άσκηση.

Η ενάρετη ζωή του έγινε γρήγορα γνωστή σε όλη την περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης. Έτσι τον ανέβασαν στον θρόνο της Δαμασκού ως αρχιεπίσκοπο, παρά τη βαθιά του επιθυμία για ησυχία. Δεν έμεινε όμως πολύ καιρό στην αρχιεπισκοπική του έδρα, γιατί ένιωσε βαριά την ευθύνη. Κατάλαβε πως τα καθήκοντα του υψηλού αυτού αξιώματος δύσκολα συμβιβάζονται με τους μοναχικούς αγώνες που τόσο αγαπούσε. Πήρε λοιπόν τη μεγάλη απόφαση να αφήσει την επισκοπή και να φύγει κρυφά από τη Δαμασκό.

Έφτασε στην Αλεξάνδρεια ως άσημος ταξιδιώτης και άλλαξε το όνομά του σε Βαρσανούφιο για ασφάλεια. Από την Αλεξάνδρεια συνέχισε τον δρόμο του ταπεινά, σαν φτωχός οδοιπόρος, προς το ξακουστό όρος της Νιτρίας. Έπεσε στα πόδια του ηγουμένου του μοναστηριού και τον παρακάλεσε να τον δεχτεί ως απλό υπηρέτη της αδελφότητας. Ο ηγούμενος συγκινήθηκε από την ταπείνωσή του και του παρέδωσε το ταπεινό μοναχικό ένδυμα. Από εκείνη τη στιγμή ο άγιος υπηρετούσε με ζήλο και αγάπη όλους τους πατέρες της μονής χωρίς διάκριση.

Την ημέρα ήταν συνεχώς απασχολημένος με τις διακονίες και τις εξυπηρετήσεις των αδελφών. Τη νύχτα όμως δεν έκλεινε καθόλου τα μάτια του, παραμένοντας άγρυπνος στην προσευχή. Νωρίς το πρωί μάζευε από όλα τα κελιά τα δοχεία και τις στάμνες με τις κολοκύθες. Κατέβαινε ύστερα στο ποτάμι, αντλούσε δροσερό νερό και επέστρεφε φορτωμένος στη μονή. Άφηνε με προσοχή ένα γεμάτο δοχείο μπροστά στην πόρτα κάθε κελιού, χωρίς να ζητά ευχαριστίες.

Ένας από τους μοναχούς, άνθρωπος ολιγόμυαλος και ταραγμένος, ενοχλούσε συνεχώς τον άγιο με βαριές ύβρεις. Άλλοτε του έδινε προσβλητικά παρατσούκλια και άλλοτε τον περιέλουζε με βρόμικα νερά, για να τον εξευτελίσει δημόσια. Παρακινημένος από τον διάβολο, ο ανάξιος εκείνος μοναχός τρύπησε τον τοίχο του κελιού όπου έμενε ο όσιος. Από εκείνη την τρύπα έριχνε ακαθαρσίες πάνω στο στρώμα του αγίου, ώστε το κελί άρχισε να μυρίζει άσχημα. Όταν ο ηγούμενος έμαθε τι συνέβαινε, κάλεσε αμέσως κοντά του τον υπαίτιο για να τον τιμωρήσει αυστηρά.

Τότε ο Βαρσανούφιος έπεσε με δάκρυα στα πόδια του ηγουμένου και ζητούσε συγχώρεση για τον αδελφό του. Έλεγε πως ο ίδιος ήταν ο αληθινός αίτιος, γιατί με τη συμπεριφορά του ερέθιζε τον αδελφό και προκαλούσε τον θυμό του. Με αυτόν τον τρόπο γλίτωσε τον ταραγμένο μοναχό από τη βαριά ποινή που τον περίμενε. Ύστερα όμως από καιρό τον αναγνώρισε ο όσιος Θεόδωρος ο Νιτριώτης μέσα στο μοναστήρι. Τότε ο άγιος εγκατέλειψε ξανά το όρος και κατέφυγε κρυφά στα μέρη της Αιγύπτου.

