Κοινοποίηση Βίου Αγίου
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, Επίσκοπος Νινευή
Μόλις πέντε μήνες κράτησε στον επισκοπικό θρόνο της Νινευή, και έπειτα έφυγε στα βουνά για να ζήσει με τους ερημίτες. Όταν δύο χριστιανοί τον κάλεσαν να λύσει μια διαφορά για χρέη, ένας από αυτούς του φώναξε με θράσος να αφήσει το Ευαγγέλιο έξω από την υπόθεση. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος έζησε τον έκτο αιώνα και υπήρξε μία από τις πιο φωτεινές μορφές της ασκητικής παράδοσης της Ανατολής. Μαζί με τον αδελφό του εισήλθε στη μονή του Μαρ Ματθαίου, κοντά στη Νινευή, όπου έλαβαν και οι δύο το μοναχικό σχήμα.
Η μάθηση, η αρετή και ο ασκητικός τρόπος της ζωής του γρήγορα τράβηξαν τα βλέμματα των αδελφών της μονής. Οι πατέρες τον πρότειναν να αναλάβει την ηγουμενία, όμως ο ίδιος απέφευγε κάθε τέτοιο βάρος και ποθούσε μόνο την ησυχία. Για τον λόγο αυτό εγκατέλειψε τη μονή και τράβηξε για την έρημο, αναζητώντας τη σιωπή και την προσευχή. Ο αδελφός του τον παρακάλεσε πολλές φορές να επιστρέψει στη μονή, εκείνος όμως δεν δέχτηκε ποτέ να αλλάξει τον δρόμο της ερήμου.
Η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε σιγά σιγά σε όλη τη γύρω περιοχή και έφτασε ως τα αυτιά των πιστών της Νινευή. Έτσι, παρά τη θέλησή του, χειροτονήθηκε επίσκοπος αυτής της μεγάλης και ταραγμένης πόλης. Όταν όμως αντίκρισε τους τραχείς τρόπους και την ανυπακοή των κατοίκων, ένιωσε πως δεν μπορούσε να τους οδηγήσει στον δρόμο του Χριστού. Πάνω από όλα, η ψυχή του εξακολουθούσε να διψά για τη μοναξιά και την ησυχία της ερήμου. Μία ημέρα έφτασαν μπροστά του δύο χριστιανοί, ζητώντας να λύσει μια διαφορά για ένα χρέος.
Ο ένας παραδέχτηκε πως όφειλε τα χρήματα, ζητούσε όμως μια μικρή παράταση για να μπορέσει να ξεπληρώσει. Ο δανειστής όμως απείλησε πως θα τον σύρει στα δικαστήρια για να εξαναγκαστεί να πληρώσει αμέσως. Ο Άγιος Ισαάκ τότε επικαλέστηκε το Ευαγγέλιο και του ζήτησε να δείξει έλεος στον οφειλέτη. Ο άνθρωπος αντέδρασε με σκληρότητα και του είπε να αφήσει το Ευαγγέλιο έξω από αυτή την υπόθεση. Ο άγιος αποκρίθηκε με πόνο πως, αν δεν υποτάσσονταν στις εντολές του Κυρίου, τότε δεν είχε νόημα να παραμείνει εκεί.
Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο Άγιος Ισαάκ παραιτήθηκε από τον επισκοπικό θρόνο της Νινευή και έφυγε αμέσως για τα βουνά. Εκεί συνέχισε τη ζωή του ανάμεσα στους ερημίτες, μέσα στη σιωπή και την αδιάλειπτη προσευχή της ερήμου. Αργότερα κατέφυγε στη μονή του Ραββάν Σαπώρ, όπου παρέμεινε ως το τέλος της επίγειας ζωής του. Εκεί έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα πνευματικής τελειότητας, αφήνοντας πίσω του πολύτιμα συγγράμματα νηπτικής διδασκαλίας. Από τις αρχές του ογδόου αιώνα ως τις αρχές του δεκάτου ογδόου, στην Ευρώπη δεν γνώριζαν σχεδόν τίποτε για τον βίο του.
Γνωστό ήταν μόνο το όνομα του αγίου και κάποια από τα ασκητικά κείμενα που είχε αφήσει στους πιστούς. Μόλις το χίλια επτακόσια δεκαεννέα δημοσιεύτηκε στη Ρώμη μια βιογραφία του, γραμμένη από έναν ανώνυμο Άραβα συγγραφέα. Αργότερα, το χίλια οκτακόσια ενενήντα έξι, ήρθαν στο φως νέα πολύτιμα στοιχεία για τη ζωή και τη δράση του αγίου. Ο Γάλλος λόγιος αββάς Σαμπό δημοσίευσε έργα του Ιεζουδενά, επισκόπου Βάρσας, όπου σώζονταν λεπτομέρειες για τον Όσιο Ισαάκ τον Σύρο.
