Τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια ο όσιος Λιμναίος έζησε πάνω σε έναν λόφο χωρίς στέγη, εκτεθειμένος στους ανέμους και στον καύσωνα. Δίπλα στο μικρό του κελί έχτισε άσυλα για τους τυφλούς της περιοχής, που τους φρόντιζε με πατρική στοργή μέχρι το τέλος. Οι δύο αυτοί θεοφόροι πατέρες έζησαν στη Συρία τον πέμπτο αιώνα, όταν επίσκοπος της Κύρου ήταν ο Θεοδώρητος. Εκείνος γνώρισε από κοντά τη ζωή τους και κατέγραψε με σεβασμό τα κατορθώματά τους. Ο όσιος Θαλάσσιος είχε από νεαρή ηλικία αποσυρθεί σε έναν μικρό λόφο κοντά στο χωριό Τιλλίμας της Κύρου.

Εκεί έχτισε το ασκητήριό του και αφοσιώθηκε στην προσευχή, στη μελέτη και στην καλλιέργεια ενός μικρού αγρού. Αρκετές φορές κατέβαινε στα γύρω χωριά και δίδασκε με απλότητα τον λόγο του Θεού στους κατοίκους. Διακρινόταν από φυσική καθαρότητα καρδιάς, πραότητα και βαθιά ταπεινοφροσύνη, αρετές που τον ανέδειξαν φωτεινό διδάσκαλο της μοναχικής ζωής. Η φήμη του εξαπλώθηκε και πολλοί νέοι ζητούσαν να μαθητεύσουν κοντά σε έναν τόσο διακριτικό γέροντα της ερήμου.

Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχώρισε ο νεαρός Λιμναίος, ο οποίος μπήκε από πολύ μικρή ηλικία στη σχολή των πνευματικών αγώνων. Έγινε πιστός μιμητής του γέροντά του και αφομοίωσε από αυτόν την απλότητα, την πραότητα και την ταπείνωση. Γνώριζε καλά πόσο εύκολα η πολυλογία οδηγεί τον άνθρωπο στην αμαρτία και στην απώλεια της εσωτερικής γαλήνης. Παρότι ήταν ακόμη νέος, έβαλε στον εαυτό του τον δύσκολο κανόνα να τηρεί σχεδόν απόλυτη σιωπή. Μέσα σε αυτή τη σιγή καλλιέργησε την προσευχή και σφράγισε στην καρδιά του τις αρετές του διδασκάλου του Θαλασσίου.

Μετά την κοίμηση του γέροντά του, αναζήτησε νέον οδηγό και κατέφυγε κοντά στον όσιο Μάρωνα, που τιμάται στις δεκατέσσερις Φεβρουαρίου. Κοντά του έμαθε ακόμη βαθύτερα τον τρόπο της υπαίθριας άσκησης και της αδιάλειπτης δοξολογίας. Με τον καιρό μέσα του άναψε σφοδρή επιθυμία να προσφέρει τον εαυτό του σε καθημερινό μαρτύριο. Ήθελε να ζει κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, μιμούμενος τον συμμαθητή του Ιάκωβο, που τιμάται στις είκοσι έξι Νοεμβρίου. Έτσι ετοιμάστηκε για τη μεγάλη και σκληρή πορεία της ερημικής του ζωής.

Ο όσιος Λιμναίος ανέβηκε σε έναν λόφο που έβλεπε προς το χωριό Ταργάλα και εγκαταστάθηκε εκεί οριστικά. Περιέφραξε με ξερόλιθους έναν μικρό χώρο, χωρίς στέγη, χωρίς κελί, χωρίς ούτε καν ένα πρόχειρο υπόστεγο για προστασία. Μοναδική του σκέπη ήταν ο ίδιος ο ουρανός και μοναδική του συντροφιά η αδιάκοπη προσευχή προς τον Κύριο. Σε αυτόν τον απομονωμένο τόπο παρέμεινε για περισσότερα από τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια, εκτεθειμένος στους ανέμους και στις κακουχίες.