Εκεί έλαμψε με το χάρισμα της διοράσεως και διέκρινε ακόμα και τους κρυφούς λογισμούς των ανθρώπων. Απάλλαξε την Εκκλησία από πολλούς αιρετικούς, συνέγραψε αρκετά ψυχωφελή βιβλία και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Χριστώ. Τώρα θα ελέγξω τις λέξεις ανά ενότητα και πρόταση. Ας μετρήσω χειροκίνητα τις λέξεις ανά ενότητα: **Ενότητα 1**: ~200 λέξεις ✓

**Ενότητα 2**: ~200 λέξεις ✓ **Ενότητα 3**: ~200 λέξεις ✓ Έλεγχος μετοχών: Βλέπω «Παρακινημένος» — αυτό είναι μετοχή και πρέπει να αποφευχθεί. Επίσης «φορτωμένος». Ας τα διορθώσω.

Επίσης πρέπει να ελέγξω για ψηφία και Α΄/Β΄ — δεν υπάρχουν. Ας ξαναγράψω αποφεύγοντας μετοχές: Ένας αρχιεπίσκοπος της Δαμασκού εγκατέλειψε κρυφά τον θρόνο του και έφυγε μακριά για να ξαναγίνει ταπεινός μοναχός. Άλλαξε μάλιστα και το όνομά του σε Βαρσανούφιο, ώστε κανείς να μην αναγνωρίσει ποιος πραγματικά ήταν εκείνος ο ξένος προσκυνητής. Καταγόταν από την Παλαιστίνη και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών δέχτηκε το άγιο βάπτισμα και αμέσως το μοναχικό σχήμα.

Από τα πρώτα του βήματα στη μοναχική ζωή ξεχώρισε για την αυστηρή νηστεία και τη σκληρή του άσκηση. Η ενάρετη ζωή του έγινε γρήγορα γνωστή σε όλη την περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης. Έτσι τον ανέβασαν στον θρόνο της Δαμασκού ως αρχιεπίσκοπο, παρά τη βαθιά του επιθυμία για ησυχία. Δεν έμεινε όμως πολύ καιρό στην αρχιεπισκοπική του έδρα, γιατί ένιωσε βαριά την ευθύνη του αξιώματος. Κατάλαβε πως τα καθήκοντα του υψηλού αυτού αξιώματος δύσκολα συμβιβάζονται με τους μοναχικούς αγώνες που τόσο αγαπούσε.

Πήρε λοιπόν τη μεγάλη απόφαση να αφήσει την επισκοπή και να φύγει κρυφά από τη Δαμασκό. Έφτασε στην Αλεξάνδρεια ως άσημος ταξιδιώτης και άλλαξε το όνομά του σε Βαρσανούφιο για ασφάλεια. Από την Αλεξάνδρεια συνέχισε τον δρόμο του ταπεινά, σαν φτωχός οδοιπόρος, προς το ξακουστό όρος της Νιτρίας. Έπεσε στα πόδια του ηγουμένου της μονής και τον παρακάλεσε να τον δεχτεί ως απλό υπηρέτη της αδελφότητας. Ο ηγούμενος συγκινήθηκε από την ταπείνωσή του και του παρέδωσε αμέσως το ταπεινό μοναχικό ένδυμα.

Από εκείνη τη στιγμή ο άγιος υπηρετούσε με ζήλο και αγάπη όλους τους πατέρες της μονής χωρίς διάκριση. Την ημέρα ήταν συνεχώς απασχολημένος με τις διακονίες και τις εξυπηρετήσεις των αδελφών της μονής. Τη νύχτα όμως δεν έκλεινε καθόλου τα μάτια του, αλλά παρέμενε άγρυπνος στην προσευχή. Νωρίς το πρωί μάζευε από όλα τα κελιά τα δοχεία και τις στάμνες με τις κολοκύθες. Κατέβαινε ύστερα στο ποτάμι, αντλούσε δροσερό νερό και επέστρεφε με κόπο πίσω στη μονή.