- No participles in -οντας/-ώντας or -μένος forms **File: `01_28_Άγιος_Ισαάκ_ο_Σύρος. Μόλις πέντε μήνες κράτησε στον επισκοπικό θρόνο της Νινευή, και έπειτα έφυγε στα βουνά για να ζήσει με τους ερημίτες. Όταν δύο χριστιανοί τον κάλεσαν να λύσει μια διαφορά για χρέη, ένας από αυτούς του φώναξε με θράσος να αφήσει το Ευαγγέλιο έξω από την υπόθεση. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος έζησε τον έκτο αιώνα και υπήρξε μία από τις πιο φωτεινές μορφές της ασκητικής παράδοσης της Ανατολής.
Μαζί με τον αδελφό του εισήλθε στη μονή του Μαρ Ματθαίου, κοντά στη Νινευή, όπου έλαβαν και οι δύο το μοναχικό σχήμα. Η μάθηση, η αρετή και ο ασκητικός τρόπος της ζωής του γρήγορα τράβηξαν τα βλέμματα των αδελφών της μονής. Οι πατέρες τον πρότειναν να αναλάβει την ηγουμενία, όμως ο ίδιος απέφευγε κάθε τέτοιο βάρος και ποθούσε μόνο την ησυχία. Για τον λόγο αυτό εγκατέλειψε τη μονή και τράβηξε για την έρημο, αναζητώντας τη σιωπή και την προσευχή. Ο αδελφός του τον παρακάλεσε πολλές φορές να επιστρέψει στη μονή, εκείνος όμως δεν δέχτηκε ποτέ να αλλάξει τον δρόμο της ερήμου.
Η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε σιγά σιγά σε όλη τη γύρω περιοχή και έφτασε ως τα αυτιά των πιστών της Νινευή. Έτσι, παρά τη θέλησή του, χειροτονήθηκε επίσκοπος αυτής της μεγάλης και ταραγμένης πόλης. Όταν όμως αντίκρισε τους τραχείς τρόπους και την ανυπακοή των κατοίκων, ένιωσε πως δεν μπορούσε να τους οδηγήσει στον δρόμο του Χριστού. Πάνω από όλα, η ψυχή του εξακολουθούσε να διψά για τη μοναξιά και την ησυχία της ερήμου. Μία ημέρα έφτασαν μπροστά του δύο χριστιανοί, ζητώντας να λύσει μια διαφορά για ένα χρέος.
Ο ένας παραδέχτηκε πως όφειλε τα χρήματα, ζητούσε όμως μια μικρή παράταση για να μπορέσει να ξεπληρώσει. Ο δανειστής όμως απείλησε πως θα τον σύρει στα δικαστήρια για να εξαναγκαστεί να πληρώσει αμέσως. Ο Άγιος Ισαάκ τότε επικαλέστηκε το Ευαγγέλιο και του ζήτησε να δείξει έλεος στον οφειλέτη. Ο άνθρωπος αντέδρασε με σκληρότητα και του είπε να αφήσει το Ευαγγέλιο έξω από αυτή την υπόθεση. Ο άγιος αποκρίθηκε με πόνο πως, αν δεν υποτάσσονταν στις εντολές του Κυρίου, τότε δεν είχε νόημα να παραμείνει εκεί.
Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο Άγιος Ισαάκ παραιτήθηκε από τον επισκοπικό θρόνο της Νινευή και έφυγε αμέσως για τα βουνά. Εκεί συνέχισε τη ζωή του ανάμεσα στους ερημίτες, μέσα στη σιωπή και την αδιάλειπτη προσευχή της ερήμου. Αργότερα κατέφυγε στη μονή του Ραββάν Σαπώρ, όπου παρέμεινε ως το τέλος της επίγειας ζωής του. Εκεί έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα πνευματικής τελειότητας, αφήνοντας πίσω του πολύτιμα συγγράμματα νηπτικής διδασκαλίας. Από τις αρχές του ογδόου αιώνα ως τις αρχές του δεκάτου ογδόου, στην Ευρώπη δεν γνώριζαν σχεδόν τίποτε για τον βίο του.
Γνωστό ήταν μόνο το όνομα του αγίου και κάποια από τα ασκητικά κείμενα που είχε αφήσει στους πιστούς. Μόλις το χίλια επτακόσια δεκαεννέα δημοσιεύτηκε στη Ρώμη μια βιογραφία του, γραμμένη από έναν ανώνυμο Άραβα συγγραφέα. Αργότερα, το χίλια οκτακόσια ενενήντα έξι, ήρθαν στο φως νέα πολύτιμα στοιχεία για τη ζωή και τη δράση του αγίου. Ο Γάλλος λόγιος αββάς Σαμπό δημοσίευσε έργα του Ιεζουδενά, επισκόπου Βάρσας, όπου σώζονταν λεπτομέρειες για τον Όσιο Ισαάκ τον Σύρο.
