Στο πέμπτο έτος του φοβερού διωγμού κατά των χριστιανών στην Περσία, ο επίσκοπος Αβράμιος βρέθηκε αντιμέτωπος με τον αρχιμάγο Αδελφωρά, που απαιτούσε άρνηση του Χριστού και προσκύνηση του ηλίου. Η απάντηση του ιεράρχη έμεινε στην ιστορία, καθώς αρνήθηκε με θάρρος να λατρέψει το κτίσμα αντί για τον Δημιουργό του παντός. Ο Άγιος Αβράμιος έζησε τον πέμπτο αιώνα μετά Χριστόν και ποίμαινε την εκκλησία της περσικής πόλεως Αρβήλ. Η πόλη αυτή βρισκόταν στην αρχαία Ασσυρία, νοτιοανατολικά της Μοσούλης, και σήμερα ονομάζεται Ερμπίλ και ανήκει στο σύγχρονο Ιράκ.

Ο διωγμός είχε ξεσπάσει την εποχή του βασιλιά Σαβωρίου και είχε στόχο να εξαφανίσει τη χριστιανική πίστη από τα περσικά εδάφη. Ο αρχιμάγος του βασιλιά διέταξε τη σύλληψη του επισκόπου, καθώς η παρουσία του στήριζε το ποίμνιο σε καιρούς μεγάλης δοκιμασίας. Με απειλές και υποσχέσεις προσπαθούσε να τον λυγίσει, πιστεύοντας ότι θα έσπαζε εύκολα την αντίστασή του. Όμως ο Άγιος στεκόταν ακλόνητος μπροστά στον ειδωλολάτρη άρχοντα και ομολογούσε με παρρησία την πίστη του στον αληθινό Θεό.

Όταν ο αρχιμάγος επέμενε να θυσιάσει στα είδωλα και να προσκυνήσει τον ήλιο, ο γενναίος ιεράρχης ύψωσε τη φωνή του και τον έλεγξε με ευθύτητα. Του είπε ότι είναι άθλιος και ταλαίπωρος, αφού δεν φοβάται να προτρέπει άλλους σε τέτοιο ανόσιο έργο. Τον ρώτησε πώς θεωρεί φυσικό να αρνηθεί κανείς τον Δημιουργό και να προσκυνήσει το κτίσμα και δημιούργημά Του. Με δριμύτητα του θύμισε ότι ο ήλιος δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του αληθινού Θεού, που λάμπει με εντολή Εκείνου.

Τα λόγια αυτά εξόργισαν τον ειδωλολάτρη άρχοντα, ο οποίος δεν μπορούσε να ανεχθεί την ομολογία της αλήθειας μέσα στο παλάτι του. Έδωσε αμέσως εντολή να γδύσουν τον επίσκοπο και να τον απλώσουν καταγής μπροστά στα μάτια όλων. Διέταξε να τον μαστιγώσουν με χοντρές ράβδους γεμάτες ρόζους σε ολόκληρο το σώμα, ώστε να σπάσει η αντοχή του. Ο Άγιος όμως υπέμενε τα φοβερά βασανιστήρια με ανδρεία και θαυμαστή υπομονή, χωρίς να βγάλει ούτε έναν στεναγμό παραπόνου από τα χείλη του.

Την ώρα που οι δήμιοι τον χτυπούσαν ανελέητα, ο Άγιος προσευχόταν θερμά για τους ίδιους τους βασανιστές του και ζητούσε το έλεος του Θεού. Επαναλάμβανε με κατάνυξη τα λόγια του Σωτήρα Χριστού πάνω στον σταυρό, λέγοντας ότι δεν ξέρουν τι κάνουν. Παρακαλούσε τον Κύριο να μη λογαριάσει στους διώκτες του την αμαρτία αυτή, αλλά να τους δείξει το άπειρο έλεός Του. Σε κάθε νέο βασανιστήριο επικαλούνταν με δάκρυα το γλυκύτατο όνομα του Ιησού Χριστού και ζητούσε δύναμη από ψηλά.

Έλεγε ότι σε Εκείνον πιστεύει η ψυχή του και σε Εκείνον στηρίζει όλη του την ελπίδα ως πιστός δούλος. Όταν ο αρχιμάγος είδε την ακλόνητη πίστη και την ουράνια γαλήνη του μάρτυρα, κατάλαβε ότι δεν θα τον κάμψει ποτέ. Διέταξε τότε να τον αποκεφαλίσουν με ξίφος, για να σταματήσει η φωνή της ομολογίας του. Έτσι ο ιερομάρτυρας παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό μέσα στο μικρό χωριό που ονομαζόταν Φελμάν. - No digits, no Α΄/Β΄ forms: ✓ ("πέμπτο", "πέμπτο αιώνα μετά Χριστόν")