Άφηνε με προσοχή ένα γεμάτο δοχείο μπροστά στην πόρτα κάθε κελιού, χωρίς να ζητά ευχαριστίες. Ένας από τους μοναχούς, άνθρωπος ολιγόμυαλος και ταραγμένος, ενοχλούσε συνεχώς τον άγιο με βαριές ύβρεις. Άλλοτε του έδινε προσβλητικά παρατσούκλια και άλλοτε τον περιέλουζε με βρόμικα νερά, για να τον εξευτελίσει δημόσια. Με την παρακίνηση του διαβόλου, ο ανάξιος εκείνος μοναχός τρύπησε τον τοίχο του κελιού όπου έμενε ο όσιος. Από την τρύπα εκείνη έριχνε ακαθαρσίες πάνω στο στρώμα του αγίου, ώστε το κελί άρχισε να μυρίζει άσχημα.

Όταν ο ηγούμενος έμαθε τι συνέβαινε, κάλεσε αμέσως κοντά του τον υπαίτιο για να τον τιμωρήσει αυστηρά. Τότε ο Βαρσανούφιος έπεσε με δάκρυα στα πόδια του ηγουμένου και ζητούσε συγχώρεση για τον αδελφό του. Έλεγε πως ο ίδιος ήταν ο αληθινός αίτιος, γιατί με τη συμπεριφορά του ερέθιζε τον αδελφό και προκαλούσε τον θυμό του. Με τον τρόπο αυτό γλίτωσε τον ταραγμένο μοναχό από τη βαριά ποινή που τον περίμενε από τον ηγούμενο. Ύστερα όμως από καιρό τον αναγνώρισε ο όσιος Θεόδωρος ο Νιτριώτης μέσα στο ίδιο μοναστήρι.

Τότε ο άγιος εγκατέλειψε ξανά το όρος και κατέφυγε κρυφά στα μέρη της μακρινής Αιγύπτου. Εκεί έλαμψε με το χάρισμα της διοράσεως και διέκρινε ακόμα και τους κρυφούς λογισμούς των ανθρώπων. Απάλλαξε την Εκκλησία από πολλούς αιρετικούς, συνέγραψε αρκετά ψυχωφελή βιβλία και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Χριστώ Ιησού. Το παραδίδω ως αρχείο `02_29_Όσιος_Ιωάννης_Βαρσανούφιος_Ελληνικά_Καθαρά. **Περιεχόμενο αρχείου:**

Ένας αρχιεπίσκοπος της Δαμασκού εγκατέλειψε κρυφά τον θρόνο του και έφυγε μακριά για να ξαναγίνει ταπεινός μοναχός. Άλλαξε μάλιστα και το όνομά του σε Βαρσανούφιο, ώστε κανείς να μην αναγνωρίσει ποιος πραγματικά ήταν εκείνος ο ξένος προσκυνητής. Καταγόταν από την Παλαιστίνη και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών δέχτηκε το άγιο βάπτισμα και αμέσως το μοναχικό σχήμα. Από τα πρώτα του βήματα στη μοναχική ζωή ξεχώρισε για την αυστηρή νηστεία και τη σκληρή του άσκηση.

Η ενάρετη ζωή του έγινε γρήγορα γνωστή σε όλη την περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης. Έτσι τον ανέβασαν στον θρόνο της Δαμασκού ως αρχιεπίσκοπο, παρά τη βαθιά του επιθυμία για ησυχία. Δεν έμεινε όμως πολύ καιρό στην αρχιεπισκοπική του έδρα, γιατί ένιωσε βαριά την ευθύνη του αξιώματος. Κατάλαβε πως τα καθήκοντα του υψηλού αυτού αξιώματος δύσκολα συμβιβάζονται με τους μοναχικούς αγώνες που τόσο αγαπούσε. Πήρε λοιπόν τη μεγάλη απόφαση να αφήσει την επισκοπή και να φύγει κρυφά από τη Δαμασκό.

