Μέσα στα ερείπια ενός παλιού κελιού στη ρουμανική σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, ένας νεαρός ασκητής ανακάλυψε κρυμμένη μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος από τη Μολδαβία, ο μετέπειτα Όσιος Αντίπας, που έμελλε να μεταφέρει το πνεύμα του Άθωνα στα παγωμένα νερά της λίμνης Λάντογκα. Γεννήθηκε στο χωριό Καλαποδέτς της Μολδαβίας το χίλια οκτακόσια δεκαέξι, από πτωχούς αλλά πολύ ευσεβείς γονείς της μικρής εκείνης κοινότητας. Ο πατέρας του Κονσταντίν Λουτσιάν υπηρετούσε ως διάκονος στον ναό του χωριού με ζήλο και ταπείνωση.

Η μητέρα του Αικατερίνη Μανάσε αργότερα αφιερώθηκε σε γυναικείο μοναστήρι και έλαβε το όνομα Ελισάβετ ως μοναχή. Από μικρός ο Αλέξανδρος έμαθε την τέχνη του βιβλιοδέτη και κέρδιζε με αυτήν τα απαραίτητα για τη ζωή του. Όμως μέσα του φλεγόταν ένας βαθύτερος πόθος, ένας θείος έρωτας που τον τραβούσε μακριά από τον κόσμο. Αποφάσισε λοιπόν να εγκαταλείψει τα πάντα και να ακολουθήσει τη μοναχική οδό με αποφασιστικότητα και πίστη. Πέρασε σύντομο διάστημα στη φημισμένη μονή Νεάμτς της πατρίδας του, όπου γεύτηκε τους πρώτους καρπούς της ησυχίας και της προσευχής.

Στη συνέχεια κατέφυγε στον αγιώνυμο Άθωνα, αναζητώντας βαθύτερη άσκηση μέσα στις απόκρημνες ερημιές του Περιβολιού της Παναγίας. Στη μονή Εσφιγμένου παρέμεινε τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ασκούμενος με υπακοή, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή κάτω από έμπειρους πατέρες. Έπειτα μετέβη στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, την επονομαζόμενη Ρουμανική, όπου συνέχισε τον ησυχαστικό του αγώνα με μεγαλύτερη ένταση. Εκεί, σε ένα ντουλάπι μέσα στα ερείπια της παλιάς καλύβης του, βρήκε κρυμμένο ένα θαυματουργό εικόνισμα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Φύλαξε τον πολύτιμο αυτόν θησαυρό μέχρι το τέλος της ζωής του, ως πηγή ίασης και αγιασμού για όσους πιστούς προσέτρεχαν σε αυτόν. Ο Όσιος Αντίπας διέπρεψε στην αρετή και τη σοφία, ενώ παράλληλα στηλίτευε με παρρησία τις ανομίες των ανθρώπων της εποχής. Τηρούσε με ακρίβεια τις πατρώες παραδόσεις και αναδείχθηκε φωτεινό πρότυπο για όσους μοναχούς ποθούσαν την πνευματική τελείωση. Η φήμη της αγιότητάς του ξεπέρασε σύντομα τα σύνορα του Αγίου Όρους και έφτασε σε μακρινούς τόπους.

Πολλοί τον αναζητούσαν για πνευματική καθοδήγηση, ενώ άλλοι μόνο και μόνο για να ακούσουν τον λόγο του και να λάβουν την ευλογία του. Ακολουθώντας τη θεία πρόνοια, ο Όσιος ταξίδεψε στη μακρινή Ρωσία, όπου κήρυξε και δίδαξε τον λόγο του Θεού με θερμότητα ψυχής. Τελικά κατέληξε στο νησί Λάντογκα, κοντά στα σύνορα με τη Φινλανδία, και εγκαταστάθηκε στην ιστορική Μονή Βάλαμο της περιοχής. Εκεί μετέφερε ολόκληρο το ησυχαστικό πνεύμα του Άθωνα και ζούσε σαν ερημίτης στη σκήτη του μοναστηριού.

Από τις έξι Νοεμβρίου του χίλια οκτακόσια εξήντα πέντε πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του σε αυτήν την απομονωμένη γωνιά του Βορρά. Ο Κύριος τον προίκισε με το χάρισμα της προοράσεως και της διοράσεως, ώστε διέκρινε τους λογισμούς και τις ανάγκες των ανθρώπων. Έγινε καταφύγιο και παρηγοριά για πλήθος ψυχών που ζητούσαν φως μέσα στο σκοτάδι των δοκιμασιών τους. Αφού έζησε με τρόπο θεοφιλή και πλήρης ημερών, κοιμήθηκε με ειρήνη στις δέκα Ιανουαρίου του χίλια οκτακόσια ογδόντα δύο.

Μετά την οσιακή του κοίμηση αξιώθηκε από τον Θεό πολλών και μεγάλων θαυμάτων προς όφελος των πιστών. Το τίμιο λείψανό του φυλάσσεται στη Μονή Βάλαμο της Ρωσίας και αναδείχθηκε ακένωτη πηγή ιάσεων για κάθε ευλαβή προσκυνητή.