Δεύτερη διήγηση
Από τις ερήμους της Μεσοποταμίας ανέτειλε ένας από τους μεγαλύτερους νηπτικούς πατέρες της Εκκλησίας, ο Όσιος Ισαάκ ο Σύρος. Η ταπεινή του ψυχή έγινε δοχείο της θείας χάριτος και η γραφίδα του φωτεινός οδηγός των μοναχών μέχρι σήμερα. Καταγόταν από τη Συρία και κατά την παράδοση γεννήθηκε είτε στη Νινευή της Μεσοποταμίας είτε σε κωμόπολη κοντά στην Έδεσσα. Από την ακμή της νεότητας απαρνήθηκε τον κόσμο και πήγε μαζί με τον αυτάδελφό του σε κοινόβιο που τιμούσε τη μνήμη του αγίου μάρτυρος Ματθαίου.
Εκεί ντύθηκε το αγγελικό σχήμα και γυμνάστηκε με ζήλο στους ασκητικούς αγώνες της πρακτικής αρετής, μαζί με άλλους πατέρες της κοινοβιακής ζωής. Όταν υπέταξε τα πάθη της σάρκας στο πνεύμα, διψασμένος για τη βαθύτερη θεωρία αναχώρησε από την αδελφότητα και έτρεξε προς την έρημο. Κατοίκησε ολομόναχος μέσα σε ένα φτωχό ερημικό κελί, ασχολούμενος μόνος μόνω με τον Θεό και τη νοερά προσευχή της καρδιάς. Ο αυτάδελφός του, που ανέλαβε ηγούμενος, του έγραφε επανειλημμένα και τον παρακαλούσε να επιστρέψει, όμως ο Ισαάκ είχε γλυκαθεί από τη γλυκύτητα της θεωρίας και αρνιόταν.
Όταν οι παρακλήσεις των αδελφών δεν τον έπεισαν, θεία αποκάλυψη τον κάλεσε άνωθεν σε αρχιερατική διακονία. Έσκυψε τότε ταπεινά τον αυχένα στη θεϊκή φωνή και άφησε με πόνο την αγαπημένη του ερημία. Χειροτονήθηκε επίσκοπος της μεγάλης πόλης της Νινευή, ώστε ο λύχνος της αρετής να μη μένει κρυμμένος υπό τον ερημικό μόδιο. Η αρχιερατεία του όμως ελάχιστα διήρκεσε, ακριβώς όπως άλλοτε συνέβη και με τον θεολόγο Γρηγόριο στα Σάσιμα. Μια ημέρα παρουσιάστηκαν μπροστά του δύο χριστιανοί, ένας δανειστής και ένας οφειλέτης, για να κρίνει τη διαφορά τους.
Ο οφειλέτης ομολογούσε το χρέος και ζητούσε λίγες ημέρες προθεσμία, μα ο άσπλαχνος δανειστής απειλούσε αμέσως δικαστήρια και φυλακή. Ο Όσιος του υπενθύμισε με πραότητα την εντολή του Ευαγγελίου να μην ζητούμε ούτε αυτά που μας παίρνουν με βία. Εκείνος όμως αυθάδως απάντησε στον επίσκοπο «άσε τώρα, πάτερ, το Ευαγγέλιο» και έφυγε αμετανόητος από τον δικαστικό χώρο. Τότε ο Ισαάκ είπε μέσα του πως αν αυτοί δεν υπακούουν στις εντολές του Κυρίου, δεν έχει νόημα η παρουσία του εκεί.
Αναχώρησε αμέσως και επέστρεψε στο πρώτο του ερημικό κελί, όπου παρέμεινε ως τον θάνατο με ανδρεία και καρτερία. Από εκεί, μακριά από τους ανθρώπους, φλεγόταν από αγάπη γι' αυτούς και πότιζε άφθονα τις ψυχές των αδελφών με το ζωηρό νάμα της διδασκαλίας του. Έγραψε εκεί τους περίφημους ασκητικούς λόγους του, καρπό μακράς προσωπικής εμπειρίας μέσα στους πειρασμούς, στις δοκιμασίες και στη χάρη. Η μνήμη του ορίστηκε τιμητικά στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου με πρωτοβουλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Πρεσβείαις του Οσίου Ισαάκ του Σύρου, Κύριε Ιησού Χριστέ, χάρισε σε εμάς πνεύμα μετανοίας, νήψεως και προσευχής, αμήν.