Έφτασε στην Αλεξάνδρεια ως άσημος ταξιδιώτης και άλλαξε το όνομά του σε Βαρσανούφιο για ασφάλεια. Από την Αλεξάνδρεια συνέχισε τον δρόμο του ταπεινά, σαν φτωχός οδοιπόρος, προς το ξακουστό όρος της Νιτρίας. Έπεσε στα πόδια του ηγουμένου της μονής και τον παρακάλεσε να τον δεχτεί ως απλό υπηρέτη της αδελφότητας. Ο ηγούμενος συγκινήθηκε από την ταπείνωσή του και του παρέδωσε αμέσως το ταπεινό μοναχικό ένδυμα. Από εκείνη τη στιγμή ο άγιος υπηρετούσε με ζήλο και αγάπη όλους τους πατέρες της μονής χωρίς διάκριση.

Την ημέρα ήταν συνεχώς απασχολημένος με τις διακονίες και τις εξυπηρετήσεις των αδελφών της μονής. Τη νύχτα όμως δεν έκλεινε καθόλου τα μάτια του, αλλά παρέμενε άγρυπνος στην προσευχή. Νωρίς το πρωί μάζευε από όλα τα κελιά τα δοχεία και τις στάμνες με τις κολοκύθες. Κατέβαινε ύστερα στο ποτάμι, αντλούσε δροσερό νερό και επέστρεφε με κόπο πίσω στη μονή. Άφηνε με προσοχή ένα γεμάτο δοχείο μπροστά στην πόρτα κάθε κελιού, χωρίς να ζητά ευχαριστίες.

Ένας από τους μοναχούς, άνθρωπος ολιγόμυαλος και ταραγμένος, ενοχλούσε συνεχώς τον άγιο με βαριές ύβρεις. Άλλοτε του έδινε προσβλητικά παρατσούκλια και άλλοτε τον περιέλουζε με βρόμικα νερά, για να τον εξευτελίσει δημόσια. Με την παρακίνηση του διαβόλου, ο ανάξιος εκείνος μοναχός τρύπησε τον τοίχο του κελιού όπου έμενε ο όσιος. Από την τρύπα εκείνη έριχνε ακαθαρσίες πάνω στο στρώμα του αγίου, ώστε το κελί άρχισε να μυρίζει άσχημα. Όταν ο ηγούμενος έμαθε τι συνέβαινε, κάλεσε αμέσως κοντά του τον υπαίτιο για να τον τιμωρήσει αυστηρά.

Τότε ο Βαρσανούφιος έπεσε με δάκρυα στα πόδια του ηγουμένου και ζητούσε συγχώρεση για τον αδελφό του. Έλεγε πως ο ίδιος ήταν ο αληθινός αίτιος, γιατί με τη συμπεριφορά του ερέθιζε τον αδελφό και προκαλούσε τον θυμό του. Με τον τρόπο αυτό γλίτωσε τον ταραγμένο μοναχό από τη βαριά ποινή που τον περίμενε από τον ηγούμενο. Ύστερα όμως από καιρό τον αναγνώρισε ο όσιος Θεόδωρος ο Νιτριώτης μέσα στο ίδιο μοναστήρι. Τότε ο άγιος εγκατέλειψε ξανά το όρος και κατέφυγε κρυφά στα μέρη της μακρινής Αιγύπτου. Εκεί έλαμψε με το χάρισμα της διοράσεως και διέκρινε ακόμα και τους κρυφούς λογισμούς των ανθρώπων. Απάλλαξε την Εκκλησία από πολλούς αιρετικούς, συνέγραψε αρκετά ψυχωφελή βιβλία και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Χριστώ Ιησού.