Δεν δεχόταν κανέναν επισκέπτη να εισέλθει στον περίβολο, εκτός από τον επίσκοπο της Κύρου τον Θεοδώρητο. Σε όλους τους άλλους που έρχονταν να τον δουν, μιλούσε μέσα από ένα μικρό άνοιγμα του τοίχου με συντομία. Από εκεί έδινε την ευλογία του, που είχε δύναμη να θεραπεύει σοβαρές αρρώστιες και να διώχνει τα πονηρά πνεύματα. Όταν ο ίδιος αρρώσταινε βαριά, υπέφερε με μεγάλη υπομονή σαν δεύτερος Ιώβ της παλαιάς διαθήκης. Κατευνάζε τον πόνο επικαλούμενος αδιάκοπα το γλυκύτατο όνομα του Ιησού μέσα στην καρδιά του.

Με τον ίδιο τρόπο, όταν μια οχιά τον δάγκωσε επικίνδυνα, θεραπεύτηκε μόνο με τη δύναμη της προσευχής του. Η μεγαλύτερη όμως δόξα του οσίου Λιμναίου ήταν η αγάπη του προς τους τυφλούς ζητιάνους της περιοχής. Ο πόνος που ένιωθε για τους δυστυχισμένους εκείνους ανθρώπους τον παρακίνησε να δείξει μεγάλη και έμπρακτη συμπόνια. Κοντά στον χώρο όπου ζούσε κλεισμένος, έχτισε μικρά κελιά για να τους προσφέρει στέγη και ασφάλεια. Παρότρυνε τους ευλαβείς επισκέπτες του να συνεισφέρουν με ελεημοσύνες για την κάλυψη των καθημερινών αναγκών τους.

Έτσι, με τη βοήθεια θεοφιλών χριστιανών, οι λόφοι γύρω από το ασκητήριό του έγιναν άσυλο των φτωχών και αναπήρων. Ο όσιος θυσίασε ακόμη και την προσφιλή του ησυχία, για να γίνει πατέρας και προστάτης αυτών των αδελφών του. Δεν φρόντιζε μόνο για τη σωματική τους τροφή, αλλά κυρίως για τον φωτισμό της ψυχής τους. Έλεγε χαρακτηριστικά πως η φιλανθρωπία δεν αρκεί όταν περιορίζεται μόνο στα σώματα των δυστυχισμένων ανθρώπων. Διαφορετικά, μοιάζει σαν να γίνεται απέναντι σε ζώα και χάνει τον αληθινό πνευματικό της χαρακτήρα.

Το ουσιαστικό είναι να συμπληρώνουμε το καλό φροντίζοντας ταυτόχρονα και για τον φωτισμό του ανθρώπινου πνεύματος. Στημένος ανάμεσά τους σαν ζωντανή κολόνα προσευχής, ο όσιος τους παρακινούσε να μετατρέπουν τη συμφορά τους σε ευλογία. Δεν σταματούσε να τους διδάσκει την αδιάκοπη δοξολογία και να ψάλλει μαζί τους ύμνους προς τον Θεό. Έτσι, οι τυφλοί προστατευόμενοί του ζούσαν ευτυχισμένοι μέσα στη φτώχεια και τη σωματική τους αναπηρία. Αν και δεν είχαν σωματικά μάτια να βλέπουν τα πράγματα του κόσμου, αποκτούσαν όμως πνευματικά μάτια ψυχής.

Απολάμβαναν με τον τρόπο αυτόν το αληθινό φως του Χριστού, που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης βεβαιώνει πως ο Κύριος είναι το τέλειο φως που φωτίζει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Παράλληλα ο όσιος Θαλάσσιος, ο πρώτος διδάσκαλος του Λιμναίου, αξιώθηκε από τον Κύριο του χαρίσματος της θαυματουργίας. Έδιωχνε δαίμονες, θεράπευε ποικίλες αρρώστιες και έμοιαζε με τους αγίους αποστόλους στη δύναμη και τη χάρη του. Πολλοί ζητούσαν να μείνουν κοντά του και εκείνος χτιζόταν γι' αυτούς κελιά και μοιραζόταν την τροφή του. Όταν ήρθε η ώρα της κοιμήσεως, και οι δύο όσιοι παρέδωσαν ειρηνικά την ψυχή τους στον Κύριο. Ο όσιος Λιμναίος θρηνήθηκε πικρά από τα τυφλά πνευματικά παιδιά του, που υπήρξαν η μεγάλη μέριμνα της ζωής του.