- No participles in -οντας/-ώντας or -μένος: need to recheck Also "λέγοντας" - participle! Στο πέμπτο έτος του φοβερού διωγμού κατά των χριστιανών στην Περσία, ο επίσκοπος Αβράμιος βρέθηκε αντιμέτωπος με τον αρχιμάγο Αδελφωρά, που απαιτούσε άρνηση του Χριστού και προσκύνηση του ηλίου. Η απάντηση του ιεράρχη έμεινε στην ιστορία, καθώς αρνήθηκε με θάρρος να λατρέψει το κτίσμα αντί για τον Δημιουργό του παντός. Ο Άγιος Αβράμιος έζησε τον πέμπτο αιώνα μετά Χριστόν και ποίμαινε την εκκλησία της περσικής πόλεως Αρβήλ.

Η πόλη αυτή βρισκόταν στην αρχαία Ασσυρία, νοτιοανατολικά της Μοσούλης, και σήμερα ονομάζεται Ερμπίλ και ανήκει στο σύγχρονο Ιράκ. Ο διωγμός είχε ξεσπάσει την εποχή του βασιλιά Σαβωρίου και είχε στόχο να εξαφανίσει τη χριστιανική πίστη από τα περσικά εδάφη. Ο αρχιμάγος του βασιλιά διέταξε τη σύλληψη του επισκόπου, καθώς η παρουσία του στήριζε το ποίμνιο σε καιρούς μεγάλης δοκιμασίας. Με απειλές και υποσχέσεις προσπαθούσε να τον λυγίσει, επειδή θεωρούσε ότι θα έσπαζε εύκολα την αντίστασή του.

Όμως ο Άγιος στεκόταν ακλόνητος μπροστά στον ειδωλολάτρη άρχοντα και ομολογούσε με παρρησία την πίστη του στον αληθινό Θεό. Όταν ο αρχιμάγος επέμενε να θυσιάσει στα είδωλα και να προσκυνήσει τον ήλιο, ο γενναίος ιεράρχης ύψωσε τη φωνή του και τον έλεγξε με ευθύτητα. Του είπε ότι είναι άθλιος και ταλαίπωρος, αφού δεν φοβάται να προτρέπει άλλους σε τέτοιο ανόσιο έργο. Τον ρώτησε πώς θεωρεί φυσικό να αρνηθεί κανείς τον Δημιουργό και να προσκυνήσει το κτίσμα και δημιούργημά Του.

Με δριμύτητα του θύμισε ότι ο ήλιος δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του αληθινού Θεού, που λάμπει με εντολή Εκείνου. Τα λόγια αυτά εξόργισαν τον ειδωλολάτρη άρχοντα, ο οποίος δεν μπορούσε να ανεχθεί την ομολογία της αλήθειας μέσα στο παλάτι του. Έδωσε αμέσως εντολή να γδύσουν τον επίσκοπο και να τον απλώσουν καταγής μπροστά στα μάτια όλων. Διέταξε να τον μαστιγώσουν με χοντρές ράβδους που είχαν ρόζους σε ολόκληρο το σώμα, ώστε να σπάσει η αντοχή του.

Ο Άγιος όμως υπέμενε τα φοβερά βασανιστήρια με ανδρεία και θαυμαστή υπομονή, χωρίς να βγάλει ούτε έναν στεναγμό παραπόνου από τα χείλη του. Την ώρα που οι δήμιοι τον χτυπούσαν ανελέητα, ο Άγιος προσευχόταν θερμά για τους ίδιους τους βασανιστές του και ζητούσε το έλεος του Θεού. Επαναλάμβανε με κατάνυξη τα λόγια του Σωτήρα Χριστού πάνω στον σταυρό, ότι δεν ξέρουν τι κάνουν οι διώκτες. Παρακαλούσε τον Κύριο να μη λογαριάσει στους διώκτες του την αμαρτία αυτή, αλλά να τους δείξει το άπειρο έλεός Του.

Σε κάθε νέο βασανιστήριο επικαλούνταν με δάκρυα το γλυκύτατο όνομα του Ιησού Χριστού και ζητούσε δύναμη από ψηλά. Έλεγε ότι σε Εκείνον πιστεύει η ψυχή του και σε Εκείνον στηρίζει όλη του την ελπίδα ως πιστός δούλος. Όταν ο αρχιμάγος είδε την ακλόνητη πίστη και την ουράνια γαλήνη του μάρτυρα, κατάλαβε ότι δεν θα τον κάμψει ποτέ. Διέταξε τότε να τον αποκεφαλίσουν με ξίφος, ώστε να σταματήσει η φωνή της ομολογίας του στην περιοχή. Έτσι ο ιερομάρτυρας παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό μέσα στο μικρό χωριό που ονομαζόταν Φελμάν. The file `02_04_Άγιος_Αβράμιος_Επίσκοπος_Αρβήλ_Ελληνικά_Καθαρά.