Στην Κωνσταντινούπολη του ενδέκατου αιώνα, οι πιστοί χωρίστηκαν σε τρεις αντιμαχόμενες παρατάξεις, που ονόμαζαν τους εαυτούς τους Βασιλείτες, Γρηγορίτες και Ιωαννίτες. Η διαμάχη έληξε όταν οι τρεις άγιοι Ιεράρχες παρουσιάστηκαν μαζί στον Ιωάννη τον Μαυρόποδα και ζήτησαν μία κοινή εορτή. Το γεγονός αυτό συνέβη στα χρόνια της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού, ο οποίος διαδέχθηκε στον θρόνο τον Νικηφόρο τον Βοτανειάτη. Λόγιοι και ενάρετοι άνδρες της πρωτεύουσας άρχισαν να φιλονικούν για το ποιος από τους τρεις μεγάλους Πατέρες ξεπερνούσε τους άλλους σε αξία.

Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο, επειδή εξηγούσε τα μυστήρια της φύσης όσο κανένας άλλος. Έβλεπαν σε αυτόν έναν άνδρα που ζούσε σχεδόν αγγελικά, αυστηρό στο ήθος, οργανωτή του μοναχικού βίου και ακαταμάχητο υπερασπιστή της Εκκλησίας απέναντι στις αιρέσεις. Πίστευαν ότι ο Βασίλειος στεκόταν πιο ψηλά, επειδή τίποτε γήινο δεν υπήρχε μέσα του ούτε καμία υποχώρηση στις ανθρώπινες αδυναμίες. Έτσι ξεκίνησε μια έριδα που έμελλε να ταράξει βαθιά τον πιστό λαό της Βασιλεύουσας για αρκετό καιρό.

Άλλοι, πάλι, υποστήριζαν με θέρμη τον περίφημο αρχιεπίσκοπο της Κωνσταντινουπόλεως, τον ιερό Χρυσόστομο, και αρνούνταν κάθε υποτίμηση του προσώπου του. Έλεγαν ότι ο άγιος Ιωάννης δεν υστερούσε σε ζήλο απέναντι στα πάθη ούτε σε αγώνα για τη μετάνοια του λαού. Με την απαράμιλλη ρητορική του δεινότητα πότιζε την Εκκλησία σαν ποτάμι ζωντανό, ερμηνεύοντας τον λόγο του Θεού με ασύγκριτη τέχνη. Δίδασκε ταυτόχρονα τον τρόπο με τον οποίο μπορεί ο κάθε πιστός να εφαρμόσει την ευαγγελική αλήθεια στην καθημερινή ζωή του.

Μια τρίτη μερίδα έδινε τα πρωτεία στον Γρηγόριο τον Θεολόγο, για το μεγαλείο, την καθαρότητα και το βάθος της γλώσσας του. Κατείχε σε άριστο βαθμό την ελληνική σοφία και τη ρητορική, και είχε φτάσει σε ύψη θεοπτίας που λίγοι γνώρισαν στη ζωή τους. Κανείς, υποστήριζαν, δεν εξέφρασε με τόση ακρίβεια το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Έτσι η διαφωνία πύκνωνε και χώριζε τους πιστούς σε τρία αντίπαλα στρατόπεδα. Η υπεράσπιση αυτή των Πατέρων, αντί να ενισχύσει την ευλάβεια, έφερε ταραχές, διαπληκτισμούς και ατέλειωτες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους χριστιανούς.

Μια νύχτα, όμως, οι τρεις άγιοι Ιεράρχες φανερώθηκαν στον Ιωάννη τον Μαυρόποδα, μητροπολίτη Ευχαΐτων, στην αρχή ξεχωριστά ο καθένας και έπειτα και οι τρεις μαζί. Με μία φωνή του είπαν ότι στέκονται όλοι κοντά στον Θεό και καμία διαφορά ή αντιπαλότητα δεν τους χωρίζει μεταξύ τους. Καθένας τους, σύμφωνα με τις περιστάσεις της εποχής του και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έγραψε όσα χρειάζονταν για τη σωτηρία των ανθρώπων. Δεν υπάρχει, του τόνισαν, ούτε πρώτος ούτε δεύτερος ούτε τρίτος ανάμεσά τους.

