Μέσα στην αρένα του θεάτρου, ένα πεινασμένο λιοντάρι σταμάτησε ξαφνικά μπροστά στον Άγιο Ζώσιμο και μίλησε με ανθρώπινη φωνή για τον Χριστό. Στη συνέχεια ο δεσμοφύλακας Αθανάσιος εγκατέλειψε τη θέση του, ομολόγησε τον Κύριο και ακολούθησε τον μάρτυρα στην έρημο της Κιλικίας. Ο Άγιος Ζώσιμος καταγόταν από την Κιλικία και είχε επιλέξει από νωρίς τη ζωή της ερήμου, μακριά από τον θόρυβο του κόσμου. Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών μαινόταν σε όλη την αυτοκρατορία με σφοδρότητα.

Οι ειδωλολάτρες τον αναζήτησαν στα όρη, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του άρχοντα Δομετιανού για ανάκριση. Εκεί ο Ζώσιμος στάθηκε με θαυμαστή παρρησία και ομολόγησε ανοιχτά την πίστη του στον Ιησού Χριστό. Ο άρχοντας θύμωσε με τη γενναιότητα του ασκητή και διέταξε να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια. Τα λόγια του Αγίου ήταν απλά μα γεμάτα δύναμη, και κανείς δεν μπόρεσε να τον κάμψει με απειλές. Οι βασανιστές ετοιμάστηκαν αμέσως, αλλά ο Κύριος προετοίμαζε ήδη τη δική του απάντηση μέσα στο σκοτάδι της φυλακής.

Έτσι ξεκίνησε μια δοκιμασία που θα γεννούσε θαύματα και θα έφερνε νέες ψυχές στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Οι στρατιώτες πύρωσαν σίδερα και έκαψαν με αυτά τα αυτιά του Αγίου, χωρίς όμως να σπάσουν τη γαλήνη του προσώπου του. Έπειτα έριξαν τον Ζώσιμο μέσα σε ένα μεγάλο καζάνι, που ήταν γεμάτο με βρωμερό βόρβορο και κόχλαζε. Στη συνέχεια τον κρέμασαν ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω, για να εξαντλήσουν εντελώς τις σωματικές του δυνάμεις. Σε κάθε βασανιστήριο όμως ο Κύριος έστελνε τη χάρη του και διατηρούσε τον δούλο του εντελώς αβλαβή και ζωντανό.

Η μανία των ειδωλολατρών δεν κάμφθηκε από τα θαύματα, αλλά αντίθετα φούντωσε και αναζήτησε νέες μορφές σκληρότητας. Έσυραν λοιπόν τον Άγιο στην αρένα του θεάτρου και άνοιξαν τα κλουβιά με τα πεινασμένα άγρια θηρία. Το πλήθος περίμενε να δει αίμα, μα ένα μεγάλο λιοντάρι πλησίασε ήρεμα και κάθισε δίπλα στον μάρτυρα. Τότε άνοιξε το στόμα του και μίλησε με ανθρώπινη φωνή, καθώς ομολόγησε τη θεότητα του Ιησού Χριστού μπροστά σε όλους. Ο τρόμος κυρίευσε αμέσως τους θεατές και τους στρατιώτες που παρακολουθούσαν την παράξενη αυτή σκηνή.

Ο άρχοντας έμεινε άναυδος, και τελικά διέταξε να αφεθεί ελεύθερος ο Άγιος, χωρίς να τολμήσει να συνεχίσει τα βασανιστήρια. Ανάμεσα στους θεατές βρισκόταν ο Αθανάσιος, ο κομενταρήσιος, δηλαδή ο επόπτης των φυλακισμένων, που είδε με τα ίδια του τα μάτια το θαύμα. Η καρδιά του άνοιξε αμέσως στη χάρη και ομολόγησε τον Χριστό ως μόνο αληθινό Θεό και Σωτήρα του κόσμου. Εγκατέλειψε τη θέση του και ακολούθησε τον Άγιο Ζώσιμο στα όρη της Κιλικίας, μακριά από κάθε επίγεια εξουσία.

Εκεί ο Ζώσιμος τον κατήχησε με υπομονή στις αλήθειες της πίστεως και τον βάπτισε στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Οι δύο άντρες έζησαν μαζί μέσα στην έρημο, με προσευχή, νηστεία και αδιάκοπη αγρυπνία ενώπιον του Κυρίου. Πέρασαν τις ημέρες τους ειρηνικά, αναζητούν τη βαθύτερη ένωση με τον Χριστό και την κάθαρση της ψυχής τους. Όταν έφτασε η ώρα της εξόδου τους, συνέβη ένα ακόμη θαύμα στον τόπο της άσκησής τους. Μια μεγάλη πέτρα του βουνού σχίστηκε ξαφνικά σε δύο μέρη, και άνοιξε για να τους δεχτεί. Οι δύο Άγιοι μπήκαν κάτω από την πέτρα και παρέδωσαν τις ψυχές τους με γαλήνη στα χέρια του Κυρίου. Έτσι ο μάρτυρας της ερήμου και ο πρώην δεσμοφύλακας ενώθηκαν παντοτινά στη δόξα της Βασιλείας των ουρανών.