Όποιος επικαλείται τον έναν, έχει αμέσως δίπλα του και τους δύο άλλους με την ίδια αγάπη. Του ζήτησαν, λοιπόν, να σταματήσει τις φιλονικίες και να συντάξει μια κοινή ακολουθία για τους τρεις, ώστε όλοι οι πιστοί να εορτάζουν μαζί τη μνήμη τους κάθε χρόνο. Χωρίς καθυστέρηση, ο μητροπολίτης Ιωάννης συγκέντρωσε τον λαό και τους ανακοίνωσε την ουράνια αυτή αποκάλυψη. Επειδή ήταν σεβαστός από όλους για την αρετή του και θαυμαστός για τη ρητορική του ικανότητα, οι τρεις παρατάξεις βρήκαν επιτέλους την ποθητή ειρήνη.

Όλοι μαζί τον παρακίνησαν να συντάξει την ακολουθία της κοινής εορτής με τη γνωστή πνευματική του τέχνη. Με μεγάλη διάκριση επέλεξε για την εορτή την τριακοστή του Ιανουαρίου, σαν σφραγίδα ολόκληρου του μήνα. Μέσα στον ίδιο μήνα τιμώνται ο Μέγας Βασίλειος την πρώτη ημέρα, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος την εικοστή πέμπτη, και η ανακομιδή των λειψάνων του Χρυσοστόμου την εικοστή έβδομη. Οι τρεις Ιεράρχες, διαφορετικοί ως πρόσωπα αλλά ενωμένοι από τη Χάρη του Θεού, μας δίδαξαν με τα συγγράμματα και με τη ζωή τους να λατρεύουμε την Αγία Τριάδα.

Μας έμαθαν να δοξάζουμε τον έναν Θεό που υπάρχει σε τρία Πρόσωπα αδιαίρετα. Κλείνοντας τον μήνα Ιανουάριο, μέσα στον οποίο γιορτάσαμε τη μνήμη πολλών ένδοξων ιεραρχών, ομολογητών και ασκητών, η Εκκλησία συγκεφαλαιώνει με αυτή την κοινή εορτή την παρακαταθήκη όλων εκείνων που μαρτύρησαν για την ορθόδοξη πίστη. Οι τρεις αυτοί φωστήρες της οικουμένης σκόρπισαν παντού στον κόσμο το φως της αληθινής πίστεως, αψηφώντας τους κινδύνους και τους διωγμούς της εποχής τους.

Με την κοινή τους εορτή τιμούμε ολόκληρη τη διδασκαλία της Εκκλησίας και τον φωτισμό των πιστών μέσα από τον θείο λόγο. Η μνήμη των Τριών Ιεραρχών είναι, στην ουσία, η μνήμη όλων των Πατέρων και των προτύπων της ευαγγελικής τελειότητας. Είναι εκείνοι τους οποίους ανέδειξε το Άγιο Πνεύμα από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο, για να γίνουν νέοι προφήτες και απόστολοι του ευαγγελικού λόγου. Στάθηκαν οδηγοί ψυχών προς τον ουρανό, παρηγορητές του λαού και πύρινες στήλες προσευχής που στηρίζουν την Εκκλησία στην αλήθεια του Χριστού. Τώρα θα εκτελέσω τη μηχανική επικύρωση. Μετά τον έλεγχο και τη χειροκίνητη επιθεώρηση, παραδίδω το αρχείο: **Αρχείο:** `01_30_Άγιοι_Τρεις_Ιεράρχες_Ελληνικά_Καθαρά.